De gustibus...

"Amy Winehouse: Exploding beehives above...tacky polka-dots below...she's part 50's car-hop horror."

Of waarom Mr. Blackwell een tweede plaats overhad voor Amy Winehouse op zijn Worst Dressed List van 2007. Britney Spears werd gespaard, de voorgaande jaren nochtans prominent aanwezig in de lijst. Het arme kind kreeg het al zo hard te verduren dat Mr. Blackwell haar wou ontzien.

Doe zo voort Amy, dan kan je volgend jaar ook op clementie rekenen. Of krijg je een vermelding post-mortem.

Niet iedereen is het met Mr. Blackwell eens. Voor de pre-herfstcollectie van Chanel was Amy een duidelijke inspiratiebron. Herr Karl riep haar in de Britse tabloid The Sun uit tot zijn muse en noemt Winehouse "de nieuwe Brigitte Bardot". Lagerfeld en Winehouse kunnen ongetwijfeld wat van elkaar leren. Zoals: hoe raak ik van een alcoholverslaving af? En: wat zijn de laatste crashdiëten? Voorspelde trend: een explosieve vraag naar Roemeense extentions.

backstage bij Chanel

Nieuw leven

Met de geboorte van Lena is mijn familie opnieuw uitgebreid. 'Tante Maja', het begint te wennen. Lena is de tweede dochter van mijn broer Joris en zijn vrouw Sofie.

Schitterend vind ik het dat nieuwe leven. Alles in het mini. De laatste tijd worden er wel meer kinderen geboren in mijn omgeving. Maar ik blijf me verbazen over hoe klein zo een pasgeboren mensje is.

Ook leuk om te zien hoe grote zus Marte omgaat met haar zusje. Hoe jong ze ook is, ik denk wel dat ze beseft dat er iemand bij gekomen is in haar gezin. En ook dat zo een klein baby'tje kwetsbaar is. Mij durft ze al eens een schart geven, maar voor Lena is ze gelukkig zachter.

Hoe schattig zo een baby ook is, het echte plezier voor tantes begint maar als de kinderen iets ouder zijn. Marte is intussen anderhalf en Wolf, mijn petekind, twee. Fascinerend om hen te zien verkennen in hun nog kleine universum. Werden alle kinderen maar verwend met zo een klein veilig wereldje en zo veel liefde ...

Het leven zoals het is : de Gentenaar II

Als je te lang in de journalistiek zit, word je cynisch. Dat is de boodschap die een collega me vandaag meegaf. En ik dacht: ik had het gelijk al in de mot. Toch heb ik wijselijk gezwegen. Hij heeft recht van spreken na bijna 30 jaar in het vak. Ik heb er een luttele vijf weken opzitten en weet niet of je dan al recht hebt op cynisme.

Ondertussen doe ik mee en probeer ik nieuws te rapen terwijl ik me voortdurend afvraag wat nu nieuws is en wat goede journalistiek. Laatst had ik een leuk item, vond ik zelf : de Erasmusstudent in Gent. Hoeveel buitenlandse studenten herbergt de Arteveldestad? Waarom kiezen ze Gent? Boeiend vond ik. Ik zou vandaag beginnen aan de research.

Alleen was ik niet de enige die dit onderwerp boeiend vond, zo bleek bij een blik op de Standaard deze ochtend. Knap stuk Christophe! Proficiat met de voorpagina. Niet min voor een student lijkt mij. En wat een fantastische primeur. Best grappig dat we allebei hetzelfde idee hadden.

Wat hebben we daarmee geleerd? Andere mensen kunnen wel eens aan hetzelfde denken als jou, dus je wacht best niet te lang om het idee te concretiseren ...

Op primeuren jagen? It's part of the job. Maar wat bereik je ermee? De lezer paaien ja. Maar zelf? Als het belangrijk nieuws betreft, ongetwijfeld veel. Maar hoe vaak gebeurt dat?

