Bron: Het Nieuwsblad, Paparazzi Special
vrijdag 28 december 2007
Shame on Amy
Arme Amy. Tijdens een optreden worstelde zangeres Amy Winehouse met een kort jurkje. Ze nam even een korte pauze om iets uit haar handtas te nemen. Het is onduidelijk op de foto's wat het is, maar ze brengt het naar haar neus, snuift het op, en zingt verder. Naar verluidt gebruikt Amy zoveel drugs en alcohol omdat ze zo onzeker is. Haar motieven boeien mij echter weinig.
Bron: Het Nieuwsblad, Paparazzi Special
Bron: Het Nieuwsblad, Paparazzi Special
donderdag 27 december 2007
Huis van Alijn
Koude winterdagen lenen zich uitstekend tot museumbezoekjes. Het Huis van Alijn, het museum van volkskunde in Gent, bijvoorbeeld. Ik was er nog nooit geweest en dat vond ik al lang een schande. Dus ben ik eindelijk binnengestapt in dat mooie pand langs de Oudburg. Een blitsbezoek dat wel, want veel tijd had ik niet. Maar een gezellig uitje is het zeker. Als je in de buurt bent tenminste en van nostalgie houdt.Het museum van de dingen die (nooit) voorbijgaan. Zo noemt het museum zichzelf. En dat vat het mooi samen. In thematisch ingerichte kamers, maak je kennis met allerhande voorwerpen uit de eerste helft van de twintigste eeuw. In de babykamer vind je bijvoorbeeld naast een wieg en kinderkleertjes ook afbeeldingen van kinderen die uit kolen geboren worden. De woonkamer, trouwkamer, schooltje, speelgoedkamer, ... Alle facetten uit het dagelijkse leven van weleer komen aan bod.
Let wel: de meerwaardezoeker wordt niet steeds beloond. Een beetje weinig diepgang vond ik. Geen uitleg bijvoorbeeld over oude gebruiken of ideeën. Bij sommige voorwerpen had ik er het raden naar voor wat ze dienden. En historisch correct is de verzameling ook niet altijd. 'De eerste helft van de twintigste eeuw' is hier toch wat ruim genomen. En voorwerpen uit verschillende decennia staan kriskras door elkaar.
Maar gezellig is het wel. De ideale kinderuitstap eigenlijk. Ik weet alvast waar ik de kinderen van mijn broers en vrienden binnenkort heen sleur. Al biedt het museum meer dan kinderlijke verwondering.
Waar anders kan je nog de inrichting van een oude apotheek of buurtwinkel bewonderen? Waar anders vind je oude bewegende beelden van Gent? En 'prehistorische' radio-uitzendingen van de openbare omroep? Ik heb jammer genoeg niet meer de tijd gehad om te luisteren, maar daar keer ik zeker voor terug.
Wel tijd voor gehad en warm aan te bevelen: audio-opnames van Vlaamse dialecten. Mét wetenschappelijke achtergrond zelfs! Boeiend vind ik dat. Grappig ook wel. Het dialect van mijn eigen streek vond ik nog het moeilijkst te begrijpen van allemaal! Een must voor de vele buitenlanders die zich verwonderen over hoe verschillend dat Nederlands/Vlaams toch kan zijn.
Met andere woorden : het heeft wel iets, dat museum van volkskunde ...
RIP en bedankt
Niet alles is massaproductie in China. Deze foto vond ik op de weblog van de fotoredactie van De Standaard. Chinese chirurgen maken een buiging en danken een overleden patiënt voor het afstaan van zijn organen.(foto: Associated Press)
dinsdag 18 december 2007
Kerstverlichting
De dagen korten, de avonden lengen, en de wereld maakt zich op voor Kerstmis. En dan hebben we het over de hele wereld, van islamitische Kosovaren tot Australische strandgangers. Zelfs het Brusselse Justitiepaleis is er klaar voor, al waren daarvoor enkele wijzigingen in de hoeveelheid kerstversiering nodig. Zou er een regel bestaan die bepaalt wanneer het aantal kerstlampjes door andersgelovigen als beledigend wordt ervaren?Een andere Brusselse instelling liet zich niet leiden door morele bezwaren om al dan niet lampjes op te hangen. De sekswerkers (minder politiek correct synoniem: prostituées) hebben hun etalages ook versierd. Wie op zoek is naar warmte in deze kille dagen, kan zijn bellen à la noël laten rinkelen.
De madammen van het Noordstation baden dezer dagen in het kerstlicht. Doet minder pijn aan de ogen, en is ongetwijfeld flatteuzer. Kunnen de dames hun kunststoffen neonoutfits ook een paar weken ruilen voor bontjes. Minder diervriendelijk, even spannend.
HowStuffWorks.com
Een schitterende site: www.howstuffworks.com.
Heerlijk om op te surfen, heel nuttig voor onnuttige dingen bij te leren. Bijvoorbeeld hoe krijgt een inbreker sloten open, waarom gebruikt het Amerikaanse leger slingerspuitbussen, waar komen 'urban legends' vandaan, enzoverder.
En, ik heb al verschillende pagina's van de site moeten gebruiken voor een top-secret project op mijn stageplaats, Feeling. Meer kan en mag ik er hier niet over kwijt :) ...
Een selectie uit ‘Stupid Legal Warnings’:
- Child-size Superman and Batman costumes come with this warning label: "Wearing of this garment does not enable you to fly."
- Cans of Easy Cheese contain this instruction: "For best results, remove cap."
- Cans of self-defense pepper spray caution: "May irritate eyes."
Een selectie uit ‘Unusual Beauty Pageants’:
- Miss Drumsticks
- Miss Klingon Empire
- Mr. of Ms. Mosquito Legs
- The Armpit Queen
zaterdag 15 december 2007
Op losse rails
Bloggen over het spoor is hip. De pendelaar heeft een nieuw wapen gevonden in de strijd tegen de nmbs. Hoewel die er jarenlang bijzonder goed in slaagde Oost-Indisch doof te blijven voor de grieven van de reiziger, worden klachtenformulieren nu iets vlotter verstrekt. Dat weet ik uit ondervinding. Sinds kort maak ik deel uit van de grijze maalstroom van pendelaars die het openbaar vervoer dagelijks slikt. De stroom aan brieven die ik ons aller spoormaatschappij reeds toestuurde zijn echter op een grote stapel beland, vermoed ik.
De kracht van het woord dan maar. Als grensoverschrijdende pendelaar, krijg ik te maken met een extra dimensie in de treinproblematiek. Een weekje Antwerpen-Rotterdam leert dat open grenzen in theorie wel mooi zijn, maar geen realiteit. Zo werd de controversiële veranderde dienstregeling voor de lijn Brussel-Zuid - Amsterdam gewoon niet aangekondigd. Een deels Belgische, deels Nederlandse trein valt blijkbaar onder niemands verantwoordelijkheid. Hoewel ik in beide stations werd doorverwezen naar de tegenpartij.
Een internationale trein levert nog meer moeilijkheden op. Zo hebben Nederlanders het moeilijk met Frans, dat is algemeen geweten. Helaas vergt een verbinding met België ook Franstalig commentaar. Hoewel de meeste aankondigingen in de Nederlandse stations door een automatisch bandje en met nepstem worden gedaan, dat op den duur akelig bekend in de oren klinkt, moet de ongelukkige van dienst de aankondigingen voor Brussel in het Frans doen. Dat gaat ongeveer als volgt:
Le tjain intenasjionale a destinasjion de Bruksel ... vertrekt op vwa sink
Op het perron kan je dan meteen het onderscheid maken tussen landgenoten en Nederlandse pendelaars: spottend lachje of uitgestreken gezicht.
Naast communicatiestoornissen heeft de Nederlandse trein evenzeer af te rekenen met bekende probleempjes zoals vertragingen of treinen die uit het niets in het niets verdwijnen ("afgelast", in jargon). Gemiddelde vertraging per week retour Antwerpen - Rotterdam: een minuut of 126. Dat weten ze bij de nmbs dankzij mij ondertussen, vreemd genoeg werden er nog geen maatregelen genomen.
De Nederlandse conducteur die vorige week even vergat dat de speaker nog opstond vatte het treffend samen. Na de aankondiging van "een vertraging van ongeveer 15 minuten wegens het voor ons rijden van een stoptrein", volgde nog een dienstmededeling: "Hoe dichter bij de dam hoe rotter!"
