Wanneer bloggen nieuws wordt

Bloggen heeft zo zijn bijwerkingen. Nu ik de blogger in mezelf ontdekt heb, speur ik al eens naar andere weblogs en lees ik nieuws over het medium met grotere aandacht.

In de krant van afgelopen weekend las ik dat de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg zonder het goed en wel te beseffen 'nieuws' had geschreven op zijn weblog. Hij had het over een tot dan geheim NAVO-offensief tegen de Taliban in de Afghaanse provincie Uruzgan.

Grunberg was twee weken in Uruzgan geweest voor NRC Handelsblad. Hij verbleef er als embedded journalist bij de Nederlandse NAVO-troepen. Bij zijn thuiskomst in Amsterdam schreef hij op zijn website : "Vanavond is er een grote operatie in Uruzgan begonnen. In zekere zin is het jammer dat ik niet daar ben om over die operatie te schrijven." Een redacteur van de Nederlandse Wereldomroep las het, controleerde de informatie en bracht het nieuws vervolgens naar buiten. Andere media volgden. En zo was Grunberg een nieuwsbron geworden. Geheel toevallig en zonder de bedoeling nieuws te maken. "Het leek mij maar een onschuldig zinnetje", zei hij.

Het ministerie van Defensie vond het echter niet zo onschuldig. Zij wilden het nieuws immers pas een dag later bekend maken. En dus belden ze naar Grunberg die, embedded als hij was, het zinnetje braaf weghaalde. Nu staat op zijn weblog te lezen dat hij "gemengde gevoelens heeft bij zijn terugkeer omdat je altijd iets belangrijks kan missen". Hij is wel zo eerlijk te vermelden dat hij de inhoud aangepast heeft. Het was nooit zijn bedoeling geweest de spreekbuis van de Nederlandse troepen te zijn. Veel zal dat evenwel niet meer uitgehaald hebben. Het nieuws was intussen algemeen verspreid.

Wanneer bloggen nieuws wordt, is de censuur nabij? Het is maar hoe je het bekijkt. Embedded werken heeft nu eenmaal zijn tekortkomingen. Al ben ik wel nieuwsgierig of er in Grunbergs stukjes voor NRC ook geknipt is. Eén ding lijkt me zeker: de volgende embedded journalist in Afghanistan zal uitgebreider gebrieft worden over wat kan en niet. Kwestie dat de informatie voor het thuisfront een beetje mooi verpakt is voor de NAVO.

Op de krant lezen staat geen leeftijd

Een jonge Metro fan uit Bilzen.

Glamour op de hardcourt

Normaal gezien draagt de tennissport mijn aandacht niet weg, maar afgelopen weekend bleef ik toch even hangen bij de finale van het WTA toernooi in Zürich. Daar speelde Justine Henin maar het was vooral haar tegenstander, Tatiana Goldovin waar mijn geoefend vrouwenoog op viel. De Française vertegenwoordigde namelijk een nieuw hoogtepunt in een trend in het vrouwentennis: de glamoureuze verschijning op de baan. De gezusters Williams waren hierin pioniers die de tegenstander danig in de war brachten met hun fluopakjes met de meest onmogelijke uitsnijdingen, en hun kapsels die niet alleen aangepast werden per toernooi maar ook tijdens het spelen zorgden voor een gekletter van vlechten, kralen en haarstukken. Sindsdien proberen speelsters elkaar af te troeven met de meest spannende outfits en blinkende juwelen. De Russische dames spannen de kroon, en Golovin doet haar afkomst geen oneer aan. Geboren in Moskou en nu verblijvend in het zonnige Miami volgt ze het parcours van Kournikova, Sharapova, Hantuchova en consoorten. De incortounables (blonde lokken, goude kettingen, lange nagels) was Tatiana niet vergeten, maar ze ging nog een stapje verder: ze verscheen gemaquilleerd op het plein. Wat oogpotlood en mascara kunnen teweegbrengen na een uurtje zweten was ze helaas uit het oog verloren. Justine, die duidelijk weigert gevolg te geven aan de glamourtrend, bleef koel onder de situatie en veegde de diva van de baan. Eén troost, Tatiana: als er traantjes aan te pas kwamen, je mascara was toch al uitgelopen.

foto: Mokkels.nl

Chris Vandenbroeke overleden

Voormalig Vlaams parlementslid (N-VA) en emeritus hoogleraar nieuwe geschiedenis (Universiteit Gent) Chris Vandenbroeke is dinsdag 16 oktober overleden. Hij werd 63.

