De volgende zaken worden niet getolereerd

Eerder deze week verbaasde ons Heidi zich al over het bizarre verbod op sterven in het Franse stadje Cugnaux. De Britten verkozen vorige week een gelijkaardig verbod tot idiootste wet van het land. Het is namelijk not done te sterven in het parlementsgebouw. Andere idiote verboden: je mag een postzegel met de afbeelding van The Queen niet ondersteboven op een
envelop plakken, je mag het parlementsgebouw niet betreden in ridderspak, en in York is het
verboden een Welshman te vermoorden binnnen de oude stadsmuren... tenzij hij pijl en boog draagt!

Veel van deze verboden zijn overblijfselen uit een ver verleden. Tijden waarin de koning en koningin van Engeland recht hadden op de kop en de staart van elke walvis die aanspoelde op de Britse kusten. Iets dat ze trouwens nog steeds kunnen claimen, al is het niet geweten wanneer ze voor de laatste keer dit rechtmatige eigendom opeisten.

Maar ook in het dagelijks leven wordt ons constant vertelt wat te doen en te laten. Een kleine overzicht van enkele richtlijnen die ik op een wandelingetje langs de Rotterdamse kade tegenkwam.

Uitgewaaid

Hoe is het met ons land gesteld als de Nederlanders Vlaanderen collectief asiel willen verlenen? 71% van de Nederlanders zou gewonnen zijn voor een nieuw Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat in 1830 ter ziele ging.

De komende maanden zal ik beroepshalve in Nederland verblijven. De ideale gelegenheid om de Noorderburen onder de loep te nemen. Is een Belg ook een beetje Hollander?


Na een eerste bezoek is me al duidelijk geworden waarom de Nederlanders zo een opgeruimd karakter hebben. De strakke wind die hen constant om de oren blaast, veegt alle beslommeringen weg. Lèkker uitwaaien is door de Hollanders tot een zondagsactiviteit verheven. Bij voorkeur doen ze dat aan hun eigen kust (al weet een beetje Hollander ook waar Knokke ligt). Belgen kruipen liever op een go-car of in een tea-room voor 'ne pannekoek met crème glace'. Ons kuststrookje bestaat dan ook voornamelijk uit "dijk", speciaal ingericht (of opgericht, zou je kunnen denken) voor dit soort activiteiten. In Nederland dient een dijk alleen om nationale overstroming te voorkomen.

Nederlanders zijn opgeruimd, Belgen getroubleerd. Onze beslommeringen worden alleen versterkt door regen die met bakken uit de grijze hemel valt. Lekker uitwaaien wordt hier uitregenen. Dat maakt ons een volk van sombere denkers. Op de lijn Rotterdam-Antwerpen denk ik ver en diep na over de stekende oorpijn en stijve nek die de Hollandse straalstroom mij bezorgd heeft.

Jump around/ Faire du tektonic

In de Lage Landen is men in de ban van jump. Wie nog nooit een demonstratie heeft gezien van deze dansvorm, is het afgelopen jaar niet uitgenodigd voor een babyborrel, trouwfeest of boerenfuif. Jump kan omschreven worden als een stijl waarbij de dansers een duracell-konijn op speed voor ogen houden. Onder begeleiding van opgefokte beats die doen denken aan de tijd dat gabbers nog het straatbeeld kleurden.

Le tout (jeune) Paris kent haar eigen versie van jump, "le tektonic". De Franse stijl is iets eleganter, maar even lachwekkend als de Belgische. Naar goede Franse gewoonte werd eveneens voor een Engelse term geopteerd, die zeer Frans wordt uitgesproken. Eigenlijk dekken jump en tektonic dezelfde lading: hyperkinetisch dansen voor de liefhebber, vermaak voor de toeschouwer.

In de tuinen van Les Halles, rond het Centre Pompidou, in de metro of eender waar de Parijse jeunesse elkaar ontmoet, wordt aan tektonic gedaan. Jongeren voeren collectief ingewikkelde choreografieën op van vloeiende, acrobatische en gekke bewegingen. Net zoals bij jumpen probeert de één de ander te overtreffen met zijn of haar kunnen. Vaak zonder gettoblasters, gsm of handgeklap, alleen bewegingen.

In de Verenigde Staten is het fenomeen van dansen, zingen en performen op straat al langer bekend. Zou dit de aanzet zijn tot een Europese jongerenstraatcultuur?