De kracht van het woord dan maar. Als grensoverschrijdende pendelaar, krijg ik te maken met een extra dimensie in de treinproblematiek. Een weekje Antwerpen-Rotterdam leert dat open grenzen in theorie wel mooi zijn, maar geen realiteit. Zo werd de controversiële veranderde dienstregeling voor de lijn Brussel-Zuid - Amsterdam gewoon niet aangekondigd. Een deels Belgische, deels Nederlandse trein valt blijkbaar onder niemands verantwoordelijkheid. Hoewel ik in beide stations werd doorverwezen naar de tegenpartij.
Een internationale trein levert nog meer moeilijkheden op. Zo hebben Nederlanders het moeilijk met Frans, dat is algemeen geweten. Helaas vergt een verbinding met België ook Franstalig commentaar. Hoewel de meeste aankondigingen in de Nederlandse stations door een automatisch bandje en met nepstem worden gedaan, dat op den duur akelig bekend in de oren klinkt, moet de ongelukkige van dienst de aankondigingen voor Brussel in het Frans doen. Dat gaat ongeveer als volgt:
Le tjain intenasjionale a destinasjion de Bruksel ... vertrekt op vwa sink
Op het perron kan je dan meteen het onderscheid maken tussen landgenoten en Nederlandse pendelaars: spottend lachje of uitgestreken gezicht.
Naast communicatiestoornissen heeft de Nederlandse trein evenzeer af te rekenen met bekende probleempjes zoals vertragingen of treinen die uit het niets in het niets verdwijnen ("afgelast", in jargon). Gemiddelde vertraging per week retour Antwerpen - Rotterdam: een minuut of 126. Dat weten ze bij de nmbs dankzij mij ondertussen, vreemd genoeg werden er nog geen maatregelen genomen.
De Nederlandse conducteur die vorige week even vergat dat de speaker nog opstond vatte het treffend samen. Na de aankondiging van "een vertraging van ongeveer 15 minuten wegens het voor ons rijden van een stoptrein", volgde nog een dienstmededeling: "Hoe dichter bij de dam hoe rotter!"
Necrofiel misschien vrij in 2008
2007 loopt ten einde en de feesten komen eraan. Toch boezemt januari 2008 mij ook wat angst in. Dan maakt Winston Moseley immers kans op een vervroegde vrijlating.
Winston wie? De moordenaar van Kitty Genovese, weten jullie nog? Die haar een halfuur lang achtervolgde, verscheidene messteken toediende, probeerde te verkrachten en uiteindelijk vermoordde?
Kitty Genovese werd in 1964 vermoord. Toen later Winston Moseley opgepakt werd naar aanleiding van een inbraak, bekende hij dat hij haar en nog twee andere vrouwen vermoord en seksueel misbruikt had. Zijn motief voor de moord op Kitty: "to kill a woman".
Voor het proces werd hij verschillende keren onderzocht door psychiaters die hem profileerden als een necrofiel. Hij bekende ook dat hij Kitty, nadat ze gestorven was, seksueel misbruikt had. Moseley kreeg eerst de doodstraf die daarna werd verlicht tot levenslang, omdat hij 'ontoerekeningsvatbaar' had kunnen gepleit hebben.
In 1968 moest hij naar het ziekenhuis voor een operatie die nodig was door zijn eigen toedoen (hij stak namelijk een soepblik in zijn rectum). Onderweg overmeesterde Moseley een bewaker en timmerde deze in elkaar. Gewapend met een knuppel nam hij vijf gijzelaars waarvan hij één verkrachtte. Na twee dagen werd hij terug ingerekend.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet zo sta te springen voor de vrijlating van deze kerel. In 2006 maakte hij al eens kans om vrij te komen, maar zijn aanvraag werd -god zij dank- voor de twaalfde keer geweigerd. Hopelijk nog een dertiende, veertiende, vijftiende ... keer.
Winston wie? De moordenaar van Kitty Genovese, weten jullie nog? Die haar een halfuur lang achtervolgde, verscheidene messteken toediende, probeerde te verkrachten en uiteindelijk vermoordde?
Kitty Genovese werd in 1964 vermoord. Toen later Winston Moseley opgepakt werd naar aanleiding van een inbraak, bekende hij dat hij haar en nog twee andere vrouwen vermoord en seksueel misbruikt had. Zijn motief voor de moord op Kitty: "to kill a woman".
Voor het proces werd hij verschillende keren onderzocht door psychiaters die hem profileerden als een necrofiel. Hij bekende ook dat hij Kitty, nadat ze gestorven was, seksueel misbruikt had. Moseley kreeg eerst de doodstraf die daarna werd verlicht tot levenslang, omdat hij 'ontoerekeningsvatbaar' had kunnen gepleit hebben.
In 1968 moest hij naar het ziekenhuis voor een operatie die nodig was door zijn eigen toedoen (hij stak namelijk een soepblik in zijn rectum). Onderweg overmeesterde Moseley een bewaker en timmerde deze in elkaar. Gewapend met een knuppel nam hij vijf gijzelaars waarvan hij één verkrachtte. Na twee dagen werd hij terug ingerekend.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik niet zo sta te springen voor de vrijlating van deze kerel. In 2006 maakte hij al eens kans om vrij te komen, maar zijn aanvraag werd -god zij dank- voor de twaalfde keer geweigerd. Hopelijk nog een dertiende, veertiende, vijftiende ... keer.
maandag 10 december 2007
Leterme versus RTBF
Voormalig formateur Yves Leterme gaat praten met de RTBF over hun politieke berichtgeving. Die zou eenzijdig zijn. Tot daaraan toe. Verschillende Vlaamse commentatoren zijn het erover eens dat er iets schort aan de objectiviteit van de Waalse openbare omroep.
Maar Leterme gaat verder. Hij noemt de berichtgeving 'diaboliserend'. Én hij maakt de vergelijking met de Rwandese haatradio Mille Collines. Dat is meer dan één brug te ver. Mille Collines noemde de Tutsi's kakkerlakken en zette Hutu's ertoe aan Tutsi's massaal uit te moorden. Het resultaat was er ook naar. De radiozender wordt als een van de grote verantwoordelijken voor de genocide beschouwd!
Maar Leterme gaat verder. Hij noemt de berichtgeving 'diaboliserend'. Én hij maakt de vergelijking met de Rwandese haatradio Mille Collines. Dat is meer dan één brug te ver. Mille Collines noemde de Tutsi's kakkerlakken en zette Hutu's ertoe aan Tutsi's massaal uit te moorden. Het resultaat was er ook naar. De radiozender wordt als een van de grote verantwoordelijken voor de genocide beschouwd!
Alweer een flater voor Leterme dus! En geen kleintje. Hoe haalt die man het in zijn hoofd, vraag ik me af. Federaal premier willen worden met eenzijdig Vlaamse verkiezingsbeloften. Met Vlaamse leeuwen zwaaien na zijn overwinning. De Marseillaise zingen in plaats van de Brabançonne. Het flateren van zijn formatie louter afschuiven op Joëlle Milquet terwijl ook zijn eigen kartel neen gezegd had op een eerder door alle andere partijen aanvaard voorstel. ... Het lijstje is eindeloos. En dan verschieten dat de Waalse media hem niet als de ideale premier beschouwen! Tja ...
Een Belgischer programma? Daar al eens aan gedacht?
Ikzelf, Vlaming (maar evenzeer Belg), vraag me al zeven of acht maanden af hoe zo een man het in zijn hoofd haalt premier te willen worden van ALLE Belgen. En dan zegt hij zoiets! Ik begrijp het dag na dag minder en minder ...
dinsdag 4 december 2007
Changing Ghent
Mijn collega-studenten zijn druk in de weer met allerhande polls en de tirannie van de klikcijfers. En ik? Wat heb ik intussen gedaan? Een beetje van alles.
Best veel in mijn voormalige thuishaven Gent geweest. De stad verandert. Als je er een tijdje niet geweest bent, valt dat des te meer op.
Gent binnenrijden met de trein zal nooit meer hetzelfde zijn. De vertrouwde postgebouwen zijn weg. Opgeblazen. Ze moeten plaats maken voor nieuwe projecten. De buurt rond Gent-Sint-Pieters moet en zal heropleven.