‘Een nieuwsitem’, althans dat is wat ik dacht toen een vriendin me erover berichtte. Intussen weet ik beter. Een kort bericht in de krant op woensdag. En dat was het dan.
Schokkender is dat de website van de Gentse universiteit er geen melding van maakt. De vlag van de Blandijn (de faculteit Letteren en Wijsbegeerte) hing halfstok deze week, maar geen voorbijganger die weet waarom.

Waarom ik er dan wel bij stil sta? Tijdens mijn geschiedenisopleiding doceerde Vandenbroeke sociaal-economische geschiedenis. Hij was mijn favoriete prof. Aan het enthousiasme waarmee Vandenbroeke les gaf, kan niemand tippen. Geen enkele van zijn lessen heb ik gemist. Ook al was zijn vak het enige op vrijdag en woonde ik toen nog niet in Gent.
Het klinkt als dweperij, ik weet het. Maar van een overledene mag men de lof al eens bezingen.
Ik ben trouwens lang niet de enige die er zo over denkt. Vandenbroeke was een briljant historicus en een aangename man.

Zijn lessen begonnen steevast met dezelfde vraag : ‘Wie heeft de krant gelezen?’ Meteen daarna vroeg hij wie de koers of de voetbal gewonnen had. Het zijn de anekdotes die je het langst onthoudt natuurlijk.
Hij leerde ons dat spreekwoorden meestal historisch verklaard kunnen worden. ‘Zuivel op zuivel is werk van den duivel!’ Ik hoor het hem nog declameren. Aan hem heb ik het ook te danken dat ik op feestjes kan uitleggen hoe het nu echt in elkaar zit met wijn en bier, dus wat nu venijn is en wat plezier.

Een jaar nadat ik bij hem op de banken zat, ging hij met pensioen. Hij was toen 59, jonger dan ik vermoedde. Iedere les kwam hij rokend binnen. Hij doofde zijn sigaret en begon de les. Na de les het omgekeerde ritueel. Hij stak een sigaret op en verdween. Dat dit maar vijf jaar geleden is, tart de verbeelding. Intussen is er heel wat veranderd voor rokers, zelfs op de Blandijn.
Bij het naar buiten lopen, riep hij steeds: ‘bij leven en welzijn’. Zijn lijfspreuk heeft hem nu ingehaald.

Gemene Vlaamse kranten

Even opmerken dat ik mij voor onderstaand bericht niet baseerde op de mediaberichtgeving hierover op 19 oktober 2007! Ik was eerst ;) en zweer plechtig dat ik niet met de datum geknoeid heb.

(oef, dit moest er toch even uit)

Tot snel!

Roep "brand" in plaats van "help"

Waarom hielp niemand de vijftienjarige Dennis Dereere in Oostende die anderhalf uur mishandeld en vernederd werd door zijn belager? Waarom hielp niemand Joe van Holsbeeck die in het drukke treinstation Brussel Centraal werd neergestoken? Een simpeler voorbeeld: een vrouw laat op straat al haar papieren vallen. Alle mensen die het gezien hebben lopen door, niemand helpt haar de papieren op te rapen. Of: mijn kotgenote neemt met haar been in het gips de bus. Niemand van de passagiers staat hun plaats af aan haar. Is het zo erg gesteld met de mensen tegenwoordig?