Het genre kent nochtans hevige tegenstanders. Die uiten zich ook in de blogosfeer, getuige de fijne bijdrage van een zekere 'Angeplay88': "Fuck les TCK (bande de fiotes)".

Pillen slikken

Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn. Euh, hoofdpijn. Toch maar zien of het overgaat. Toch maar geen Dafalgan slikken. Want dat is slecht, niet? En verslaafd worden aan pijnstillers zie ik niet zitten.

Maar. (Jawel ik ga weer een bestaande overtuiging ontkrachten) Wie heeft het meeste kans om verslaafd te worden aan pijnstillers? Degene die bij het minste pijn een pilletje slikt of degene die wacht tot hij of zij scheel ziet van de pijn, bijna flauwvalt en dan toch maar iets neemt tegen de pijn? De eerste, toch?

Nope. Deducties uit experimenten in de Sociale Psychologie tonen aan dat mensen die vaker pijnstillers nemen bij pijn minder kans hebben om verslaafd te geraken aan pijnstillers dan mensen die (bijna) nooit een pijnstiller nemen bij pijn. Bij deze tweede groep is het genot, het effect veel groter dan bij de eerste groep. Hoe groter dit effect, hoe groter de kans op verslaving. (de andere invloedhebbende factoren hier buiten beschouwing gelaten)

Ik denk dat ik toch maar een Dafalgan ga nemen ;)

La Belgique au bord de l'explosion

Zelfs buitenlandse kranten kunnen het hoofd niet meer koel houden in de berichtgeving over 'de Belgische politieke situatie. De weekendeditie (18/11) van Le Monde wijdde de volledige derde pagina aan 'la crise belge'. Ook in Frankrijk schrikt men niet terug voor een rondje noorderburen bashen.

De Vlamingen zijn de Hollanders van dienst, die op voet van oorlog leven met hun Franstalige landgenoten. Een oorlogscorrespondent van Le Monde trekt naar de Brusselse rand om verslag uit te brengen. Daar stuit hij op de strijdlustige burgemeester van Wezembeek-Oppem met een verklaring die in Vlaanderen vrij laconiek werd ontvangen ("oeil pour oeil, dent pour dent"), maar in Le Monde opgevoerd wordt als een laatste ontwikkeling in de stelling inname.
De niet-benoeming van de Franstalige burgermeesters is volgens de krant een teken dat 'les séparatistes belges ont encore marqué un point".

Verder ontmoeten we de receptioniste van het gemeentehuis van Halle die de moedige Franse journalisten weigert te antwoorden in het Frans ("Parlez-vous Français?"- "Neen"), de secretaris van de Middenschool ("intransigeant") die toeziet op het spreken van Nederlands op de speelplaats.

Ook de koning moet er aan geloven. Hij spreekt volgens Le Monde 'approximativement' de taal van de Vlamingen. Als laatste horen we nog Mark De Mesmaeker die beweert dat er mensen sterven aan de onwilligheid van de Franstaligen: "L'autre jour, une femme est morte parce que les ambulanciers sont arrivés trop tard (...) ils ne comprenaient pas l'adresse en néerlandais".

Conclusie van Le Monde? "Côté flamand, l'application du droit se radicalise à l'extrème".

De splitsing van BHV wordt door de Franse kwaliteitskrant voorgesteld als de definitieve stap naar de scheiding van de twee landshelften. Deze opvatting kreeg ik trouwens ook al te horen van een verwarde Vlaming.

"Ze moeten splitsen! En dan is er geen weg terug!"
"Wie moet wat splitsen?"
"De Vlamingen. BHV. Allé, België."
"?"

Van een uitspraak van het Grondwettelijk Hof over kieskringen naar separatisme, het lijkt voor sommige Vlamingen - en Fransen- hetzelfde. Hopelijk brengt er iemand snel klaarheid in de zaken, of we gaan nog om buitenlandse hulptroepen moeten vragen. De Walen hebben alvast een sterkt bondgenoot.

Het Wantrouwen

Wantrouwen met grote W? Inderdaad, daarover gaat dit artikel.

Ik heb eindelijk Het complot van België van onderzoeksjournalist Chris de Stoop gelezen. Het is geen literaire parel, maar de Stoop legt wel de vinger op de wonde. In drie hallucinante verhaallijnen schetst hij wat shizofrenie doet met een mens én met een maatschappij.