In het station zelf is men ook nog steeds druk aan het werk om het gebouw in haar oude glorie te herstellen. Het station dateert uit het begin van de twintigste eeuw. Eenvoudige een mooie architectuur. Kijk maar eens rond de volgende keer dat je er de trein neemt.
Ik kijk uit naar het einde van de werken. Althans, dat deed ik. Want wat ik nu gezien heb, grenst aan de wetten van de goede smaak. Een gigantische 'luifel' in blinkend metaal ontsiert de ingang van het station. Er bestaat maar één woord voor een dergelijke constructie : lelijk. En dat is nog licht uitgedrukt.
Zonde van het gebouw. En een slechte start voor de heropleving van de buurt.
Best veel in mijn voormalige thuishaven Gent geweest. De stad verandert. Als je er een tijdje niet geweest bent, valt dat des te meer op.
Gent binnenrijden met de trein zal nooit meer hetzelfde zijn. De vertrouwde postgebouwen zijn weg. Opgeblazen. Ze moeten plaats maken voor nieuwe projecten. De buurt rond Gent-Sint-Pieters moet en zal heropleven.
In het station zelf is men ook nog steeds druk aan het werk om het gebouw in haar oude glorie te herstellen. Het station dateert uit het begin van de twintigste eeuw. Eenvoudige een mooie architectuur. Kijk maar eens rond de volgende keer dat je er de trein neemt.
Ik kijk uit naar het einde van de werken. Althans, dat deed ik. Want wat ik nu gezien heb, grenst aan de wetten van de goede smaak. Een gigantische 'luifel' in blinkend metaal ontsiert de ingang van het station. Er bestaat maar één woord voor een dergelijke constructie : lelijk. En dat is nog licht uitgedrukt.
Zonde van het gebouw. En een slechte start voor de heropleving van de buurt.
Kippenvelmoment
Vanop mijn balkon aan de Anderlechtsepoort ben ik bijna dagelijks getuige van de hectische Brusselse avondspits. Ze zijn met velen, de mensen die na het werk niet snel genoeg uit de hoofdstad weg kunnen zijn. Files en claxonerende automobilisten. Het went.
Maar vandaag verloopt de spits nog hectischer dan andere dagen. Er is iets aan de hand, zoveel is duidelijk. De sirenes van alle soorten hulpdiensten zijn intussen gepasseerd. En ja, daar hoor ik in de verte nog één afkomen.
Een zieken- of brandweerwagen besturen in de Brusselse spits, ik zou het niet willen doen! Je moet snel zijn, maar er is gewoon geen doorkomen aan. Stress ook bij de gewone automobilisten. Ik zie ze manoeuvrereren, maar met de paaltjes op de stoep is het onmogelijk doorgang te bieden.
Als de brandweerwagen eindelijk aan het kruispunt is, springt het licht op rood. Gas geven en door rijden! De auto's in de andere rijrichting, die wel groen hebben, wachten. De wet en het gezond verstand schrijven dat voor.
De brandweerwagen is weg, dichter toe naar waar het brandt. En de andere auto's rijden weer. Of proberen dat althans. Allemaal tegelijk. Chaos!
Ik sta erbij en kijk ernaar. Het leven van alledag : het raakt me. Kippenvel. Hopelijk komen de hulpdiensten op tijd.
Maar vandaag verloopt de spits nog hectischer dan andere dagen. Er is iets aan de hand, zoveel is duidelijk. De sirenes van alle soorten hulpdiensten zijn intussen gepasseerd. En ja, daar hoor ik in de verte nog één afkomen.
Een zieken- of brandweerwagen besturen in de Brusselse spits, ik zou het niet willen doen! Je moet snel zijn, maar er is gewoon geen doorkomen aan. Stress ook bij de gewone automobilisten. Ik zie ze manoeuvrereren, maar met de paaltjes op de stoep is het onmogelijk doorgang te bieden.
Als de brandweerwagen eindelijk aan het kruispunt is, springt het licht op rood. Gas geven en door rijden! De auto's in de andere rijrichting, die wel groen hebben, wachten. De wet en het gezond verstand schrijven dat voor.
De brandweerwagen is weg, dichter toe naar waar het brandt. En de andere auto's rijden weer. Of proberen dat althans. Allemaal tegelijk. Chaos!
Ik sta erbij en kijk ernaar. Het leven van alledag : het raakt me. Kippenvel. Hopelijk komen de hulpdiensten op tijd.
"Guy gaat ons redden"
Een vrijdagnamiddag in september.
Ik wacht op mijn beurt in de groentenwinkel. Tussen de prei en de patatten bespreken de vrouw voor mij en de gerante de regeringsonderhandelingen.
"Ze kunnen het niet", zegt de vrouw. Ze heeft het over de Vlaamse onderhandelaars. Dat beaamt de gerante volmondig. "Ik weet wat er gaat gebeuren", zegt ze. "Guy gaat komen en hij gaat ons redden. Guy Verhofstadt gaat het komen oplossen. Zeg dat ik het zeg".
Ik gniffel. Later op de dag zeg ik tegen een vriend dat Verhofstadt sneller heilig verklaar zal worden dan we denken.
Hoe snel het tij kan keren.
Een maandagavond in december.
Guy is teruggekomen. Niet met volle goesting, maar toch zal hij ons redden.
Ik vraag me af of de vrouw van de groentenwinkel morgen gniffelend in haar winkel staat.
vrijdag 30 november 2007
De volgende zaken worden niet getolereerd
Eerder deze week verbaasde ons Heidi zich al over het bizarre verbod op sterven in het Franse stadje Cugnaux. De Britten verkozen vorige week een gelijkaardig verbod tot idiootste wet van het land. Het is namelijk not done te sterven in het parlementsgebouw. Andere idiote verboden: je mag een postzegel met de afbeelding van The Queen niet ondersteboven op een
envelop plakken, je mag het parlementsgebouw niet betreden in ridderspak, en in York is het
verboden een Welshman te vermoorden binnnen de oude stadsmuren... tenzij hij pijl en boog draagt!
Veel van deze verboden zijn overblijfselen uit een ver verleden. Tijden waarin de koning en koningin van Engeland recht hadden op de kop en de staart van elke walvis die aanspoelde op de Britse kusten. Iets dat ze trouwens nog steeds kunnen claimen, al is het niet geweten wanneer ze voor de laatste keer dit rechtmatige eigendom opeisten.
Maar ook in het dagelijks leven wordt ons constant vertelt wat te doen en te laten. Een kleine overzicht van enkele richtlijnen die ik op een wandelingetje langs de Rotterdamse kade tegenkwam.
envelop plakken, je mag het parlementsgebouw niet betreden in ridderspak, en in York is het
verboden een Welshman te vermoorden binnnen de oude stadsmuren... tenzij hij pijl en boog draagt!
Veel van deze verboden zijn overblijfselen uit een ver verleden. Tijden waarin de koning en koningin van Engeland recht hadden op de kop en de staart van elke walvis die aanspoelde op de Britse kusten. Iets dat ze trouwens nog steeds kunnen claimen, al is het niet geweten wanneer ze voor de laatste keer dit rechtmatige eigendom opeisten.
Maar ook in het dagelijks leven wordt ons constant vertelt wat te doen en te laten. Een kleine overzicht van enkele richtlijnen die ik op een wandelingetje langs de Rotterdamse kade tegenkwam.
woensdag 28 november 2007
Uitgewaaid
Hoe is het met ons land gesteld als de Nederlanders Vlaanderen collectief asiel willen verlenen? 71% van de Nederlanders zou gewonnen zijn voor een nieuw Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat in 1830 ter ziele ging.
De komende maanden zal ik beroepshalve in Nederland verblijven. De ideale gelegenheid om de Noorderburen onder de loep te nemen. Is een Belg ook een beetje Hollander?
Na een eerste bezoek is me al duidelijk geworden waarom de Nederlanders zo een opgeruimd karakter hebben. De strakke wind die hen constant om de oren blaast, veegt alle beslommeringen weg. Lèkker uitwaaien is door de Hollanders tot een zondagsactiviteit verheven. Bij voorkeur doen ze dat aan hun eigen kust (al weet een beetje Hollander ook waar Knokke ligt). Belgen kruipen liever op een go-car of in een tea-room voor 'ne pannekoek met crème glace'. Ons kuststrookje bestaat dan ook voornamelijk uit "dijk", speciaal ingericht (of opgericht, zou je kunnen denken) voor dit soort activiteiten. In Nederland dient een dijk alleen om nationale overstroming te voorkomen.
