Weg met allochtonen!

De Nederlandse minister van Justitie, Hirsch Ballin, wil af van het begrip allochtoon. Hij vindt dat de term voor verdeling zorgt, "als we doorgaan met spreken alsof ons land verdeeld is, maken we de zaken alleen maar erger."

Een mooie gedachte, maar zijn initiatief riep meteen weerstand op bij taalkundigen en migratiespecialisten zoals Paul Scheffer. Zij vinden dat je de werkelijkheid niet kunt manipuleren. Die werkelijkheid heeft er voor gezorgd dat 'mensen van vreemde afkomst' eerst gastarbeiders en immigranten waren en nu allochtonen geworden zijn.

De werkelijkheid is in de loop van de jaren dus sterk veranderd. Tot de jaren zeventig wisten we nog wie of wat er achter een gastarbeider schuilde, en wat zijn of haar bedoelingen waren: hier het gat in de arbeidsmarkt opvullen, daarna met het bijeengespaarde fortuin terugkeren naar het land van herkomst.

Dat is sinds de invoering van het 'neutrale' begrip allochtoon heel wat minder duidelijk geworden. Zijn de kleinkinderen van Italiaanse, Poolse en Griekse gastarbeiders, hier geboren en getogen en met de vermelding 'Belg' in hun paspoort, allochtonen? Dat lijken eerder mensen met 'non English speaking background' zoals ze in Australië zeggen.

Of zijn allochtonen alleen zij die een hoofddoek dragen? Hier is de Canadese term voor allochtoon, 'visible minorities' -letterlijk - van toepassing. Misschien ben je pas een allochtoon als het land van herkomst niet toestaat om de nationaliteit op te geven? In de Verenigde Staten wordt systematisch gevraagd om 'race' aan te duiden op allerhande formulieren. Dat maakt je een African, Asian of Latin-American. Een oplossing voor de vele Turkse en Marokkaanse Belgen.

Estrada Courts, Los Angeles

Wazig

Zonsondergang aan de Schelde. Een vuurrode, perfecte cirkel schuift langzaam achter de schepen en containers van de haven. De dikke smoglaag aan de einder kleurt prachtig mee. Bij helder weer en een staalblauwe hemel is het moeilijk te zien waar hemel en aarde elkaar raken. Het onderscheid is wazig.

Doordeweekse dag, in de vroege avond, het perron van Rotterdam Centraal. Enkele wolkenkrabbers priemen door de mist. Verder is het zicht belemmerd. Er hangt een waas over de stad.

Zouden meer en meer dagen er zo gaan uitzien? Krijgen – hebben – klimaathysterici gelijk? Leven we binnenkort in stadswoestijnen van fijn stof? Wetenschappers beweren dat wat je niet ziet, nog schadelijker is dan het stof dat we waarnemen. Wetenschappers zeggen dat het smogalarm niets uithaalt. Wetenschappers pleiten voor een permanent smogalarm.

Ik zie de toekomst niet somber in. Eerder wazig.

Tokyo, Ville Miettinen

Verwilderd

Nederland begint steeds meer op België te lijken: een land in crisis, met een verzuurde samenleving. Daar hebben ze een eigen term voor: verwildering. En dat allemaal dankzij een Limburgse politicus met een slechte kapper, eat your heart out, Patrick Dewael.

(deze gelijkenis berust enkel op het uiterlijk vertoon van beide heren, niet hun ideeën of partij, ik vond eenvoudigweg geen Limburgse rechtse populist. En de heren van het Vlaams Belang hebben enkel vreemde wenkbrauwcoiffures).

Geert Wilders is de bron van alle kwaad voor de één, een volksheld voor de ander en controversieel voor iedereen. (Geert Wilders: 442.000 hits op google.nl) Voor een man die niet met de pers praat, vult hij verbazend goed de kolommen van de dagbladen.