Er is het verhaal van de schizofrene Nina H. die ervan overtuigd is dat iedereen - van haar huisbaas tot de ministerraad - een complot hebben opgespannen om haar in de prostitutie te dwingen. Er is het verhaal van André - de oom van de Stoop - die slachtoffer was van de wrede psychiatrische 'behandelingen' van de jaren vijftig. Én er is het verhaal van de Rwandese genocide, toegespitst op de evacuatie van het psychiatrisch ziekenhuis van Ndera. Tot zover de Stoop.

De gelijkenis tussen de geesteszieke persoon en de collectieve argwaan van een volk is jammer genoeg niet te ver gezocht. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Doe maar eens de denkoefening : verplaats je in het hoofd van een paranoïde persoon. Je komt op straat iemand tegen die je liever niet wou zien en je gaat op de vlucht want het kan geen toeval zijn. Iedereen zegt dat je ziek bent, maar alleen jij weet dat het omgekeerd is, dat het alle anderen zijn die ziek zijn. Dus schreeuw je en sla je want jij kent jezelf toch wel het best. Het is nooit rustig in je hoofd. Zelfs in je hoofd beginnen ze je te achtervolgen.

Het ik-tegen-de-wereld-denken, het wij-tegen-zij-denken, het is net hetzelfde. De Palestijnse kwestie, de heksenjacht van McCartney, de holocaust, 9/11, de oorlog tegen de terreur, de Rwandese genocide : trieste hoogepunten in een eindeloze reeks. De Vlamingen tegen de Walen en 'Wie gelooft die mensen nog?'. Ook dat ja. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Dat is een gevaar waarvan je je maar beter bewust bent, want alle verandering begint met bewustwording. Een schizofreen krijgt ook geen hulp zolang hij enkel luistert naar de stemmen in zijn hoofd en niet beseft dat hij een probleem heeft. Tenzij hij natuurlijk té ver gaat. Voor die ene stap is vaak niet veel nodig. En is het dat wat we willen?

Patrick, mijn Rwandese kotgenoot, verloor op 12-jarige leeftijd zijn beide ouders en nog vele andere familieleden en vriendjes. "Ik ben boos geweest", zegt hij. "Maar daarmee geraak je niet vooruit. Ikzelf heb geen verwondingen. Bij mij zijn geen armen of benen afgekapt. Eigenlijk ben ik een van de gelukkigen." Ik bewonder zijn moed. In Rwanda is het bloedvergieten gestopt, maar het wantrouwen blijft. Eén miljoen doden op drie maanden tijd. Dat vergeet je niet zomaar. "Je kan niet zien van welk ras iemand is", zegt Patrick nog, "maar je weet het, je kent 'de andere'. Je vergeet nooit wie de man was die je benen afkapte, de buik van je zwangere vrouw opensneed of je broertje vermoordde." En nog : "Er zijn veel Rwandezen in Brussel en veel Rwandese cafés. Er zijn hutu-cafés en tutsi-cafés. Je wordt hier niet vermoord, maar in een hutu-café voel ik me niet op mijn gemak."
Is het dat wat we willen?

Jacky, mijn andere Rwandese kotgenote, zei in een gesprek over de Belgische politiek: "In Afrika is zoiets onmogelijk, ondenkbaar, c'est la guerre, c'est la guerre."
Dat geluk hebben we dan nog. België is een veilig land, een goed land om te leven. Patrick en Jacky zijn niet zomaar naar hier gekomen. Ze zochten veiligheid. En hebben die gevonden ook.

En toch, is dat het dan, is de kous daarmee af?
Angst en wantrouwen, het blijft gevaarlijk.
Bewustwording, luisteren, praten. In die volgorde graag.

Echt Belgisch Theater

Zei daar iemand dat cultuur een elitesport is? De regeringsonderhandelaars doen nochtans aan stevige drempelverlaging. Voor onze ogen speelt zich nu al 158 lang een marathonvertoning af.

Eerste bedrijf: CD&V hoofdkwartier
De verkiezingsoverwinning van CD&V-NVA was een mooie openingsact. Het kartel had zelf rekwisieten meegebracht. De vlagjes met de Vlaamse leeuw vormden een luisterrijk decor voor de entree van de hoofdrolspeler. Spot op Leterme!