Nederlanders zijn opgeruimd, Belgen getroubleerd. Onze beslommeringen worden alleen versterkt door regen die met bakken uit de grijze hemel valt. Lekker uitwaaien wordt hier uitregenen. Dat maakt ons een volk van sombere denkers. Op de lijn Rotterdam-Antwerpen denk ik ver en diep na over de stekende oorpijn en stijve nek die de Hollandse straalstroom mij bezorgd heeft.
De komende maanden zal ik beroepshalve in Nederland verblijven. De ideale gelegenheid om de Noorderburen onder de loep te nemen. Is een Belg ook een beetje Hollander?
Na een eerste bezoek is me al duidelijk geworden waarom de Nederlanders zo een opgeruimd karakter hebben. De strakke wind die hen constant om de oren blaast, veegt alle beslommeringen weg. Lèkker uitwaaien is door de Hollanders tot een zondagsactiviteit verheven. Bij voorkeur doen ze dat aan hun eigen kust (al weet een beetje Hollander ook waar Knokke ligt). Belgen kruipen liever op een go-car of in een tea-room voor 'ne pannekoek met crème glace'. Ons kuststrookje bestaat dan ook voornamelijk uit "dijk", speciaal ingericht (of opgericht, zou je kunnen denken) voor dit soort activiteiten. In Nederland dient een dijk alleen om nationale overstroming te voorkomen.Nederlanders zijn opgeruimd, Belgen getroubleerd. Onze beslommeringen worden alleen versterkt door regen die met bakken uit de grijze hemel valt. Lekker uitwaaien wordt hier uitregenen. Dat maakt ons een volk van sombere denkers. Op de lijn Rotterdam-Antwerpen denk ik ver en diep na over de stekende oorpijn en stijve nek die de Hollandse straalstroom mij bezorgd heeft.
Jump around/ Faire du tektonic
In de Lage Landen is men in de ban van jump. Wie nog nooit een demonstratie heeft gezien van deze dansvorm, is het afgelopen jaar niet uitgenodigd voor een babyborrel, trouwfeest of boerenfuif. Jump kan omschreven worden als een stijl waarbij de dansers een duracell-konijn op speed voor ogen houden. Onder begeleiding van opgefokte beats die doen denken aan de tijd dat gabbers nog het straatbeeld kleurden.
Le tout (jeune) Paris kent haar eigen versie van jump, "le tektonic". De Franse stijl is iets eleganter, maar even lachwekkend als de Belgische. Naar goede Franse gewoonte werd eveneens voor een Engelse term geopteerd, die zeer Frans wordt uitgesproken. Eigenlijk dekken jump en tektonic dezelfde lading: hyperkinetisch dansen voor de liefhebber, vermaak voor de toeschouwer.
In de tuinen van Les Halles, rond het Centre Pompidou, in de metro of eender waar de Parijse jeunesse elkaar ontmoet, wordt aan tektonic gedaan. Jongeren voeren collectief ingewikkelde choreografieën op van vloeiende, acrobatische en gekke bewegingen. Net zoals bij jumpen probeert de één de ander te overtreffen met zijn of haar kunnen. Vaak zonder gettoblasters, gsm of handgeklap, alleen bewegingen.
In de Verenigde Staten is het fenomeen van dansen, zingen en performen op straat al langer bekend. Zou dit de aanzet zijn tot een Europese jongerenstraatcultuur?
Het genre kent nochtans hevige tegenstanders. Die uiten zich ook in de blogosfeer, getuige de fijne bijdrage van een zekere 'Angeplay88': "Fuck les TCK (bande de fiotes)".
Le tout (jeune) Paris kent haar eigen versie van jump, "le tektonic". De Franse stijl is iets eleganter, maar even lachwekkend als de Belgische. Naar goede Franse gewoonte werd eveneens voor een Engelse term geopteerd, die zeer Frans wordt uitgesproken. Eigenlijk dekken jump en tektonic dezelfde lading: hyperkinetisch dansen voor de liefhebber, vermaak voor de toeschouwer.
In de tuinen van Les Halles, rond het Centre Pompidou, in de metro of eender waar de Parijse jeunesse elkaar ontmoet, wordt aan tektonic gedaan. Jongeren voeren collectief ingewikkelde choreografieën op van vloeiende, acrobatische en gekke bewegingen. Net zoals bij jumpen probeert de één de ander te overtreffen met zijn of haar kunnen. Vaak zonder gettoblasters, gsm of handgeklap, alleen bewegingen.
In de Verenigde Staten is het fenomeen van dansen, zingen en performen op straat al langer bekend. Zou dit de aanzet zijn tot een Europese jongerenstraatcultuur?
Het genre kent nochtans hevige tegenstanders. Die uiten zich ook in de blogosfeer, getuige de fijne bijdrage van een zekere 'Angeplay88': "Fuck les TCK (bande de fiotes)".
maandag 26 november 2007
Pillen slikken
Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn. Euh, hoofdpijn. Toch maar zien of het overgaat. Toch maar geen Dafalgan slikken. Want dat is slecht, niet? En verslaafd worden aan pijnstillers zie ik niet zitten.
Maar. (Jawel ik ga weer een bestaande overtuiging ontkrachten) Wie heeft het meeste kans om verslaafd te worden aan pijnstillers? Degene die bij het minste pijn een pilletje slikt of degene die wacht tot hij of zij scheel ziet van de pijn, bijna flauwvalt en dan toch maar iets neemt tegen de pijn? De eerste, toch?
Nope. Deducties uit experimenten in de Sociale Psychologie tonen aan dat mensen die vaker pijnstillers nemen bij pijn minder kans hebben om verslaafd te geraken aan pijnstillers dan mensen die (bijna) nooit een pijnstiller nemen bij pijn. Bij deze tweede groep is het genot, het effect veel groter dan bij de eerste groep. Hoe groter dit effect, hoe groter de kans op verslaving. (de andere invloedhebbende factoren hier buiten beschouwing gelaten)
Ik denk dat ik toch maar een Dafalgan ga nemen ;)
woensdag 21 november 2007
La Belgique au bord de l'explosion
Zelfs buitenlandse kranten kunnen het hoofd niet meer koel houden in de berichtgeving over 'de Belgische politieke situatie. De weekendeditie (18/11) van Le Monde wijdde de volledige derde pagina aan 'la crise belge'. Ook in Frankrijk schrikt men niet terug voor een rondje noorderburen bashen.
De Vlamingen zijn de Hollanders van dienst, die op voet van oorlog leven met hun Franstalige landgenoten. Een oorlogscorrespondent van Le Monde trekt naar de Brusselse rand om verslag uit te brengen. Daar stuit hij op de strijdlustige burgemeester van Wezembeek-Oppem met een verklaring die in Vlaanderen vrij laconiek werd ontvangen ("oeil pour oeil, dent pour dent"), maar in Le Monde opgevoerd wordt als een laatste ontwikkeling in de stelling inname.
De niet-benoeming van de Franstalige burgermeesters is volgens de krant een teken dat 'les séparatistes belges ont encore marqué un point".
Verder ontmoeten we de receptioniste van het gemeentehuis van Halle die de moedige Franse journalisten weigert te antwoorden in het Frans ("Parlez-vous Français?"- "Neen"), de secretaris van de Middenschool ("intransigeant") die toeziet op het spreken van Nederlands op de speelplaats.
Ook de koning moet er aan geloven. Hij spreekt volgens Le Monde 'approximativement' de taal van de Vlamingen. Als laatste horen we nog Mark De Mesmaeker die beweert dat er mensen sterven aan de onwilligheid van de Franstaligen: "L'autre jour, une femme est morte parce que les ambulanciers sont arrivés trop tard (...) ils ne comprenaient pas l'adresse en néerlandais".
Conclusie van Le Monde? "Côté flamand, l'application du droit se radicalise à l'extrème".
De splitsing van BHV wordt door de Franse kwaliteitskrant voorgesteld als de definitieve stap naar de scheiding van de twee landshelften. Deze opvatting kreeg ik trouwens ook al te horen van een verwarde Vlaming.