Ambitie

Een kei in de Wetstraat, tot daar heeft Inge Vervotte het al geschopt. Vrijdagavond schoof ze haar benen - zonder zwarte kousen - onder tafel bij Kathleen Cools en Ivan De Vadder. Cools en De Vadder proberen in dit format door te dringen tot de mens achter de politicus. In sommige afleveringen lukt dat. Inge bleef onverzettelijk afstandelijk.

"Welke rol hebt u eigenlijk gespeeld in de onderhandelingen", vroeg Kathleen Cools. Dat vroeg ik mij al lang af, maar uit het antwoord werd ik niet veel wijzer. Vervotte had "in het team van Leterme gezeten" en had daar "voor psychologische ondersteuning" gezorgd. Zou ze bidstonden geleid hebben, of sofasessies georganiseerd? Inge wou niet in detail treden, mijn fantasie sloeg op hol.

Ik moest denken aan de beginjaren van het meisje met megafoon, in jeans. Nu zat er een mevrouw in grijs maatpak. Die woorden in de mond nam als "oplossingen hypothekeren", "het vertrouwen van de mensen", "politieke synthese", "opportuniteiten".

Vervotte is brandend ambitieus. Ze werkt van 8 uur tot 24 uur, zes dagen op zeven. En dat was een keuze, gaf ze mee. Haar keuze.

"Ik probeer op elk moment mezelf te zijn" zei ze verbeten. Strijdvaardig. Bijna dreigend. Ivan De Vadder week achteruit. Hij vond haar even angstaanjagend als ik.

Het leven zoals het is : de Gentenaar

Het is komkommertijd in Gent. Ervaren journalisten weten hoe daarmee om te gaan. Ze trekken hun ogen en oren nog wat wijder open dan anders en berichten over wat op drukke dagen de krant niet haalt. Ter ontspanning gooien ze af en toe eens een stressballetje of een voetbal naar elkaar en lachen daar dan wat om, maar dat doen ze anders ook.

Voor stagières is het heel wat anders. Die vervelen zich op zo'n dagen. Ze schuimen wat websites af op zoek naar nieuwtjes, maar vinden bitter weinig. Ze vullen belachelijk veel tijd met het schrijven van korte berichtjes over wegenwerken en nieuwjaarsrecepties. Ze piekeren over nieuws vinden en nieuws maken en leren een belangrijke journalistieke les: de neus! Een journalist moet een neus hebben voor nieuws. Anders lukt het niet.

En dus moet dit bloggertje zich maar eens gaan toeleggen op het ontwikkelen van die neus.

De gevaren van de Anderlechtse Poort

Een paar weken terug in de Morgen een berichtje gelezen over dames die van hun handtas beroofd worden terwijl ze in de auto wachten voor het rood licht. Wat gebeurt er? De passagiersdeur gaat open en de handtas die op de passagiersstoel ligt, wordt meegegraaid. Uiteraard heeft het fenomeen een naam, een Engelse naam, maar die ontgaat me nu. En waar gebeurt het? Overal een beetje, maar toch vooral op het kruispunt van de Anderlechtse Poort in Brussel.
De Anderlechtse Poort is hot in de Vlaamse pers. Vandaag in de Standaard onder de titel '400 misdrijven op één kruispunt'. Het gaat om kleine en grote criminaliteit, van homejackings tot ingeslagen autoruiten.
Ik heb beide artikels met verbazing gelezen. Ik woon daar namelijk. Dat het niet de meest veilige buurt is van het land was me niet ontgaan. Maar ik ben dan ook een meisje van het platteland. Dat het zo onveilig is en the place not to be in Brussels, slaat me met verstomming. Een beetje op mijn hoede ben ik altijd, maar echt onveilig voel ik me niet en wil ik me ook niet voelen.
Ik hoop dat de artikels vooral gelezen worden bij de politiediensten zodat zij de criminaliteit kunnen terugdringen en niet door mensen die zich voortaan opsluiten zodra het donker wordt.

Verandering

Wie wint heeft niet gewonnen, maar wie verloren heeft verliest. Zegt Amerikakenner en KU Leuven-prof Bart Kerremans. Na de caucuses in Iowa ziet het er niet zo goed uit voor Hillary Clinton, terwijl Barak Obama een eerste overwinning binnenhaalde.