Tweede bedrijf: Hertoginnendal
De medeactoren dienen zich aan. De één voelt zich al wat beter in zijn rol als de ander. Didier Reynders ontpopt zich al snel tot de diva van het gezelschap, die zich het flitsen van fotografen laat welgevallen. De andere personages vervallen al snel tot karikaturen: een geitenboer uit West-Vlaanderen, een boze kol met als toverspreuk "Non!", een lastige Waal met een lange neus, twee van de drie biggetjes (Bart&Bart, met dank aan Geert Hoste)

Derde bedrijf: de Wetstraat
De vertoning verglijdt in een tragedie. De koning verschijnt op het toneel. Exit Leterme, enter Van Rompuy, exit Van Rompuy, enter Leterme, enter Van Rompuy, patstelling. Een staalkaart van theatergenres volgt, maar het verhaal draait in de soep. Drama, tragikomedie, deurenkomedie, coupe de théatre. De recensenten weten het ook niet meer.

Niemand wil nog regisseren. Het stuk dreigt afgelast te worden. Maar opeens, een geniale vondst: laten we het met een kerstspel proberen. De wijzen komen er aan. Of ze de Messias zullen vinden, blijft nog de vraag. Het publiek wacht nog steeds op catharsis.

De Belg leest niet

De pagina's van Knack worden al eens gevuld met losse statistieken. In het nummer van deze week : een Europese vergelijking van het leesgedrag en bibliotheekbezoek.

Ik ben verbaasd. Amper 65 % van de Belgen zegt in de afgelopen 12 maanden een boek te hebben gelezen. Een boek, slechts één boek dus! In 12 maanden : één jaar! Dat betekent dat meer dan 3 personen op 10 nooit een boek vastneemt. En ik die zeg dat ik te weinig lees, denk ik dan.

België maakt daarmee een slechte beurt. In de lijst van lidstaten van de Europese Unie staan we op de 17de plaats. Dat betekent tussen Frankrijk - dat het met 71 % toch nog aanzienlijk beter doet - en Polen. De Zweden lezen het meest. Daar verklaart 87 % van de bevolking minimum één boek te hebben gelezen in het voorbije jaar. Onze noorderburen (en culturele referentie) moeten met 84 % nauwelijks onderdoen. De hekkensluiter is Malta. Minder dan de helft van de Maltezen leest. Het kan dus wel degelijk erger.

Ik ken ze wel hoor, de mensen die geen boeken lezen. En toch had ik niet verwacht dat ze met zo velen zouden zijn. Ook voor toekomstige journalisten is het een belangrijk gegeven. Want laten we eerlijk zijn: de mensen die nooit een boek ter hand nemen, zijn ook degene die nooit een krant openslaan. Een aanzienlijk deel van de bevolking heeft geen boodschap aan wat wij als elementair ervaren. Dat is een jammere vaststelling, want een voorwaarde tot actieve democratie.

Maar moeten we ze daarom schofferen of - erger nog - negeren? Allerminst. Het loont de moeite ook hen te leren kennen. Ik heb vorig jaar les gegeven in het buitengewoon onderwijs. En moet eerlijk bekennen dat er toen schellen van mijn ogen gevallen zijn. Kennis van het land, het leven en al wat meer veronderstelt ook interesse in de hele maatschappij. Een open geest weet meer. En leren doe je werkelijk van iedereen.

Vaccin ontdekt tegen virus dat baarmoederhalskanker veroorzaakt

Er is een vaccin ontdekt dat vrouwen beschermt tegen de gevaarlijkste en meest voorkomende Humane Papillomavirussen (HPV). Deze virussen kunnen baarmoederhalskanker veroorzaken. Baarmoederhalskanker wordt in 99% van de gevallen veroorzaakt door één van de HPV’s. Als gevolg van de ontdekking van dit vaccin staan er hele pagina’s in tijdschriften die vrouwen moeten bewustmaken en informeren over deze virussen. Door middel van een uitstrijkje kan een HPV virus opgespoord worden. Wanneer een HPV virus ontdekt wordt, betekent dit nog niet dat er zich kankercellen aan het ontwikkelen zijn. Meestal vernietigt de natuurlijke verdediging van het lichaam dit virus zelf. Veel vrouwen (en mannen!) komen dus nooit te weten of ze ooit besmet zijn met een HPV virus. HPV’s komen zeer veel voor: 80% van de seksueel actieve vrouwen en mannen worden op een moment in hun leven besmet door een HPV. Wanneer het virus niet vanzelf verdwijnt en zich permanent gaat vestigen ter hoogte van de baarmoederhals, kunnen zich de normale cellen geleidelijk omvormen tot kankercellen. Als deze ongewone cellen worden ontdekt, die men pre-kankercellen noemt, gaat men deze operatief ‘verwijderen’.

