Shame on Amy

Arme Amy. Tijdens een optreden worstelde zangeres Amy Winehouse met een kort jurkje. Ze nam even een korte pauze om iets uit haar handtas te nemen. Het is onduidelijk op de foto's wat het is, maar ze brengt het naar haar neus, snuift het op, en zingt verder. Naar verluidt gebruikt Amy zoveel drugs en alcohol omdat ze zo onzeker is. Haar motieven boeien mij echter weinig.

Bron: Het Nieuwsblad, Paparazzi Special

Huis van Alijn

Koude winterdagen lenen zich uitstekend tot museumbezoekjes. Het Huis van Alijn, het museum van volkskunde in Gent, bijvoorbeeld. Ik was er nog nooit geweest en dat vond ik al lang een schande. Dus ben ik eindelijk binnengestapt in dat mooie pand langs de Oudburg. Een blitsbezoek dat wel, want veel tijd had ik niet. Maar een gezellig uitje is het zeker. Als je in de buurt bent tenminste en van nostalgie houdt.

Het museum van de dingen die (nooit) voorbijgaan. Zo noemt het museum zichzelf. En dat vat het mooi samen. In thematisch ingerichte kamers, maak je kennis met allerhande voorwerpen uit de eerste helft van de twintigste eeuw. In de babykamer vind je bijvoorbeeld naast een wieg en kinderkleertjes ook afbeeldingen van kinderen die uit kolen geboren worden. De woonkamer, trouwkamer, schooltje, speelgoedkamer, ... Alle facetten uit het dagelijkse leven van weleer komen aan bod.

Let wel: de meerwaardezoeker wordt niet steeds beloond. Een beetje weinig diepgang vond ik. Geen uitleg bijvoorbeeld over oude gebruiken of ideeën. Bij sommige voorwerpen had ik er het raden naar voor wat ze dienden. En historisch correct is de verzameling ook niet altijd. 'De eerste helft van de twintigste eeuw' is hier toch wat ruim genomen. En voorwerpen uit verschillende decennia staan kriskras door elkaar.

Maar gezellig is het wel. De ideale kinderuitstap eigenlijk. Ik weet alvast waar ik de kinderen van mijn broers en vrienden binnenkort heen sleur. Al biedt het museum meer dan kinderlijke verwondering.

Waar anders kan je nog de inrichting van een oude apotheek of buurtwinkel bewonderen? Waar anders vind je oude bewegende beelden van Gent? En 'prehistorische' radio-uitzendingen van de openbare omroep? Ik heb jammer genoeg niet meer de tijd gehad om te luisteren, maar daar keer ik zeker voor terug.

Wel tijd voor gehad en warm aan te bevelen: audio-opnames van Vlaamse dialecten. Mét wetenschappelijke achtergrond zelfs! Boeiend vind ik dat. Grappig ook wel. Het dialect van mijn eigen streek vond ik nog het moeilijkst te begrijpen van allemaal! Een must voor de vele buitenlanders die zich verwonderen over hoe verschillend dat Nederlands/Vlaams toch kan zijn.

Met andere woorden : het heeft wel iets, dat museum van volkskunde ...

RIP en bedankt

Niet alles is massaproductie in China. Deze foto vond ik op de weblog van de fotoredactie van De Standaard. Chinese chirurgen maken een buiging en danken een overleden patiënt voor het afstaan van zijn organen.

(foto: Associated Press)

Kerstverlichting

De dagen korten, de avonden lengen, en de wereld maakt zich op voor Kerstmis. En dan hebben we het over de hele wereld, van islamitische Kosovaren tot Australische strandgangers. Zelfs het Brusselse Justitiepaleis is er klaar voor, al waren daarvoor enkele wijzigingen in de hoeveelheid kerstversiering nodig. Zou er een regel bestaan die bepaalt wanneer het aantal kerstlampjes door andersgelovigen als beledigend wordt ervaren?