Genovese syndroom
Neen. Of ten minste, dit is altijd zo geweest. Omstanders helpen bijna nooit mensen in nood. Toch niet als ze met een voldoende grote groep zijn. Dit noemt men het ‘bystander effect’ of het ‘Genovese syndroom’. Het onderzoek naar het hulpgedrag van mensen startte na de moord in 1964 op de Amerikaanse Kitty Genovese, te zien op bovenstaande foto, in Queens, New York. Zij werd aangevallen door een man die haar anderhalf uur lang achtervolgde en messteken toediende. Dit gruwelijke schouwspel werd bekeken door 38 mensen vanachter hun raam. Sommigen van hen gaven achteraf zelfs toe aan de politie dat zij het licht uitdeden. Niet zodat de moordenaar hun niet zou kunnen zien, maar zodat zij het gebeuren beter konden volgen. Geen van hen belde de politie. Uiteindelijk kreeg Kitty de fatale doodsteek toegediend na een doodstrijd van bijna 30 minuten.

Kuddegedrag
De publieke opinie was zeer geschokt door deze moord. Een aantal sociale psychologen besloot te onderzoeken hoe zoiets kon gebeuren. Zij gingen een aantal experimenten uitvoeren waarbij verschillende noodsituaties werden nagebootst. Het hulpgedrag van de mensen leek te verschillen wanneer zij elkaar al dan niet konden zien. Indien zij, voor het slachtoffer in nood geraakte, met hem of haar een kort gesprek hadden gevoerd, ging het percentage mensen dat hulp ging aanbieden de hoogte in. De onderzoekers vonden twee verklaringen voor de ‘non-behulpzaamheid’ van de mensen. Volgens bepaalde onderzoekers helpen mensen minder vaak iemand in nood wanneer zij met een voldoende grote groep hiervan getuige zijn, omdat zij dan denken dat iemand anders maar moet helpen, en niet zij. Andere onderzoekers menen dat mensen minder behulpzaam zijn in een groep omdat simpelweg de anderen niet helpen en zij dat om deze reden ook niet doen; kuddegedrag dus.

Toch kan dit onderzoek nog geen voldoende verklaring bieden voor de moord op de jonge Amerikaanse vrouw. De toeschouwers keken vanachter hun raam en konden elkaar niet zien of horen. Ze konden ook niet geïdentificeerd worden door de moordenaar wanneer zij de politie zouden hebben gebeld.

Sociaal psychologe Vera Hoorens (Katholieke Universiteit Leuven) meent dat een vrouw die verkracht wordt beter “brand” dan “hulp” kan roepen. Als het brandt komen de mensen kijken. Een brandend huis is sensatie, en dat willen de mensen zien. Een vrouw in nood helpen is een stuk minder aanlokkelijk.

Ik wil hier helemaal niet goedpraten dat mensen zo weinig behulpzaam zijn in groep. Doe het alsjeblieft wel! Ik kan begrijpen dat mensen dit niet durven wanneer er geweld aan te pas komt, maar dan nog kan je weglopen en ergens anders de politie bellen. Ik wil ook niet claimen dat ik wél zou helpen in zo een noodsituatie. Zoiets kan je niet voorspellen. Maar misschien zou het al helpen dat we hierover nadenken. Want rationeel gezien kan er niet erg veel mislopen als je wél iemand in nood zou helpen.

Blote tieten

De gluurder betrapt

In een heldere galerij hangen notelaren kastjes aan witte muren. Wie het deurtje opent, wordt geconfronteerd met vrouwen in hun intiemste handelingen: een blondine scheert haar benen, een jonge vrouw brengt een tampon in, een oudere mevrouw kijkt streng op terwijl ze haar borsten insmeert met crème. Voor de lens van fotograaf Michel Varewijk nemen twaalf vrouwen poses aan waarin ze niet betrapt zouden willen worden.