HPV’s worden meestal doorgegeven via seksueel contact of “liefdesspelletjes”, en zijn zeer besmettelijk. Genitaal contact is dus al voldoende om besmet te geraken, een condoom beschermt hier dus niet tegen!!! De aanwezigheid van HPV’s blijft vaak onopgemerkt omdat ze meestal geen zichtbare letsels veroorzaken en dus vaak al lang aanwezig zijn, zonder ooit ontdekt te worden.

Het vaccin kost 390,66 EURO en wordt enkel terugbetaald bij meisjes tussen 12 en 15 jaar, de leeftijd vooraleer de eerste seksuele contacten plaatsvinden. Het wetenschappelijk onderzoek naar het vaccin toonde aan dat het dan de beste bescherming biedt. Vrouwen die wel al seksueel actief zijn, maar niet besmet zijn met het virus, kunnen zich ook laten inenten. Het vaccin wordt dan wel niet terugbetaald en biedt niet dezelfde bescherming.

Voor meer informatie: zie de informatiebrochure “Baarmoederhalskanker en vaccinatie” van de Stichting tegen Kanker. Je kunt de brochure aanvragen op de website www.kanker.be, of online in pdf bekijken.

De iphone komt naar Europa!

... maar voorlopig nog niet naar België.

En het is ook niet geweten wanneer dat zal gebeuren. Juriaan Bosmans, woordvoerder van Apple Benelux weet zelf van niets, zo verklaarde hij in De Morgen. Maar het zou niet meer voor dit jaar zijn.

Apple-adepten en trendsetters in Groot-Brittannië en Duitsland hebben meer geluk. Daar is het toestel sinds vrijdag te koop. Het probleem in een aantal Europese landen, zoals België, is het verbod op koppelverkoop. Apple sloot deals met telecomoperators die exclusief aan de iphone verbonden werden. Dat systeem is ondertussen gehackt, maar het principe is hier verboden.

Time magazine riep het toestel al uit tot de uitvinding van het jaar. Maar het tijdschrift lijkt hier vreemde redenen voor op te geven:

The thing is hard to type on. It's too slow. It's too big. It doesn't have instant messaging. It's too expensive. (Or, no, wait, it's too cheap!) It doesn't support my work e-mail. It's locked to AT&T. Steve Jobs secretly hates puppies. And—all together now—we're sick of hearing about it!

Wat maakt de iphone volgens Time dan toch de moeite waard? Het design (zo kennen we apple), de instinctieve touch-bediening (opnieuw een open deur), de telefoon die eigenlijk een computer is (maar zo zijn er nog), en de boost die de iphone aan de competitie op de gsm-markt zal geven, wat ons uiteindelijk allemaal ten goede komt.

Wij kunnen voorlopig enkel op afstand speculeren, elders wordt de iphone al voor verschillende doeleinden aangewend. Een hilarische demonstratie op YouTube.

Racisme bis

Een scheet in een fles, dat was het. Maar wel met een reukje.

Voorzitter van FC Brussels, Johan Vermeersch, en de speler die hij beledigde, Matumona, zijn tot verzoening gekomen. Vermeersch gewoon verkeerd begrepen, Matumona gewoon een laag IQ (dixit Vermeersch) en misbruikt door malafiden met kwade bedoelingen (werderom volgens Vermeersch).

De clubvoorzitter kreeg de afgelopen dagen alle mogelijke mediaformats aangereikt om zich te verweren. In het Journaal, de Zevende Dag en Sportweekend, bijna alle Vlaamse kranten, en waarschijnlijk verschijnt een andere versie van de feiten volgende week wel in HUMO.

Zijn taalgebruik is niet meer van deze tijd, zo zegt Vermeersch zelf. En dat zijn woorden misschien misbegrepen konden worden maar dat hij geen racist was! Kijk maar eens naar FC Brussels en wat die al gedaan hadden voor de negerkes. Dat laatste woord heeft hij niet gezegd. Maar ik hoorde het wel.