"Ze moeten splitsen! En dan is er geen weg terug!"
"Wie moet wat splitsen?"
"De Vlamingen. BHV. Allé, België."
"?"
Van een uitspraak van het Grondwettelijk Hof over kieskringen naar separatisme, het lijkt voor sommige Vlamingen - en Fransen- hetzelfde. Hopelijk brengt er iemand snel klaarheid in de zaken, of we gaan nog om buitenlandse hulptroepen moeten vragen. De Walen hebben alvast een sterkt bondgenoot.
De Vlamingen zijn de Hollanders van dienst, die op voet van oorlog leven met hun Franstalige landgenoten. Een oorlogscorrespondent van Le Monde trekt naar de Brusselse rand om verslag uit te brengen. Daar stuit hij op de strijdlustige burgemeester van Wezembeek-Oppem met een verklaring die in Vlaanderen vrij laconiek werd ontvangen ("oeil pour oeil, dent pour dent"), maar in Le Monde opgevoerd wordt als een laatste ontwikkeling in de stelling inname.
De niet-benoeming van de Franstalige burgermeesters is volgens de krant een teken dat 'les séparatistes belges ont encore marqué un point".
Verder ontmoeten we de receptioniste van het gemeentehuis van Halle die de moedige Franse journalisten weigert te antwoorden in het Frans ("Parlez-vous Français?"- "Neen"), de secretaris van de Middenschool ("intransigeant") die toeziet op het spreken van Nederlands op de speelplaats.
Ook de koning moet er aan geloven. Hij spreekt volgens Le Monde 'approximativement' de taal van de Vlamingen. Als laatste horen we nog Mark De Mesmaeker die beweert dat er mensen sterven aan de onwilligheid van de Franstaligen: "L'autre jour, une femme est morte parce que les ambulanciers sont arrivés trop tard (...) ils ne comprenaient pas l'adresse en néerlandais".
Conclusie van Le Monde? "Côté flamand, l'application du droit se radicalise à l'extrème".
De splitsing van BHV wordt door de Franse kwaliteitskrant voorgesteld als de definitieve stap naar de scheiding van de twee landshelften. Deze opvatting kreeg ik trouwens ook al te horen van een verwarde Vlaming.
"Ze moeten splitsen! En dan is er geen weg terug!"
"Wie moet wat splitsen?"
"De Vlamingen. BHV. Allé, België."
"?"
Van een uitspraak van het Grondwettelijk Hof over kieskringen naar separatisme, het lijkt voor sommige Vlamingen - en Fransen- hetzelfde. Hopelijk brengt er iemand snel klaarheid in de zaken, of we gaan nog om buitenlandse hulptroepen moeten vragen. De Walen hebben alvast een sterkt bondgenoot.
donderdag 15 november 2007
Het Wantrouwen
Wantrouwen met grote W? Inderdaad, daarover gaat dit artikel.
Ik heb eindelijk Het complot van België van onderzoeksjournalist Chris de Stoop gelezen. Het is geen literaire parel, maar de Stoop legt wel de vinger op de wonde. In drie hallucinante verhaallijnen schetst hij wat shizofrenie doet met een mens én met een maatschappij.
Er is het verhaal van de schizofrene Nina H. die ervan overtuigd is dat iedereen - van haar huisbaas tot de ministerraad - een complot hebben opgespannen om haar in de prostitutie te dwingen. Er is het verhaal van André - de oom van de Stoop - die slachtoffer was van de wrede psychiatrische 'behandelingen' van de jaren vijftig. Én er is het verhaal van de Rwandese genocide, toegespitst op de evacuatie van het psychiatrisch ziekenhuis van Ndera. Tot zover de Stoop.
De gelijkenis tussen de geesteszieke persoon en de collectieve argwaan van een volk is jammer genoeg niet te ver gezocht. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Doe maar eens de denkoefening : verplaats je in het hoofd van een paranoïde persoon. Je komt op straat iemand tegen die je liever niet wou zien en je gaat op de vlucht want het kan geen toeval zijn. Iedereen zegt dat je ziek bent, maar alleen jij weet dat het omgekeerd is, dat het alle anderen zijn die ziek zijn. Dus schreeuw je en sla je want jij kent jezelf toch wel het best. Het is nooit rustig in je hoofd. Zelfs in je hoofd beginnen ze je te achtervolgen.
Het ik-tegen-de-wereld-denken, het wij-tegen-zij-denken, het is net hetzelfde. De Palestijnse kwestie, de heksenjacht van McCartney, de holocaust, 9/11, de oorlog tegen de terreur, de Rwandese genocide : trieste hoogepunten in een eindeloze reeks. De Vlamingen tegen de Walen en 'Wie gelooft die mensen nog?'. Ook dat ja. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Dat is een gevaar waarvan je je maar beter bewust bent, want alle verandering begint met bewustwording. Een schizofreen krijgt ook geen hulp zolang hij enkel luistert naar de stemmen in zijn hoofd en niet beseft dat hij een probleem heeft. Tenzij hij natuurlijk té ver gaat. Voor die ene stap is vaak niet veel nodig. En is het dat wat we willen?
Patrick, mijn Rwandese kotgenoot, verloor op 12-jarige leeftijd zijn beide ouders en nog vele andere familieleden en vriendjes. "Ik ben boos geweest", zegt hij. "Maar daarmee geraak je niet vooruit. Ikzelf heb geen verwondingen. Bij mij zijn geen armen of benen afgekapt. Eigenlijk ben ik een van de gelukkigen." Ik bewonder zijn moed. In Rwanda is het bloedvergieten gestopt, maar het wantrouwen blijft. Eén miljoen doden op drie maanden tijd. Dat vergeet je niet zomaar. "Je kan niet zien van welk ras iemand is", zegt Patrick nog, "maar je weet het, je kent 'de andere'. Je vergeet nooit wie de man was die je benen afkapte, de buik van je zwangere vrouw opensneed of je broertje vermoordde." En nog : "Er zijn veel Rwandezen in Brussel en veel Rwandese cafés. Er zijn hutu-cafés en tutsi-cafés. Je wordt hier niet vermoord, maar in een hutu-café voel ik me niet op mijn gemak."
Is het dat wat we willen?
Jacky, mijn andere Rwandese kotgenote, zei in een gesprek over de Belgische politiek: "In Afrika is zoiets onmogelijk, ondenkbaar, c'est la guerre, c'est la guerre."
Dat geluk hebben we dan nog. België is een veilig land, een goed land om te leven. Patrick en Jacky zijn niet zomaar naar hier gekomen. Ze zochten veiligheid. En hebben die gevonden ook.
En toch, is dat het dan, is de kous daarmee af?
Angst en wantrouwen, het blijft gevaarlijk.
Bewustwording, luisteren, praten. In die volgorde graag.
Ik heb eindelijk Het complot van België van onderzoeksjournalist Chris de Stoop gelezen. Het is geen literaire parel, maar de Stoop legt wel de vinger op de wonde. In drie hallucinante verhaallijnen schetst hij wat shizofrenie doet met een mens én met een maatschappij.
Er is het verhaal van de schizofrene Nina H. die ervan overtuigd is dat iedereen - van haar huisbaas tot de ministerraad - een complot hebben opgespannen om haar in de prostitutie te dwingen. Er is het verhaal van André - de oom van de Stoop - die slachtoffer was van de wrede psychiatrische 'behandelingen' van de jaren vijftig. Én er is het verhaal van de Rwandese genocide, toegespitst op de evacuatie van het psychiatrisch ziekenhuis van Ndera. Tot zover de Stoop.
De gelijkenis tussen de geesteszieke persoon en de collectieve argwaan van een volk is jammer genoeg niet te ver gezocht. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Doe maar eens de denkoefening : verplaats je in het hoofd van een paranoïde persoon. Je komt op straat iemand tegen die je liever niet wou zien en je gaat op de vlucht want het kan geen toeval zijn. Iedereen zegt dat je ziek bent, maar alleen jij weet dat het omgekeerd is, dat het alle anderen zijn die ziek zijn. Dus schreeuw je en sla je want jij kent jezelf toch wel het best. Het is nooit rustig in je hoofd. Zelfs in je hoofd beginnen ze je te achtervolgen.