Hij lokt dan ook reacties uit bij de grootmoeftie van Syrië, Ahmad Badr al-Din al-Hassoun, en van de Iraanse minister van Justitie, Gholam-Hossein Elham. Die wil van de Nederlandse regering een verbod op de koranfilm waar Wilders aan werkt.

Nooit eerder werd in Nederland zoveel aandacht besteed aan een film waar nog geen frame van vertoond werd. Fitna, is de titel, wat zoiets als beproeving betekent in het Arabisch. Die gaat hooguit vijftien minuten duren en zal volgens Wilders aantonen dat het heilige boek van de moslims nog steeds aanzet tot "intolerantie, moord en terreur". Als je alle haatpassages uit het boek zou wegknippen, zegt Wilders, dan rest je het formaat van een Donald Duck-strip.

Er is geen column, geen opiniepagina, geen medium dat ontstoken blijft van Wilders. Wilde geruchten, wilde commentaren, wilde mensen. Wat kan er nog gezegd, gemeend en bedacht worden in april, wanneer de film verschijnt.

Voorlopig blijft het bij loze woorden. Wilders heeft nog geen bedreigingen ontvangen. Wanneer hij in dezelfde situatie belandt als die andere creatievelingen, Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali, kan hij in Brussel aankloppen.

Een Franse Europarlementariër startte daar een petitie waarin gevraagd wordt dat de Europese Commissie instaat voor de beveiliging van haar burgers. Toen Hirsi Ali van Nederland naar de Verenigde Staten verhuisde om er te gaan werken voor een neoconservatieve denktank, besloot de Nederlandse regering niet langer te betalen voor haar constante beveiliging door vijf lijfwachten. Die moet Europa nu dus betalen, vindt Frankrijk. Zouden ze dat ook voor Wilders vinden?

ps: O mijn volk

houdt u trouw aan de maat

en het gewicht

in rechtmatigheid

en benadeelt niet de mensen

in hun zaken

en bedrijft geen kwaad in

het land door verderf te brengen

Elfde Sura, De profeet Shu’ayb (85-86)

Van je Valentijn

Ik maak het mezelf even makkelijk, en post hieronder mijn stukje uit de Feeling van februari. Dat nummer kwam eind januari al uit, dus voor alle krantenberichten over de herkomst van Valentijn. Puh!


Waar komt Valentijn vandaan?

Elk jaar wordt op 14 februari Sint-Valentijn herdacht. Tegenwoordig vieren de mensen dan Valentijnsdag, de dag van de liefde. In Vlaanderen en Nederland is dit relatief nieuw, sinds midden jaren '90. Maar waar komt dit 'feest van de liefde' vandaan?

Het verhaal speelt zich ongeveer in de derde eeuw af, toen het christendom begon op te komen. In die tijd mochten soldaten niet trouwen, omdat aan het front niets hen mocht afleiden, dus ook geen gedachten aan thuis. Volgens de legende kwam een jong koppel, een soldaat en een jong meisje, bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer, en besloot hen toch te huwen. Algauw kwamen meerdere koppeltjes met hetzelfde verzoek, en Valentijn werd aangegeven en gearresteerd.

Toen hij voor de keizer moest verschijnen probeerde hij die te bekeren tot het christendom. Keizer Claudius II voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Op 14 februari werd het vonnis uitgevoerd, maar voordat hij gedood werd, zag hij nog een kans het dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen. Van je Valentijn, stond erop.

Oorspronkelijk was Valentijnsdag bedoeld voor mensen die anoniem de liefde wilden verklaren aan iemand. Dit deden ze door middel van een anonieme valentijnskaart. In de Verenigde Staten heeft men, vanuit commercieel oogpunt, de nadruk verlegd van anonieme liefde naar de liefde tussen twee mensen. In de Verenigde Staten is Valentijnsdag al heel lang een commercieel succes, in Vlaanderen en Nederland duurde het tot midden jaren '90 vooraleer deze 'hoogmis van de liefde' een succes werd. En dat is het ook: cadeauwinkels, boekwinkels, bloemenwinkels, pralinewinkels, zij verkopen doordat mensen willen vieren dat ze van elkaar houden.