Toch moedig dat Vermeersch toegeeft dat hij uit de tijd is. Dat betekent meteen de redding van mijn vorige artikel, dat getuigde van een mentaliteitswijziging rond racisme. Hij had zijn woorden ook als 'normaal' kunnen afdoen. Zoals de gsm-tune van Van Temsche ('een grapje'), of zoals iedereen die marouf, makak of bruine als naamwoord hanteert.

Elektrabrol en Essentkwelling

Na de verwoede pogingen die energieproducent Electrabel doet om groen voor de dag te komen, slaat Greenpeace terug met een marketingkoekje van eigen deeg. Op de website electrabrol staat een leuke parodie op de groene filmpjes van de energiereus, die trouwens de grote sponsor in de 'Inconventient Truth' actie van HUMO was. Alle reputatiemanagment-pogingen ten spijt, wordt steeds duidelijker dat een groene verpakking niet noodzakelijk een eco-inhoud betekent.

Dat het rommelt op de energiemarkt moet ook blijken uit de berichten over afspraken tussen Duitse energieproducenten om de prijs kunstmatig hoog te houden. En wie werd er ook weer door Test Aankoop terechtgewezen over prijsopdrijving?
De berichten dat consumenten massaal andere energieleveranciers opzochten na deze bekendmaking kloppen trouwens niet helemaal. Veel mensen gingen informeren bij andere leveranciers maar bleven toch bij Elektrabel. De consument deelt misschien graag een prikje uit, maar kruipt dan weer veilig in zijn hol. Bij Elektrabel kunnen ze terug op hun lauweren rusten.

Veranderen van leverancier is trouwens helemaal niet gemakkelijk. Zelf probeer ik al vier maanden een contract vast te krijgen bij Essent. Het leek allemaal zo simpel: vul online een formuliertje in en wacht rustig af. Dagen werden weken, weken werden maanden. Op e-mails werd niet gereageerd, de klantendienst scheepte mij af met de boodschap 'dat ik nog geen klant was'. Vorige week kreeg ik opeens telefoon van een vriendelijke dame waarvan ik evenwel vermoed dat ze nog niet lang in ons land verbleef. Uit grondig onderzoek bij Essent was gebleken dat mijn contract... spoorloos was. Alles opnieuw aanvragen was de boodschap, en dan de klantendienst contacteren. Waar ik afgescheept werd... omdat ik nog geen klant was! Op het nummer naar waar ik werd verwezen kreeg ik helaas enkel de volgende boodschap te horen: we're not able to receive your call, please call back later. Piep, over en uit!
Poging gedaan om de lieve dame te traceren met de call back toets. 'Dit nummer is niet in gebruik'. Zucht. Nog maar een mailtje sturen? Dit is duidelijk mijn energie niét!

Schizofrenie vs. gespleten persoonlijkheid

Beste mensen.

Laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn. Een persoon die meerdere persoonlijkheden heeft is niet schizofreen, maar heeft een Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS). Vroeger noemde men dit Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis (MPS) of Gespleten Persoonlijkheidssyndroom. Dit is een karakterstoornis en heeft niets, maar dan ook niets, gemeenschappelijk met schizofrenie.

Schizofrenie is een psychotische stoornis, dus geen karakterstoornis. Mensen met schizofrenie krijgen psychoses. Tijdens een psychose verkeren zij in een toestand waarbij, door verstoring van de waarneming, het denken of het gedrag het contact met de omringende werkelijkheid (gedeeltelijk) verloren gaat. Wanneer de waarneming verstoord is, is iets dat waargenomen wordt dus – paradoxaal genoeg - niet persé waar. Deze psychoses gaan gepaard met hallucinaties en/of wanen. Iemand met schizofrenie krijgt tijdens deze psychoses, die voorkomen in periodes van korte of lange duur, problemen met het correct waarnemen van de werkelijkheid. Het is niet zo dat zij verschillende persoonlijkheden hebben en plots iemand anders worden.

Een opschrift “I used to be schizofrenic, but we’re ok now” op een T-shirt is dus volledig onwaar. Net zoals de cliché uitspraak “Een schizofreen is nooit alleen”. De verwarring tussen deze twee stoornissen is helaas zeer wijdverspreid en hardnekkig.

Belgicum, een unicum

Tentoonstelling van Stefan Vanfleteren gezien, in het Fotomuseum van Antwerpen. Het resultaat van jarenlange omzwervingen door België en een enkele keer Frans Vlaanderen, met de camera in de hand. Voor De Morgen maar vooral voor zichzelf keek Vanfleteren door zijn lens naar de mistroostigheid en grijswaarden die het echte bindmiddel van dit land zijn.