Varewijk, in zijn werk als persfotograaf gebonden aan digitale fotografie, maakte voor deze reeks gebruik van de 'natte collodiumtechniek' die dateert uit het midden van de negentiende eeuw. Hierbij wordt op een glasplaat een chemische mengeling van onder andere zilver en zwavel aangebracht. De techniek vereist een lange belichtingstijd. Doordat de modellen hun pose lange tijd moeten aanhouden, blijkt uit hun gezichtsuitdrukking nog sterker wat ze van de situatie vinden: ze kijken bedachtzaam, geïrriteerd, uitdagend maar steeds zelfbewust. De fotograaf noemt zijn modellen 'niet bloot, wel sterk'. Maak zelf uit wat jij er van vindt.

Voyou, tot 08/11 in Galerij Piet Raemdonck, Kronenburgstraat 41 Antwerpen
donderdag en vrijdag geopend tussen 16u en 19u.


voyou
michel vaerewijck

thu 10/18/07 08.50 pm somewhere under the rainbow

Bart ziet het zwart

Heeft er iemand de VLD in de aanloop van de verkiezingen horen verkondigen dat ze kinderen in de gevangenis wil? Toch zorgde Bart Somers over die eis voor enige vertraging in de regeringsonderhandelingen over jusitie. Wezen er even te veel camera's naar blauwe broer Didier Reynders? Vond Somers dat het nog eens aan de Vlaamse liberalen was om het laken van de onderhandelingstafel wat naar zich toe te trekken, nu Milquet en Leterme er in blijven slagen punten te scoren bij de achterban? Of surft Somers op een donkerblauw golfje, in het kielzog van Dedecker? Misschien hoopt hij op die manier niet alleen 'de mensen' maar ook de leden bij zijn partij te houden.

Een De Morgen-lezer weet meer !

We hebben de 'niet te missen!' reeks over architectuur nog niet half in onze boekenkast staan of De Morgen kondigt weer een spectaculaire actie aan. Na in te gaan op uw bouwkundige en muzikale voorkeuren (de cd van Sarah Bettens), meent uw favoriete krant ook te weten welke plaatjes u kunnen raken.

De grootste fotografen! In de radiospot worden ronkende namen opgesomd, waarbij de zwoele uitspraak van Carrrtier Brrresson lichte opwinding doet vermoeden bij de vrouw achter de reclamestem. Elke zichzelf respecterende cultuurminnaar zou al in de krantenwinkel moeten staan. En om de pret compleet te maken, wordt ons een luxueuze verzamelbox voor de neus gehouden. Die krijgen we zelfs helemaal gratis! Een kluns die denkt dat deze fantastische collectie zonder verzamelband kan. En die kan natuurlijk geen leegtes verdragen.

De radiostem roept ons nog iets na: in samenwerking met Sony, dat een geweldige nieuwe digitale camera lanceert. Krijgen we die reclame er ook gratis bij?

Welkom in de wereld van Maja

Mijn eerste stappen op een weblog. Het voelt een beetje onwennig, onzeker ook.
Maar spannend is het wel. Voor een computeranalfabeet als mij zonder meer een grote uitdaging.
Misschien is deze schoolopdracht wel mijn kans om bij te benen met de moderne wereld!

Schoolopdracht? Inderdaad. Wij zijn drie studentes journalistiek van de Erasmushogeschool Brussel. Onze blog moet er een worden met journalistieke aspiraties.

Wat dat precies zal inhouden, weten ook wij nog niet. Reflecties op het grote en kleine nieuws van de dag, recensies allerhande, beklijvende reportages, ... Alvast meer dan een blik in de wereld van Sofie, Maja en Tine!

De blog is ingeleid. Dan rest me nog jullie, de lezers, welkom te heten. Ik hoop dat jullie de posts die hier de komende maanden zullen verschijnen met interesse gaan lezen. Heb je zelf iets toe te voegen aan onze artikels, aarzel dan niet om te reageren.

Maja

Welkom

Welkom Sofie en Maja!

Hierbij het eerste bericht op onze eigenste weblog.

Mijn achternaam begint met een 'c', en hierdoor ben ik nu jullie administrator ;) ...

Maar geen angst we gaan er iets leuks van maken!

Groetjes,

Tine