Het ik-tegen-de-wereld-denken, het wij-tegen-zij-denken, het is net hetzelfde. De Palestijnse kwestie, de heksenjacht van McCartney, de holocaust, 9/11, de oorlog tegen de terreur, de Rwandese genocide : trieste hoogepunten in een eindeloze reeks. De Vlamingen tegen de Walen en 'Wie gelooft die mensen nog?'. Ook dat ja. Angst en wantrouwen zijn een slechte leidraad. Dat is een gevaar waarvan je je maar beter bewust bent, want alle verandering begint met bewustwording. Een schizofreen krijgt ook geen hulp zolang hij enkel luistert naar de stemmen in zijn hoofd en niet beseft dat hij een probleem heeft. Tenzij hij natuurlijk té ver gaat. Voor die ene stap is vaak niet veel nodig. En is het dat wat we willen?
Patrick, mijn Rwandese kotgenoot, verloor op 12-jarige leeftijd zijn beide ouders en nog vele andere familieleden en vriendjes. "Ik ben boos geweest", zegt hij. "Maar daarmee geraak je niet vooruit. Ikzelf heb geen verwondingen. Bij mij zijn geen armen of benen afgekapt. Eigenlijk ben ik een van de gelukkigen." Ik bewonder zijn moed. In Rwanda is het bloedvergieten gestopt, maar het wantrouwen blijft. Eén miljoen doden op drie maanden tijd. Dat vergeet je niet zomaar. "Je kan niet zien van welk ras iemand is", zegt Patrick nog, "maar je weet het, je kent 'de andere'. Je vergeet nooit wie de man was die je benen afkapte, de buik van je zwangere vrouw opensneed of je broertje vermoordde." En nog : "Er zijn veel Rwandezen in Brussel en veel Rwandese cafés. Er zijn hutu-cafés en tutsi-cafés. Je wordt hier niet vermoord, maar in een hutu-café voel ik me niet op mijn gemak."
Is het dat wat we willen?
Jacky, mijn andere Rwandese kotgenote, zei in een gesprek over de Belgische politiek: "In Afrika is zoiets onmogelijk, ondenkbaar, c'est la guerre, c'est la guerre."
Dat geluk hebben we dan nog. België is een veilig land, een goed land om te leven. Patrick en Jacky zijn niet zomaar naar hier gekomen. Ze zochten veiligheid. En hebben die gevonden ook.
En toch, is dat het dan, is de kous daarmee af?
Angst en wantrouwen, het blijft gevaarlijk.
Bewustwording, luisteren, praten. In die volgorde graag.
Echt Belgisch Theater
Zei daar iemand dat cultuur een elitesport is? De regeringsonderhandelaars doen nochtans aan stevige drempelverlaging. Voor onze ogen speelt zich nu al 158 lang een marathonvertoning af.
Eerste bedrijf: CD&V hoofdkwartier
De verkiezingsoverwinning van CD&V-NVA was een mooie openingsact. Het kartel had zelf rekwisieten meegebracht. De vlagjes met de Vlaamse leeuw vormden een luisterrijk decor voor de entree van de hoofdrolspeler. Spot op Leterme!
Tweede bedrijf: Hertoginnendal
De medeactoren dienen zich aan. De één voelt zich al wat beter in zijn rol als de ander. Didier Reynders ontpopt zich al snel tot de diva van het gezelschap, die zich het flitsen van fotografen laat welgevallen. De andere personages vervallen al snel tot karikaturen: een geitenboer uit West-Vlaanderen, een boze kol met als toverspreuk "Non!", een lastige Waal met een lange neus, twee van de drie biggetjes (Bart&Bart, met dank aan Geert Hoste)
Derde bedrijf: de Wetstraat
De vertoning verglijdt in een tragedie. De koning verschijnt op het toneel. Exit Leterme, enter Van Rompuy, exit Van Rompuy, enter Leterme, enter Van Rompuy, patstelling. Een staalkaart van theatergenres volgt, maar het verhaal draait in de soep. Drama, tragikomedie, deurenkomedie, coupe de théatre. De recensenten weten het ook niet meer.
Niemand wil nog regisseren. Het stuk dreigt afgelast te worden. Maar opeens, een geniale vondst: laten we het met een kerstspel proberen. De wijzen komen er aan. Of ze de Messias zullen vinden, blijft nog de vraag. Het publiek wacht nog steeds op catharsis.
Eerste bedrijf: CD&V hoofdkwartier
De verkiezingsoverwinning van CD&V-NVA was een mooie openingsact. Het kartel had zelf rekwisieten meegebracht. De vlagjes met de Vlaamse leeuw vormden een luisterrijk decor voor de entree van de hoofdrolspeler. Spot op Leterme!
Tweede bedrijf: Hertoginnendal
De medeactoren dienen zich aan. De één voelt zich al wat beter in zijn rol als de ander. Didier Reynders ontpopt zich al snel tot de diva van het gezelschap, die zich het flitsen van fotografen laat welgevallen. De andere personages vervallen al snel tot karikaturen: een geitenboer uit West-Vlaanderen, een boze kol met als toverspreuk "Non!", een lastige Waal met een lange neus, twee van de drie biggetjes (Bart&Bart, met dank aan Geert Hoste)
Derde bedrijf: de Wetstraat
De vertoning verglijdt in een tragedie. De koning verschijnt op het toneel. Exit Leterme, enter Van Rompuy, exit Van Rompuy, enter Leterme, enter Van Rompuy, patstelling. Een staalkaart van theatergenres volgt, maar het verhaal draait in de soep. Drama, tragikomedie, deurenkomedie, coupe de théatre. De recensenten weten het ook niet meer.
Niemand wil nog regisseren. Het stuk dreigt afgelast te worden. Maar opeens, een geniale vondst: laten we het met een kerstspel proberen. De wijzen komen er aan. Of ze de Messias zullen vinden, blijft nog de vraag. Het publiek wacht nog steeds op catharsis.
dinsdag 13 november 2007
De Belg leest niet
De pagina's van Knack worden al eens gevuld met losse statistieken. In het nummer van deze week : een Europese vergelijking van het leesgedrag en bibliotheekbezoek.
Ik ben verbaasd. Amper 65 % van de Belgen zegt in de afgelopen 12 maanden een boek te hebben gelezen. Een boek, slechts één boek dus! In 12 maanden : één jaar! Dat betekent dat meer dan 3 personen op 10 nooit een boek vastneemt. En ik die zeg dat ik te weinig lees, denk ik dan.
België maakt daarmee een slechte beurt. In de lijst van lidstaten van de Europese Unie staan we op de 17de plaats. Dat betekent tussen Frankrijk - dat het met 71 % toch nog aanzienlijk beter doet - en Polen. De Zweden lezen het meest. Daar verklaart 87 % van de bevolking minimum één boek te hebben gelezen in het voorbije jaar. Onze noorderburen (en culturele referentie) moeten met 84 % nauwelijks onderdoen. De hekkensluiter is Malta. Minder dan de helft van de Maltezen leest. Het kan dus wel degelijk erger.
Ik ken ze wel hoor, de mensen die geen boeken lezen. En toch had ik niet verwacht dat ze met zo velen zouden zijn. Ook voor toekomstige journalisten is het een belangrijk gegeven. Want laten we eerlijk zijn: de mensen die nooit een boek ter hand nemen, zijn ook degene die nooit een krant openslaan. Een aanzienlijk deel van de bevolking heeft geen boodschap aan wat wij als elementair ervaren. Dat is een jammere vaststelling, want een voorwaarde tot actieve democratie.
Maar moeten we ze daarom schofferen of - erger nog - negeren? Allerminst. Het loont de moeite ook hen te leren kennen. Ik heb vorig jaar les gegeven in het buitengewoon onderwijs. En moet eerlijk bekennen dat er toen schellen van mijn ogen gevallen zijn. Kennis van het land, het leven en al wat meer veronderstelt ook interesse in de hele maatschappij. Een open geest weet meer. En leren doe je werkelijk van iedereen.
Ik ben verbaasd. Amper 65 % van de Belgen zegt in de afgelopen 12 maanden een boek te hebben gelezen. Een boek, slechts één boek dus! In 12 maanden : één jaar! Dat betekent dat meer dan 3 personen op 10 nooit een boek vastneemt. En ik die zeg dat ik te weinig lees, denk ik dan.