Komkommertijd

Het is komkommertijd en dat zal je als krantenlezer geweten hebben. Zeker als je dagelijkse krant de Standaard heet.

Dat de voorbije politieke crisis kranten deed verkopen, weten ze in Groot-Bijgaarden ook. En dus hebben ze er daar niks beters op gevonden dan die nog eens te herkauwen. In tien afleveringen reconstrueert de wetstraatredactie 'de zwaarste crisis uit de Belgische politieke geschiedenis'. Aan dramatisch taalgebruik geen gebrek.

Inzicht, dat willen de journalisten ons bijbrengen. Enige historische afstand is daarvoor doorgaans beter. Zeker alsook de volgende politieke crisis er zit aan te komen. Als die er komt, zal in onze latere geschiedenisboeken de tweede crisis niet te onderscheiden zijn van de eerste. De wortels van het politieke doemdenken en 'doemhandelen' zijn immers niet veranderd in die paar maanden tijd.

Als er een nieuwe crisis komt, zullen ze er in Groot-Bijgaarden vast niet rouwig om zijn. Het geeft hen een reden om nog eens alle registers opentrekken. Een koe heeft vier magen om te herkauwen. Benieuwd hoe dat bij de journalisten zit.

Maar goed. Ik begrijp wel dat journalisten liever artikels schrijven dan dat ze piekeren over wat ze nog tot nieuws kunnen bombarderen. Zelf zou ik in dergelijke omstandigheden het advies 'meer buitenland' willen geven. Er gebeurt vanalles in de wereld dat wel nieuwswaardig is maar de krant niet haalt. (Met uitzondering van de al even ergerlijke hetze rond de Amerikaanse VOORverkiezingen. Maar dit geheel terzijde.) Alleen, het verkoopt niet. Waar er vraag is, moet er aanbod zijn. Niet omgekeerd. De krantenwereld ontsnapt niet aan het marktdenken.

Jammer, maar zo werkt het. Dus tot daaraan toe. Maar moet het echt zo breed uitgesmeerd op de voorpagina? Moet het in de commentaar op pagina twee? En in rode kapitalen :
DE STANDAARD LICHT DOOR? Moet het allemaal zo doorzichtig?

De niet gemiddelde De Morgen-lezer

De gemiddelde De Morgen-lezer is jong en woont in de stad. Maar vandaag ontmoette ik Orpha, ingezetene van het gehucht Zwijnaarde, ongeveer 80 jaar oud én fan van De Morgen.

Orpha is een vrouw naar mijn hart. Ze neemt liever geen blaadje voor de mond, vertelde ze me. Ze zegt alles wat ze denkt tegen al wie het wil horen en vooral tegen wie het niet horen wil. Als ze snode opmerkingen hoort, moeit ze zich in het gesprek. Ze had de oorlog meegemaakt en had gezien hoe joden afgevoerd werden naar kampen om er nooit van terug te komen. Ja, ze weet het wel, Orpha. Van onrecht, daar wordt ze kwaad van.

Orpha zat aan een tafeltje in patisserie Bloch in de Gentse Veldstraat. Ik was daar als journalist om reacties te sprokkelen van klanten over de nakende sluiting van de mythische bakkerij. Zelf fan van de bakkunsten van de familie Bloch vond ik het absoluut niet erg dat ik die opdracht kreeg.

Maar Orpha was anders dan de andere klanten. De Gentenaar? Goh, eigenlijk las ze die krant niet. Liever leest ze de Standaard, en nóg liever de Morgen. Het gaat ook om wat je tussen de lijntjes leest, vertrouwde ze me toe. Een behoorlijk linkse madam, die Orpha. Al bekende ze ook dat ze wel eens door het Laatste Nieuws bladert. Dat verschaft haar plezier. Alleen duurt die krant lezen maar 5 minuten. Voor de Standaard en de Morgen moet ze tenminste opstaan!