Een andere Brusselse instelling liet zich niet leiden door morele bezwaren om al dan niet lampjes op te hangen. De sekswerkers (minder politiek correct synoniem: prostituées) hebben hun etalages ook versierd. Wie op zoek is naar warmte in deze kille dagen, kan zijn bellen à la noël laten rinkelen.

De madammen van het Noordstation baden dezer dagen in het kerstlicht. Doet minder pijn aan de ogen, en is ongetwijfeld flatteuzer. Kunnen de dames hun kunststoffen neonoutfits ook een paar weken ruilen voor bontjes. Minder diervriendelijk, even spannend.

HowStuffWorks.com

Een schitterende site: www.howstuffworks.com.

Heerlijk om op te surfen, heel nuttig voor onnuttige dingen bij te leren. Bijvoorbeeld hoe krijgt een inbreker sloten open, waarom gebruikt het Amerikaanse leger slingerspuitbussen, waar komen 'urban legends' vandaan, enzoverder.

En, ik heb al verschillende pagina's van de site moeten gebruiken voor een top-secret project op mijn stageplaats, Feeling. Meer kan en mag ik er hier niet over kwijt :) ...

Een selectie uit ‘Stupid Legal Warnings’:

- Child-size Superman and Batman costumes come with this warning label: "Wearing of this garment does not enable you to fly."

- Cans of Easy Cheese contain this instruction: "For best results, remove cap."

- Cans of self-defense pepper spray caution: "May irritate eyes."

Een selectie uit ‘Unusual Beauty Pageants’:

- Miss Drumsticks

- Miss Klingon Empire

- Mr. of Ms. Mosquito Legs

- The Armpit Queen

Op losse rails

Bloggen over het spoor is hip. De pendelaar heeft een nieuw wapen gevonden in de strijd tegen de nmbs. Hoewel die er jarenlang bijzonder goed in slaagde Oost-Indisch doof te blijven voor de grieven van de reiziger, worden klachtenformulieren nu iets vlotter verstrekt. Dat weet ik uit ondervinding. Sinds kort maak ik deel uit van de grijze maalstroom van pendelaars die het openbaar vervoer dagelijks slikt. De stroom aan brieven die ik ons aller spoormaatschappij reeds toestuurde zijn echter op een grote stapel beland, vermoed ik.

De kracht van het woord dan maar. Als grensoverschrijdende pendelaar, krijg ik te maken met een extra dimensie in de treinproblematiek. Een weekje Antwerpen-Rotterdam leert dat open grenzen in theorie wel mooi zijn, maar geen realiteit. Zo werd de controversiële veranderde dienstregeling voor de lijn Brussel-Zuid - Amsterdam gewoon niet aangekondigd. Een deels Belgische, deels Nederlandse trein valt blijkbaar onder niemands verantwoordelijkheid. Hoewel ik in beide stations werd doorverwezen naar de tegenpartij.

Een internationale trein levert nog meer moeilijkheden op. Zo hebben Nederlanders het moeilijk met Frans, dat is algemeen geweten. Helaas vergt een verbinding met België ook Franstalig commentaar. Hoewel de meeste aankondigingen in de Nederlandse stations door een automatisch bandje en met nepstem worden gedaan, dat op den duur akelig bekend in de oren klinkt, moet de ongelukkige van dienst de aankondigingen voor Brussel in het Frans doen. Dat gaat ongeveer als volgt:

Le tjain intenasjionale a destinasjion de Bruksel ... vertrekt op vwa sink

Op het perron kan je dan meteen het onderscheid maken tussen landgenoten en Nederlandse pendelaars: spottend lachje of uitgestreken gezicht.

Naast communicatiestoornissen heeft de Nederlandse trein evenzeer af te rekenen met bekende probleempjes zoals vertragingen of treinen die uit het niets in het niets verdwijnen ("afgelast", in jargon). Gemiddelde vertraging per week retour Antwerpen - Rotterdam: een minuut of 126. Dat weten ze bij de nmbs dankzij mij ondertussen, vreemd genoeg werden er nog geen maatregelen genomen.