België maakt daarmee een slechte beurt. In de lijst van lidstaten van de Europese Unie staan we op de 17de plaats. Dat betekent tussen Frankrijk - dat het met 71 % toch nog aanzienlijk beter doet - en Polen. De Zweden lezen het meest. Daar verklaart 87 % van de bevolking minimum één boek te hebben gelezen in het voorbije jaar. Onze noorderburen (en culturele referentie) moeten met 84 % nauwelijks onderdoen. De hekkensluiter is Malta. Minder dan de helft van de Maltezen leest. Het kan dus wel degelijk erger.
Ik ken ze wel hoor, de mensen die geen boeken lezen. En toch had ik niet verwacht dat ze met zo velen zouden zijn. Ook voor toekomstige journalisten is het een belangrijk gegeven. Want laten we eerlijk zijn: de mensen die nooit een boek ter hand nemen, zijn ook degene die nooit een krant openslaan. Een aanzienlijk deel van de bevolking heeft geen boodschap aan wat wij als elementair ervaren. Dat is een jammere vaststelling, want een voorwaarde tot actieve democratie.
Maar moeten we ze daarom schofferen of - erger nog - negeren? Allerminst. Het loont de moeite ook hen te leren kennen. Ik heb vorig jaar les gegeven in het buitengewoon onderwijs. En moet eerlijk bekennen dat er toen schellen van mijn ogen gevallen zijn. Kennis van het land, het leven en al wat meer veronderstelt ook interesse in de hele maatschappij. Een open geest weet meer. En leren doe je werkelijk van iedereen.
maandag 12 november 2007
Vaccin ontdekt tegen virus dat baarmoederhalskanker veroorzaakt
Er is een vaccin ontdekt dat vrouwen beschermt tegen de gevaarlijkste en meest voorkomende Humane Papillomavirussen (HPV). Deze virussen kunnen baarmoederhalskanker veroorzaken. Baarmoederhalskanker wordt in 99% van de gevallen veroorzaakt door één van de HPV’s. Als gevolg van de ontdekking van dit vaccin staan er hele pagina’s in tijdschriften die vrouwen moeten bewustmaken en informeren over deze virussen. Door middel van een uitstrijkje kan een HPV virus opgespoord worden. Wanneer een HPV virus ontdekt wordt, betekent dit nog niet dat er zich kankercellen aan het ontwikkelen zijn. Meestal vernietigt de natuurlijke verdediging van het lichaam dit virus zelf. Veel vrouwen (en mannen!) komen dus nooit te weten of ze ooit besmet zijn met een HPV virus. HPV’s komen zeer veel voor: 80% van de seksueel actieve vrouwen en mannen worden op een moment in hun leven besmet door een HPV. Wanneer het virus niet vanzelf verdwijnt en zich permanent gaat vestigen ter hoogte van de baarmoederhals, kunnen zich de normale cellen geleidelijk omvormen tot kankercellen. Als deze ongewone cellen worden ontdekt, die men pre-kankercellen noemt, gaat men deze operatief ‘verwijderen’.
HPV’s worden meestal doorgegeven via seksueel contact of “liefdesspelletjes”, en zijn zeer besmettelijk. Genitaal contact is dus al voldoende om besmet te geraken, een condoom beschermt hier dus niet tegen!!! De aanwezigheid van HPV’s blijft vaak onopgemerkt omdat ze meestal geen zichtbare letsels veroorzaken en dus vaak al lang aanwezig zijn, zonder ooit ontdekt te worden.
Het vaccin kost 390,66 EURO en wordt enkel terugbetaald bij meisjes tussen 12 en 15 jaar, de leeftijd vooraleer de eerste seksuele contacten plaatsvinden. Het wetenschappelijk onderzoek naar het vaccin toonde aan dat het dan de beste bescherming biedt. Vrouwen die wel al seksueel actief zijn, maar niet besmet zijn met het virus, kunnen zich ook laten inenten. Het vaccin wordt dan wel niet terugbetaald en biedt niet dezelfde bescherming.
Voor meer informatie: zie de informatiebrochure “Baarmoederhalskanker en vaccinatie” van de Stichting tegen Kanker. Je kunt de brochure aanvragen op de website www.kanker.be, of online in pdf bekijken.
HPV’s worden meestal doorgegeven via seksueel contact of “liefdesspelletjes”, en zijn zeer besmettelijk. Genitaal contact is dus al voldoende om besmet te geraken, een condoom beschermt hier dus niet tegen!!! De aanwezigheid van HPV’s blijft vaak onopgemerkt omdat ze meestal geen zichtbare letsels veroorzaken en dus vaak al lang aanwezig zijn, zonder ooit ontdekt te worden.
Het vaccin kost 390,66 EURO en wordt enkel terugbetaald bij meisjes tussen 12 en 15 jaar, de leeftijd vooraleer de eerste seksuele contacten plaatsvinden. Het wetenschappelijk onderzoek naar het vaccin toonde aan dat het dan de beste bescherming biedt. Vrouwen die wel al seksueel actief zijn, maar niet besmet zijn met het virus, kunnen zich ook laten inenten. Het vaccin wordt dan wel niet terugbetaald en biedt niet dezelfde bescherming.
Voor meer informatie: zie de informatiebrochure “Baarmoederhalskanker en vaccinatie” van de Stichting tegen Kanker. Je kunt de brochure aanvragen op de website www.kanker.be, of online in pdf bekijken.
zondag 11 november 2007
De iphone komt naar Europa!
... maar voorlopig nog niet naar België.
En het is ook niet geweten wanneer dat zal gebeuren. Juriaan Bosmans, woordvoerder van Apple Benelux weet zelf van niets, zo verklaarde hij in De Morgen. Maar het zou niet meer voor dit jaar zijn.
Apple-adepten en trendsetters in Groot-Brittannië en Duitsland hebben meer geluk. Daar is het toestel sinds vrijdag te koop. Het probleem in een aantal Europese landen, zoals België, is het verbod op koppelverkoop. Apple sloot deals met telecomoperators die exclusief aan de iphone verbonden werden. Dat systeem is ondertussen gehackt, maar het principe is hier verboden.
Time magazine riep het toestel al uit tot de uitvinding van het jaar. Maar het tijdschrift lijkt hier vreemde redenen voor op te geven:
The thing is hard to type on. It's too slow. It's too big. It doesn't have instant messaging. It's too expensive. (Or, no, wait, it's too cheap!) It doesn't support my work e-mail. It's locked to AT&T. Steve Jobs secretly hates puppies. And—all together now—we're sick of hearing about it!
Wat maakt de iphone volgens Time dan toch de moeite waard? Het design (zo kennen we apple), de instinctieve touch-bediening (opnieuw een open deur), de telefoon die eigenlijk een computer is (maar zo zijn er nog), en de boost die de iphone aan de competitie op de gsm-markt zal geven, wat ons uiteindelijk allemaal ten goede komt.
Wij kunnen voorlopig enkel op afstand speculeren, elders wordt de iphone al voor verschillende doeleinden aangewend. Een hilarische demonstratie op YouTube.
Apple-adepten en trendsetters in Groot-Brittannië en Duitsland hebben meer geluk. Daar is het toestel sinds vrijdag te koop. Het probleem in een aantal Europese landen, zoals België, is het verbod op koppelverkoop. Apple sloot deals met telecomoperators die exclusief aan de iphone verbonden werden. Dat systeem is ondertussen gehackt, maar het principe is hier verboden.
Time magazine riep het toestel al uit tot de uitvinding van het jaar. Maar het tijdschrift lijkt hier vreemde redenen voor op te geven:
The thing is hard to type on. It's too slow. It's too big. It doesn't have instant messaging. It's too expensive. (Or, no, wait, it's too cheap!) It doesn't support my work e-mail. It's locked to AT&T. Steve Jobs secretly hates puppies. And—all together now—we're sick of hearing about it!
Wat maakt de iphone volgens Time dan toch de moeite waard? Het design (zo kennen we apple), de instinctieve touch-bediening (opnieuw een open deur), de telefoon die eigenlijk een computer is (maar zo zijn er nog), en de boost die de iphone aan de competitie op de gsm-markt zal geven, wat ons uiteindelijk allemaal ten goede komt.