Daarna drukte Orpha verder haar ongenoegen uit over mensen die moslims beledigen. Niet dat zij gelovig is, neen. 'Ik geloof in niks'. Maar respect voor een ander, dat is fundamenteel vond ze. Ze vertelde over mensen van haar leeftijd die evenveel meegemaakt hadden als zij, maar daar geheel andere conclusies aan koppelden. Arm voor de oorlog, de opbouw van de sociale welvaartsstaat erna. En dan nu stemmen op een partij waarvan ze de naam liever niet in de mond nam. Ik fluisterde dat er ook wel mensen zijn van mijn leeftijd die dat doen. 'Ik weet het', zuchtte ze. 'Wie begrijpt dat nu?'

Jacht op Joran

Heel Nederland is in de ban van Joran van der Sloot. Of liever, in de ban van Peter R. de Vries, de misdaadjournalist die afgelopen week beweerde dat hij de moord op de Amerikaanse tiener Natalee Holloway had opgelost. Sinds de vertoning van de "bekentenis" van van der Sloot, opgenomen met verborgen camera, is de jacht op Joran, en het lijk, heropend.

Holloway verdween drie jaar geleden tijdens een klasvakantie op Aruba. De toen zeventienjarige van der Sloot is de laatste die haar levend heeft gezien. Hij liet haar achter op het strand waar ze hadden zitten vrijen. Natalee voelde zich niet zo goed, verklaarde van der Sloot aan de politie. Hij wist niet wat er met haar gebeurd was. Terwijl hij naar huis wandelde stuurde hij wat sms'jes, thuis haalde hij nog een pornofilm van het net, daarna ging hij rustig slapen. Alsof er niets aan de hand was.

Vorig jaar stopte het Openbaar Ministerie van Aruba het onderzoek tegen van der Sloot en twee kompanen, wegens gebrek aan bewijs. Tot Peter R. de Vries, journalist met een eigen misdaadprogramma, vorige week liet weten dat hij de zaak had "opgelost". Er keken meer dan zeven miljoen Nederlanders naar de "bekentenis" die van der Sloot deed aan een contact van De Vries. "Beter dan de traan van Maxima", verklaarden ze bij SBS die het programma van 2,5 uur, inclusief vier reclameblokken, uitzond.

Direct na de uitzending zakten honderden mensen af naar Drachten, waar van der Sloot, die inmiddels in Nederland woont, zich zou bevinden. Of zit hij bij zijn oma? In een studentenhuis? Op Aruba? Het Openbaar Ministerie van Aruba heropent de zaak en beschouwt de opnames met geheime camera dus als mogelijk bewijs.

Er wordt niet alleen gegist naar waar Joran zich bevindt, want waar is Natalee? Van het lijk nog steeds geen spoor. Aan de varkens gevoerd, door de haaien opgegeten, aangevreten door krabben, aangespoeld in Colombia. De ene theorie is nog gekker dan de andere, Nederland smult.

"Een serieleugenaar", "matong" (moordenaar), "son of a pieeep". Zo wordt van der Sloot genoemd door respectievelijk zijn advocaat, de man die zijn bekentenis uitlokte en de man die op zijn bekentenis uit was. Peter R. de Vries zegt zelf geschrokken te zijn van de media-aandacht. Na zijn doortocht bij Oprah, de uitzending van zijn programma op de Amerikaanse zender ABC en de aandacht van Foxnews moet hij maar eens een blik op zijn bankrekening werpen, voor de gemoedsrust Zo jammer van die Superbowl. Er had nog meer in gezeten.

De gustibus...

"Amy Winehouse: Exploding beehives above...tacky polka-dots below...she's part 50's car-hop horror."

Of waarom Mr. Blackwell een tweede plaats overhad voor Amy Winehouse op zijn Worst Dressed List van 2007. Britney Spears werd gespaard, de voorgaande jaren nochtans prominent aanwezig in de lijst. Het arme kind kreeg het al zo hard te verduren dat Mr. Blackwell haar wou ontzien.