Zwart-wit dat meer naar grijs neigt. Details die de schoonheid van de lelijkheid benadrukken. De stijl van Vanfleteren is bekend en wordt in elke weekendeditie van De Morgen breed uitgesmeerd. Maar deze tentoonstelling toont veel meer dan de rimpels van BV's.

Bob, dakloze uit Antwerpen, bij zijn recente overlijden een bijna-BV door de foto van Vanfleteren. Sommige types op zijn portretten krijgen namen en komen bekend voor: Julien, Marie-Jeanne, ik zie ze zo zitten in een café verstopt achter een willekeurige parochiezaal. Een café met glasgordijnen en sanseveria's, die er niet staan omdat het hip is maar omdat het zo is. Een café waar het bier van 's morgen tot 's avonds vloeit, al is dat eerder om de tijd te verdrijven dan om feest te vieren.

Toen ik het museum binnenkwam, was ik boos. Omdat ik mijn bankkaart kwijt was, mijn sleutels vergeten en mijn treinabonnement had laten liggen. Na het zien van de foto's was ik nog bozer. Op mezelf, voor al die heisa om pietluttigheden. Op Vanfleteren omdat hij me met de neus op zijn foto's drukte. Foto's van mensen die zich niet druk maken om bankkaarten, van landschappen die nooit door treinen doorkruist zullen worden, van huizen die wellicht geen sleutel meer op de voordeur behoeven. Foto's van een land dat misschien nu al niet meer bestaat.

Nog tot 6 januari in het Fotomuseum te Antwerpen

www.fotomuseum.be

Bullshitblogs

Op een andere blog gespot, en hier bericht: bullshitr (beta versie!), een 'webtool' die gepast jargon fabriceert voor de blogosfeer. Wat dacht je van "integrate user-centred life hacks", "capture standards-compliant podcasts" of "reinvent semantic undefined"? Je weet nu waar de mosterd te halen, als je met een writer's blog kampt...

make your own bullshit!

En hier nog een voorbeeldje van iemand die een hele hoop 'gezever' in een mooi web 2.o wolkje bijeen heeft gebracht.

Hang de aap niet uit

De multiculturele samenleving beweegt. En dit wordt niet langer enkel verzoorzaakt door politieke ruzies over 'multikul' of 'alibi-ali's', maar door spanningen, conflicten en oplossingen die opduiken in alle onderdelen van het dagelijks leven.

De laatste afzetting tegen racisme komt er van autoproducent KIA, die zich terugtrekt als sponsor van voetbalclub F.C. Brussels. Johan Vermeersch, voorzitter van de club, was tegen de Congolese speler Zola Matumona, uitgevaren met de woorden: 'in een boom te kruipen en een tros bananen te eten'. Matumona was hier zo van onder de indruk dat hij zijn contract met FC Brussels verbrak.

De reactie van KIA is een voorbeeld van de veranderende mentaliteit rond de aanwezigheid van 'vreemdelingen', 'allochtonen' en 'immigranten van de zoveelste generatie' in ons land. Jarenlang door links doodgezwegen of - geknuffeld, door rechts opgeblazen en verketterd, door beide partijen misbruikt. Met het Centrum voor Gelijke Kansen vaak als enige partner, die het ook nog eens met de politiek in de clinch ging. Herinner u de discussie over de praktijktests voor discriminatie die er nooit kwamen. Deze praktijktests zouden de enig stok achter de hand betekenen om actief op te treden tegen discriminatie en vreemdelingenhaat. Tot nu toe kan het Centrum alleen een zaak aanspannen als het onrecht al geschied is.

De erkenning van racisme heeft zich aangediend als een nieuw wapen in de strijd. Dat besef sijpelt steeds verder door, al is dat jammer genoeg soms gebeurd door dramatische voorvallen. Sinds Hans Van Temsche erkent de rechtbank het racistische motief als verzwarende omstandigheid. Een tijdje geleden lag Deutsche Bank zwaar onder vuur door het bericht dat 'exotisch personeel' niet welkom zou zijn. En nu verlaat Matumona de spelersbank en klopt naast het Centrum voor Gelijke Kansen ook aan bij de voetbalbond. Afwachten of zij, in navolging van KIA, niet voor aap willen staan.