donderdag 15 november 2007

Echt Belgisch Theater

Zei daar iemand dat cultuur een elitesport is? De regeringsonderhandelaars doen nochtans aan stevige drempelverlaging. Voor onze ogen speelt zich nu al 158 lang een marathonvertoning af.

Eerste bedrijf: CD&V hoofdkwartier
De verkiezingsoverwinning van CD&V-NVA was een mooie openingsact. Het kartel had zelf rekwisieten meegebracht. De vlagjes met de Vlaamse leeuw vormden een luisterrijk decor voor de entree van de hoofdrolspeler. Spot op Leterme!

Tweede bedrijf: Hertoginnendal
De medeactoren dienen zich aan. De één voelt zich al wat beter in zijn rol als de ander. Didier Reynders ontpopt zich al snel tot de diva van het gezelschap, die zich het flitsen van fotografen laat welgevallen. De andere personages vervallen al snel tot karikaturen: een geitenboer uit West-Vlaanderen, een boze kol met als toverspreuk "Non!", een lastige Waal met een lange neus, twee van de drie biggetjes (Bart&Bart, met dank aan Geert Hoste)

Derde bedrijf: de Wetstraat
De vertoning verglijdt in een tragedie. De koning verschijnt op het toneel. Exit Leterme, enter Van Rompuy, exit Van Rompuy, enter Leterme, enter Van Rompuy, patstelling. Een staalkaart van theatergenres volgt, maar het verhaal draait in de soep. Drama, tragikomedie, deurenkomedie, coupe de théatre. De recensenten weten het ook niet meer.

Niemand wil nog regisseren. Het stuk dreigt afgelast te worden. Maar opeens, een geniale vondst: laten we het met een kerstspel proberen. De wijzen komen er aan. Of ze de Messias zullen vinden, blijft nog de vraag. Het publiek wacht nog steeds op catharsis.

1 opmerking:

Unknown zei

Dankjewel, Sofie. Die formatie hangt mij de keel uit, maar jij hebt dat net een beetje beter gemaakt.