Doe zo voort Amy, dan kan je volgend jaar ook op clementie rekenen. Of krijg je een vermelding post-mortem.

Niet iedereen is het met Mr. Blackwell eens. Voor de pre-herfstcollectie van Chanel was Amy een duidelijke inspiratiebron. Herr Karl riep haar in de Britse tabloid The Sun uit tot zijn muse en noemt Winehouse "de nieuwe Brigitte Bardot". Lagerfeld en Winehouse kunnen ongetwijfeld wat van elkaar leren. Zoals: hoe raak ik van een alcoholverslaving af? En: wat zijn de laatste crashdiëten? Voorspelde trend: een explosieve vraag naar Roemeense extentions.

backstage bij Chanel

Nieuw leven

Met de geboorte van Lena is mijn familie opnieuw uitgebreid. 'Tante Maja', het begint te wennen. Lena is de tweede dochter van mijn broer Joris en zijn vrouw Sofie.

Schitterend vind ik het dat nieuwe leven. Alles in het mini. De laatste tijd worden er wel meer kinderen geboren in mijn omgeving. Maar ik blijf me verbazen over hoe klein zo een pasgeboren mensje is.

Ook leuk om te zien hoe grote zus Marte omgaat met haar zusje. Hoe jong ze ook is, ik denk wel dat ze beseft dat er iemand bij gekomen is in haar gezin. En ook dat zo een klein baby'tje kwetsbaar is. Mij durft ze al eens een schart geven, maar voor Lena is ze gelukkig zachter.

Hoe schattig zo een baby ook is, het echte plezier voor tantes begint maar als de kinderen iets ouder zijn. Marte is intussen anderhalf en Wolf, mijn petekind, twee. Fascinerend om hen te zien verkennen in hun nog kleine universum. Werden alle kinderen maar verwend met zo een klein veilig wereldje en zo veel liefde ...

Het leven zoals het is : de Gentenaar II

Als je te lang in de journalistiek zit, word je cynisch. Dat is de boodschap die een collega me vandaag meegaf. En ik dacht: ik had het gelijk al in de mot. Toch heb ik wijselijk gezwegen. Hij heeft recht van spreken na bijna 30 jaar in het vak. Ik heb er een luttele vijf weken opzitten en weet niet of je dan al recht hebt op cynisme.

Ondertussen doe ik mee en probeer ik nieuws te rapen terwijl ik me voortdurend afvraag wat nu nieuws is en wat goede journalistiek. Laatst had ik een leuk item, vond ik zelf : de Erasmusstudent in Gent. Hoeveel buitenlandse studenten herbergt de Arteveldestad? Waarom kiezen ze Gent? Boeiend vond ik. Ik zou vandaag beginnen aan de research.

Alleen was ik niet de enige die dit onderwerp boeiend vond, zo bleek bij een blik op de Standaard deze ochtend. Knap stuk Christophe! Proficiat met de voorpagina. Niet min voor een student lijkt mij. En wat een fantastische primeur. Best grappig dat we allebei hetzelfde idee hadden.

Wat hebben we daarmee geleerd? Andere mensen kunnen wel eens aan hetzelfde denken als jou, dus je wacht best niet te lang om het idee te concretiseren ...

Op primeuren jagen? It's part of the job. Maar wat bereik je ermee? De lezer paaien ja. Maar zelf? Als het belangrijk nieuws betreft, ongetwijfeld veel. Maar hoe vaak gebeurt dat?

Ambitie

Een kei in de Wetstraat, tot daar heeft Inge Vervotte het al geschopt. Vrijdagavond schoof ze haar benen - zonder zwarte kousen - onder tafel bij Kathleen Cools en Ivan De Vadder. Cools en De Vadder proberen in dit format door te dringen tot de mens achter de politicus. In sommige afleveringen lukt dat. Inge bleef onverzettelijk afstandelijk.