De Nederlandse conducteur die vorige week even vergat dat de speaker nog opstond vatte het treffend samen. Na de aankondiging van "een vertraging van ongeveer 15 minuten wegens het voor ons rijden van een stoptrein", volgde nog een dienstmededeling: "Hoe dichter bij de dam hoe rotter!"

Necrofiel misschien vrij in 2008

2007 loopt ten einde en de feesten komen eraan. Toch boezemt januari 2008 mij ook wat angst in. Dan maakt Winston Moseley immers kans op een vervroegde vrijlating.

Winston wie? De moordenaar van Kitty Genovese, weten jullie nog? Die haar een halfuur lang achtervolgde, verscheidene messteken toediende, probeerde te verkrachten en uiteindelijk vermoordde?

Kitty Genovese werd in 1964 vermoord. Toen later Winston Moseley opgepakt werd naar aanleiding van een inbraak, bekende hij dat hij haar en nog twee andere vrouwen vermoord en seksueel misbruikt had. Zijn motief voor de moord op Kitty: "to kill a woman".

Voor het proces werd hij verschillende keren onderzocht door psychiaters die hem profileerden als een necrofiel. Hij bekende ook dat hij Kitty, nadat ze gestorven was, seksueel misbruikt had. Moseley kreeg eerst de doodstraf die daarna werd verlicht tot levenslang, omdat hij 'ontoerekeningsvatbaar' had kunnen gepleit hebben.

In 1968 moest hij naar het ziekenhuis voor een operatie die nodig was door zijn eigen toedoen (hij stak namelijk een soepblik in zijn rectum). Onderweg overmeesterde Moseley een bewaker en timmerde deze in elkaar. Gewapend met een knuppel nam hij vijf gijzelaars waarvan hij één verkrachtte. Na twee dagen werd hij terug ingerekend.

Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet zo sta te springen voor de vrijlating van deze kerel. In 2006 maakte hij al eens kans om vrij te komen, maar zijn aanvraag werd -god zij dank- voor de twaalfde keer geweigerd. Hopelijk nog een dertiende, veertiende, vijftiende ... keer.

Leterme versus RTBF

Voormalig formateur Yves Leterme gaat praten met de RTBF over hun politieke berichtgeving. Die zou eenzijdig zijn. Tot daaraan toe. Verschillende Vlaamse commentatoren zijn het erover eens dat er iets schort aan de objectiviteit van de Waalse openbare omroep.

Maar Leterme gaat verder. Hij noemt de berichtgeving 'diaboliserend'. Én hij maakt de vergelijking met de Rwandese haatradio Mille Collines. Dat is meer dan één brug te ver. Mille Collines noemde de Tutsi's kakkerlakken en zette Hutu's ertoe aan Tutsi's massaal uit te moorden. Het resultaat was er ook naar. De radiozender wordt als een van de grote verantwoordelijken voor de genocide beschouwd!

Alweer een flater voor Leterme dus! En geen kleintje. Hoe haalt die man het in zijn hoofd, vraag ik me af. Federaal premier willen worden met eenzijdig Vlaamse verkiezingsbeloften. Met Vlaamse leeuwen zwaaien na zijn overwinning. De Marseillaise zingen in plaats van de Brabançonne. Het flateren van zijn formatie louter afschuiven op Joëlle Milquet terwijl ook zijn eigen kartel neen gezegd had op een eerder door alle andere partijen aanvaard voorstel. ... Het lijstje is eindeloos. En dan verschieten dat de Waalse media hem niet als de ideale premier beschouwen! Tja ...

Een Belgischer programma? Daar al eens aan gedacht?
Ikzelf, Vlaming (maar evenzeer Belg), vraag me al zeven of acht maanden af hoe zo een man het in zijn hoofd haalt premier te willen worden van ALLE Belgen. En dan zegt hij zoiets! Ik begrijp het dag na dag minder en minder ...

