Tentoonstelling van Stefan Vanfleteren gezien, in het Fotomuseum van Antwerpen. Het resultaat van jarenlange omzwervingen door België en een enkele keer Frans Vlaanderen, met de camera in de hand. Voor De Morgen maar vooral voor zichzelf keek Vanfleteren door zijn lens naar de mistroostigheid en grijswaarden die het echte bindmiddel van dit land zijn.
Zwart-wit dat meer naar grijs neigt. Details die de schoonheid van de lelijkheid benadrukken. De stijl van Vanfleteren is bekend en wordt in elke weekendeditie van De Morgen breed uitgesmeerd. Maar deze tentoonstelling toont veel meer dan de rimpels van BV's.
Bob, dakloze uit Antwerpen, bij zijn recente overlijden een bijna-BV door de foto van Vanfleteren. Sommige types op zijn portretten krijgen namen en komen bekend voor: Julien, Marie-Jeanne, ik zie ze zo zitten in een café verstopt achter een willekeurige parochiezaal. Een café met glasgordijnen en sanseveria's, die er niet staan omdat het hip is maar omdat het zo is. Een café waar het bier van 's morgen tot 's avonds vloeit, al is dat eerder om de tijd te verdrijven dan om feest te vieren.
Toen ik het museum binnenkwam, was ik boos. Omdat ik mijn bankkaart kwijt was, mijn sleutels vergeten en mijn treinabonnement had laten liggen. Na het zien van de foto's was ik nog bozer. Op mezelf, voor al die heisa om pietluttigheden. Op Vanfleteren omdat hij me met de neus op zijn foto's drukte. Foto's van mensen die zich niet druk maken om bankkaarten, van landschappen die nooit door treinen doorkruist zullen worden, van huizen die wellicht geen sleutel meer op de voordeur behoeven. Foto's van een land dat misschien nu al niet meer bestaat.
Nog tot 6 januari in het Fotomuseum te Antwerpen
www.fotomuseum.be
Geen opmerkingen:
Een reactie posten