"Welke rol hebt u eigenlijk gespeeld in de onderhandelingen", vroeg Kathleen Cools. Dat vroeg ik mij al lang af, maar uit het antwoord werd ik niet veel wijzer. Vervotte had "in het team van Leterme gezeten" en had daar "voor psychologische ondersteuning" gezorgd. Zou ze bidstonden geleid hebben, of sofasessies georganiseerd? Inge wou niet in detail treden, mijn fantasie sloeg op hol.

Ik moest denken aan de beginjaren van het meisje met megafoon, in jeans. Nu zat er een mevrouw in grijs maatpak. Die woorden in de mond nam als "oplossingen hypothekeren", "het vertrouwen van de mensen", "politieke synthese", "opportuniteiten".

Vervotte is brandend ambitieus. Ze werkt van 8 uur tot 24 uur, zes dagen op zeven. En dat was een keuze, gaf ze mee. Haar keuze.

"Ik probeer op elk moment mezelf te zijn" zei ze verbeten. Strijdvaardig. Bijna dreigend. Ivan De Vadder week achteruit. Hij vond haar even angstaanjagend als ik.

Het leven zoals het is : de Gentenaar

Het is komkommertijd in Gent. Ervaren journalisten weten hoe daarmee om te gaan. Ze trekken hun ogen en oren nog wat wijder open dan anders en berichten over wat op drukke dagen de krant niet haalt. Ter ontspanning gooien ze af en toe eens een stressballetje of een voetbal naar elkaar en lachen daar dan wat om, maar dat doen ze anders ook.

Voor stagières is het heel wat anders. Die vervelen zich op zo'n dagen. Ze schuimen wat websites af op zoek naar nieuwtjes, maar vinden bitter weinig. Ze vullen belachelijk veel tijd met het schrijven van korte berichtjes over wegenwerken en nieuwjaarsrecepties. Ze piekeren over nieuws vinden en nieuws maken en leren een belangrijke journalistieke les: de neus! Een journalist moet een neus hebben voor nieuws. Anders lukt het niet.

En dus moet dit bloggertje zich maar eens gaan toeleggen op het ontwikkelen van die neus.

De gevaren van de Anderlechtse Poort

Een paar weken terug in de Morgen een berichtje gelezen over dames die van hun handtas beroofd worden terwijl ze in de auto wachten voor het rood licht. Wat gebeurt er? De passagiersdeur gaat open en de handtas die op de passagiersstoel ligt, wordt meegegraaid. Uiteraard heeft het fenomeen een naam, een Engelse naam, maar die ontgaat me nu. En waar gebeurt het? Overal een beetje, maar toch vooral op het kruispunt van de Anderlechtse Poort in Brussel.
De Anderlechtse Poort is hot in de Vlaamse pers. Vandaag in de Standaard onder de titel '400 misdrijven op één kruispunt'. Het gaat om kleine en grote criminaliteit, van homejackings tot ingeslagen autoruiten.
Ik heb beide artikels met verbazing gelezen. Ik woon daar namelijk. Dat het niet de meest veilige buurt is van het land was me niet ontgaan. Maar ik ben dan ook een meisje van het platteland. Dat het zo onveilig is en the place not to be in Brussels, slaat me met verstomming. Een beetje op mijn hoede ben ik altijd, maar echt onveilig voel ik me niet en wil ik me ook niet voelen.
Ik hoop dat de artikels vooral gelezen worden bij de politiediensten zodat zij de criminaliteit kunnen terugdringen en niet door mensen die zich voortaan opsluiten zodra het donker wordt.

Verandering

Wie wint heeft niet gewonnen, maar wie verloren heeft verliest. Zegt Amerikakenner en KU Leuven-prof Bart Kerremans. Na de caucuses in Iowa ziet het er niet zo goed uit voor Hillary Clinton, terwijl Barak Obama een eerste overwinning binnenhaalde.