Een interessant fenomeen; die caucuses. Het presidentiële campagnecircus streek enkele dagen neer in de straten, turnzalen en huiskamers van deze kleine, rurale staat om 1,8 miljoen kiezers te overtuigen van hun kunnen. In Iowa vind je mensen die er prat op gaan dat ze gesproken hebben met alle presidenten van de Verenigde Staten van de afgelopen twintig jaar. Omdat hun staatje de locatie is van de eerste selectieproef in de race om het presidentschap.

Barak Hussein Obama won 38% van de democratische kiezers voor zich. Met 239,000 waren ze, een massale opkomst, tegenover 124,000 vier jaar geleden. Ook al zijn deze cijfers niet zaligmakend en is de uitslag niet bepalend voor het eindresultaat, het bewijst dat Obama kan overtuigen én mobiliseren. En dat de mogelijkheid van een Afro-Amerikaanse presidentskandidaat een beetje groter wordt.

In New Hampshire wacht hem een tweede beproeving. Billary - derde plaats in Iowa met 29%, zal zich niet zo gemakkelijk aan de kant laten schuiven. Ze heeft nog voldoende in kas en haar leger campagnemedewerkers zal ongetwijfeld het zware geschut bovenhalen. Maar met hoeveel modder kan je smijten als je bij de kiezer al bekend staat als een bitch?

De campagne wordt nog spannend, uitputtend en hopelijk verrassend. Begin februari zijn de eerste echte analyses van winst- en verlieskansen mogelijk. Dan zullen we een beter zicht hebben op wélke verandering we kunnen verwachten. En of we er echt in kunnen geloven.

Parfumpolitie

Geachte minister Dewael,

Nu er een regering gevormd is - het onbepaald lidwoord staat hier niet toevallig, het valt nog te bezien wanneer en of dé regering aantreedt, wil ik u met aandrang verzoeken aandacht te besteden aan een prangend maatschappelijk probleem. Ik weet dat u zat te popelen om een nationaal veiligheidsplan op te stellen, nu het moment daar is, wil ik een suggestie doen. In uw plan is zeker nog ruimte voor een extra corps, dat, eens de terreurdreiging geweken, kan optreden tegen overlast.

Uw agenten trokken reeds ten strijde tegen lawaaierige gsm's die als radio functioneren, bestreden homeparties met decibelmeters en wilde plassers met een nachtje cel. In sommige Vlaamse steden met een uitermate studentikoos karakter krijgt wie belt op de fiets een boete van meer dan honderd euro. Het is tijd om nog een stap verder te gaan.

Het nieuwe corps zal streng optreden tegen geuroverlast. En dan heb ik het niet over puttekes, flatulentie of CO2 uitstotende koeien. Neen, het nieuwe corps zal streng moeten optreden tegen overdadig geparfumeerde burgers. Het zal ons verlossen van een overdosis Ralph -krijgt werkelijk élke man élk jaar onder de kerstboom een blauwe literfles, of lijkt dit slechts zo?, Calvin en Hugo.

Onze lunch zal niet langer smaken naar de eau de toilette van de mevrouw aan het aangrenzende tafeltje, op de bus hoef je niet langer je adem in te houden uit angst voor vergiftiging, je ruikt niet langer wie er om de hoek komt. Het leven wordt kortom weer vrij en spannend.

De parfumpolitie zal streng optreden wanneer de norm overschreden wordt. Bij deze, beste minister, stel ik deze vast op één (1) meter. Net buiten de neutrale ruimte, zodat de feromonen hun werk kunnen blijven doen, maar wie dit gebied respecteert blijft ongemoeid. Een drupje achter de oren, een wolkje op de polsen, en streepje tussen andere warme lichaamsdelen. Dat volstaat.

Mocht u twijfelen aan de ontvangst bij de bevolking, ik bedacht reeds een flitsende slogan: Stop the Smell! Daar kan uw vriend Noël S. zeker mee uit de voeten, om deze verfrissende maatregel gepast aan het publiek te communiceren.

Rekenend op uw welwillend oor,

Welriekende groet,

Sofie