Changing Ghent

Mijn collega-studenten zijn druk in de weer met allerhande polls en de tirannie van de klikcijfers. En ik? Wat heb ik intussen gedaan? Een beetje van alles.

Best veel in mijn voormalige thuishaven Gent geweest. De stad verandert. Als je er een tijdje niet geweest bent, valt dat des te meer op.

Gent binnenrijden met de trein zal nooit meer hetzelfde zijn. De vertrouwde postgebouwen zijn weg. Opgeblazen. Ze moeten plaats maken voor nieuwe projecten. De buurt rond Gent-Sint-Pieters moet en zal heropleven.

In het station zelf is men ook nog steeds druk aan het werk om het gebouw in haar oude glorie te herstellen. Het station dateert uit het begin van de twintigste eeuw. Eenvoudige een mooie architectuur. Kijk maar eens rond de volgende keer dat je er de trein neemt.

Ik kijk uit naar het einde van de werken. Althans, dat deed ik. Want wat ik nu gezien heb, grenst aan de wetten van de goede smaak. Een gigantische 'luifel' in blinkend metaal ontsiert de ingang van het station. Er bestaat maar één woord voor een dergelijke constructie : lelijk. En dat is nog licht uitgedrukt.

Zonde van het gebouw. En een slechte start voor de heropleving van de buurt.

Kippenvelmoment

Vanop mijn balkon aan de Anderlechtsepoort ben ik bijna dagelijks getuige van de hectische Brusselse avondspits. Ze zijn met velen, de mensen die na het werk niet snel genoeg uit de hoofdstad weg kunnen zijn. Files en claxonerende automobilisten. Het went.

Maar vandaag verloopt de spits nog hectischer dan andere dagen. Er is iets aan de hand, zoveel is duidelijk. De sirenes van alle soorten hulpdiensten zijn intussen gepasseerd. En ja, daar hoor ik in de verte nog één afkomen.

Een zieken- of brandweerwagen besturen in de Brusselse spits, ik zou het niet willen doen! Je moet snel zijn, maar er is gewoon geen doorkomen aan. Stress ook bij de gewone automobilisten. Ik zie ze manoeuvrereren, maar met de paaltjes op de stoep is het onmogelijk doorgang te bieden.

Als de brandweerwagen eindelijk aan het kruispunt is, springt het licht op rood. Gas geven en door rijden! De auto's in de andere rijrichting, die wel groen hebben, wachten. De wet en het gezond verstand schrijven dat voor.

De brandweerwagen is weg, dichter toe naar waar het brandt. En de andere auto's rijden weer. Of proberen dat althans. Allemaal tegelijk. Chaos!

Ik sta erbij en kijk ernaar. Het leven van alledag : het raakt me. Kippenvel. Hopelijk komen de hulpdiensten op tijd.

"Guy gaat ons redden"

Een vrijdagnamiddag in september.

Ik wacht op mijn beurt in de groentenwinkel. Tussen de prei en de patatten bespreken de vrouw voor mij en de gerante de regeringsonderhandelingen.

"Ze kunnen het niet", zegt de vrouw. Ze heeft het over de Vlaamse onderhandelaars. Dat beaamt de gerante volmondig. "Ik weet wat er gaat gebeuren", zegt ze. "Guy gaat komen en hij gaat ons redden. Guy Verhofstadt gaat het komen oplossen. Zeg dat ik het zeg".

Ik gniffel. Later op de dag zeg ik tegen een vriend dat Verhofstadt sneller heilig verklaar zal worden dan we denken.

Hoe snel het tij kan keren.

Een maandagavond in december.

Guy is teruggekomen. Niet met volle goesting, maar toch zal hij ons redden.

Ik vraag me af of de vrouw van de groentenwinkel morgen gniffelend in haar winkel staat.