Een interessant fenomeen; die caucuses. Het presidentiële campagnecircus streek enkele dagen neer in de straten, turnzalen en huiskamers van deze kleine, rurale staat om 1,8 miljoen kiezers te overtuigen van hun kunnen. In Iowa vind je mensen die er prat op gaan dat ze gesproken hebben met alle presidenten van de Verenigde Staten van de afgelopen twintig jaar. Omdat hun staatje de locatie is van de eerste selectieproef in de race om het presidentschap.

Barak Hussein Obama won 38% van de democratische kiezers voor zich. Met 239,000 waren ze, een massale opkomst, tegenover 124,000 vier jaar geleden. Ook al zijn deze cijfers niet zaligmakend en is de uitslag niet bepalend voor het eindresultaat, het bewijst dat Obama kan overtuigen én mobiliseren. En dat de mogelijkheid van een Afro-Amerikaanse presidentskandidaat een beetje groter wordt.

In New Hampshire wacht hem een tweede beproeving. Billary - derde plaats in Iowa met 29%, zal zich niet zo gemakkelijk aan de kant laten schuiven. Ze heeft nog voldoende in kas en haar leger campagnemedewerkers zal ongetwijfeld het zware geschut bovenhalen. Maar met hoeveel modder kan je smijten als je bij de kiezer al bekend staat als een bitch?

De campagne wordt nog spannend, uitputtend en hopelijk verrassend. Begin februari zijn de eerste echte analyses van winst- en verlieskansen mogelijk. Dan zullen we een beter zicht hebben op wélke verandering we kunnen verwachten. En of we er echt in kunnen geloven.

Parfumpolitie

Geachte minister Dewael,

Nu er een regering gevormd is - het onbepaald lidwoord staat hier niet toevallig, het valt nog te bezien wanneer en of dé regering aantreedt, wil ik u met aandrang verzoeken aandacht te besteden aan een prangend maatschappelijk probleem. Ik weet dat u zat te popelen om een nationaal veiligheidsplan op te stellen, nu het moment daar is, wil ik een suggestie doen. In uw plan is zeker nog ruimte voor een extra corps, dat, eens de terreurdreiging geweken, kan optreden tegen overlast.

Uw agenten trokken reeds ten strijde tegen lawaaierige gsm's die als radio functioneren, bestreden homeparties met decibelmeters en wilde plassers met een nachtje cel. In sommige Vlaamse steden met een uitermate studentikoos karakter krijgt wie belt op de fiets een boete van meer dan honderd euro. Het is tijd om nog een stap verder te gaan.

Het nieuwe corps zal streng optreden tegen geuroverlast. En dan heb ik het niet over puttekes, flatulentie of CO2 uitstotende koeien. Neen, het nieuwe corps zal streng moeten optreden tegen overdadig geparfumeerde burgers. Het zal ons verlossen van een overdosis Ralph -krijgt werkelijk élke man élk jaar onder de kerstboom een blauwe literfles, of lijkt dit slechts zo?, Calvin en Hugo.

Onze lunch zal niet langer smaken naar de eau de toilette van de mevrouw aan het aangrenzende tafeltje, op de bus hoef je niet langer je adem in te houden uit angst voor vergiftiging, je ruikt niet langer wie er om de hoek komt. Het leven wordt kortom weer vrij en spannend.

De parfumpolitie zal streng optreden wanneer de norm overschreden wordt. Bij deze, beste minister, stel ik deze vast op één (1) meter. Net buiten de neutrale ruimte, zodat de feromonen hun werk kunnen blijven doen, maar wie dit gebied respecteert blijft ongemoeid. Een drupje achter de oren, een wolkje op de polsen, en streepje tussen andere warme lichaamsdelen. Dat volstaat.

Mocht u twijfelen aan de ontvangst bij de bevolking, ik bedacht reeds een flitsende slogan: Stop the Smell! Daar kan uw vriend Noël S. zeker mee uit de voeten, om deze verfrissende maatregel gepast aan het publiek te communiceren.

Rekenend op uw welwillend oor,

Welriekende groet,

Sofie