Wij kunnen voorlopig enkel op afstand speculeren, elders wordt de iphone al voor verschillende doeleinden aangewend. Een hilarische demonstratie op YouTube.
dinsdag 6 november 2007
Racisme bis
Een scheet in een fles, dat was het. Maar wel met een reukje.
Voorzitter van FC Brussels, Johan Vermeersch, en de speler die hij beledigde, Matumona, zijn tot verzoening gekomen. Vermeersch gewoon verkeerd begrepen, Matumona gewoon een laag IQ (dixit Vermeersch) en misbruikt door malafiden met kwade bedoelingen (werderom volgens Vermeersch).
De clubvoorzitter kreeg de afgelopen dagen alle mogelijke mediaformats aangereikt om zich te verweren. In het Journaal, de Zevende Dag en Sportweekend, bijna alle Vlaamse kranten, en waarschijnlijk verschijnt een andere versie van de feiten volgende week wel in HUMO.
Zijn taalgebruik is niet meer van deze tijd, zo zegt Vermeersch zelf. En dat zijn woorden misschien misbegrepen konden worden maar dat hij geen racist was! Kijk maar eens naar FC Brussels en wat die al gedaan hadden voor de negerkes. Dat laatste woord heeft hij niet gezegd. Maar ik hoorde het wel.
Toch moedig dat Vermeersch toegeeft dat hij uit de tijd is. Dat betekent meteen de redding van mijn vorige artikel, dat getuigde van een mentaliteitswijziging rond racisme. Hij had zijn woorden ook als 'normaal' kunnen afdoen. Zoals de gsm-tune van Van Temsche ('een grapje'), of zoals iedereen die marouf, makak of bruine als naamwoord hanteert.
Voorzitter van FC Brussels, Johan Vermeersch, en de speler die hij beledigde, Matumona, zijn tot verzoening gekomen. Vermeersch gewoon verkeerd begrepen, Matumona gewoon een laag IQ (dixit Vermeersch) en misbruikt door malafiden met kwade bedoelingen (werderom volgens Vermeersch).
De clubvoorzitter kreeg de afgelopen dagen alle mogelijke mediaformats aangereikt om zich te verweren. In het Journaal, de Zevende Dag en Sportweekend, bijna alle Vlaamse kranten, en waarschijnlijk verschijnt een andere versie van de feiten volgende week wel in HUMO.
Zijn taalgebruik is niet meer van deze tijd, zo zegt Vermeersch zelf. En dat zijn woorden misschien misbegrepen konden worden maar dat hij geen racist was! Kijk maar eens naar FC Brussels en wat die al gedaan hadden voor de negerkes. Dat laatste woord heeft hij niet gezegd. Maar ik hoorde het wel.
Toch moedig dat Vermeersch toegeeft dat hij uit de tijd is. Dat betekent meteen de redding van mijn vorige artikel, dat getuigde van een mentaliteitswijziging rond racisme. Hij had zijn woorden ook als 'normaal' kunnen afdoen. Zoals de gsm-tune van Van Temsche ('een grapje'), of zoals iedereen die marouf, makak of bruine als naamwoord hanteert.
Elektrabrol en Essentkwelling
Na de verwoede pogingen die energieproducent Electrabel doet om groen voor de dag te komen, slaat Greenpeace terug met een marketingkoekje van eigen deeg. Op de website electrabrol staat een leuke parodie op de groene filmpjes van de energiereus, die trouwens de grote sponsor in de 'Inconventient Truth' actie van HUMO was. Alle reputatiemanagment-pogingen ten spijt, wordt steeds duidelijker dat een groene verpakking niet noodzakelijk een eco-inhoud betekent.
Dat het rommelt op de energiemarkt moet ook blijken uit de berichten over afspraken tussen Duitse energieproducenten om de prijs kunstmatig hoog te houden. En wie werd er ook weer door Test Aankoop terechtgewezen over prijsopdrijving?
De berichten dat consumenten massaal andere energieleveranciers opzochten na deze bekendmaking kloppen trouwens niet helemaal. Veel mensen gingen informeren bij andere leveranciers maar bleven toch bij Elektrabel. De consument deelt misschien graag een prikje uit, maar kruipt dan weer veilig in zijn hol. Bij Elektrabel kunnen ze terug op hun lauweren rusten.
De berichten dat consumenten massaal andere energieleveranciers opzochten na deze bekendmaking kloppen trouwens niet helemaal. Veel mensen gingen informeren bij andere leveranciers maar bleven toch bij Elektrabel. De consument deelt misschien graag een prikje uit, maar kruipt dan weer veilig in zijn hol. Bij Elektrabel kunnen ze terug op hun lauweren rusten.
Veranderen van leverancier is trouwens helemaal niet gemakkelijk. Zelf probeer ik al vier maanden een contract vast te krijgen bij Essent. Het leek allemaal zo simpel: vul online een formuliertje in en wacht rustig af. Dagen werden weken, weken werden maanden. Op e-mails werd niet gereageerd, de klantendienst scheepte mij af met de boodschap 'dat ik nog geen klant was'. Vorige week kreeg ik opeens telefoon van een vriendelijke dame waarvan ik evenwel vermoed dat ze nog niet lang in ons land verbleef. Uit grondig onderzoek bij Essent was gebleken dat mijn contract... spoorloos was. Alles opnieuw aanvragen was de boodschap, en dan de klantendienst contacteren. Waar ik afgescheept werd... omdat ik nog geen klant was! Op het nummer naar waar ik werd verwezen kreeg ik helaas enkel de volgende boodschap te horen: we're not able to receive your call, please call back later. Piep, over en uit!
Poging gedaan om de lieve dame te traceren met de call back toets. 'Dit nummer is niet in gebruik'. Zucht. Nog maar een mailtje sturen? Dit is duidelijk mijn energie niét!
Poging gedaan om de lieve dame te traceren met de call back toets. 'Dit nummer is niet in gebruik'. Zucht. Nog maar een mailtje sturen? Dit is duidelijk mijn energie niét!
maandag 5 november 2007
Schizofrenie vs. gespleten persoonlijkheid
Beste mensen.
Laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn. Een persoon die meerdere persoonlijkheden heeft is niet schizofreen, maar heeft een Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS). Vroeger noemde men dit Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis (MPS) of Gespleten Persoonlijkheidssyndroom. Dit is een karakterstoornis en heeft niets, maar dan ook niets, gemeenschappelijk met schizofrenie.
Schizofrenie is een psychotische stoornis, dus geen karakterstoornis. Mensen met schizofrenie krijgen psychoses. Tijdens een psychose verkeren zij in een toestand waarbij, door verstoring van de waarneming, het denken of het gedrag het contact met de omringende werkelijkheid (gedeeltelijk) verloren gaat. Wanneer de waarneming verstoord is, is iets dat waargenomen wordt dus – paradoxaal genoeg - niet persé waar. Deze psychoses gaan gepaard met hallucinaties en/of wanen. Iemand met schizofrenie krijgt tijdens deze psychoses, die voorkomen in periodes van korte of lange duur, problemen met het correct waarnemen van de werkelijkheid. Het is niet zo dat zij verschillende persoonlijkheden hebben en plots iemand anders worden.
Een opschrift “I used to be schizofrenic, but we’re ok now” op een T-shirt is dus volledig onwaar. Net zoals de cliché uitspraak “Een schizofreen is nooit alleen”. De verwarring tussen deze twee stoornissen is helaas zeer wijdverspreid en hardnekkig.
Laat het voor eens en voor altijd duidelijk zijn. Een persoon die meerdere persoonlijkheden heeft is niet schizofreen, maar heeft een Dissociatieve Identiteitsstoornis (DIS). Vroeger noemde men dit Meervoudige Persoonlijkheidsstoornis (MPS) of Gespleten Persoonlijkheidssyndroom. Dit is een karakterstoornis en heeft niets, maar dan ook niets, gemeenschappelijk met schizofrenie.
Schizofrenie is een psychotische stoornis, dus geen karakterstoornis. Mensen met schizofrenie krijgen psychoses. Tijdens een psychose verkeren zij in een toestand waarbij, door verstoring van de waarneming, het denken of het gedrag het contact met de omringende werkelijkheid (gedeeltelijk) verloren gaat. Wanneer de waarneming verstoord is, is iets dat waargenomen wordt dus – paradoxaal genoeg - niet persé waar. Deze psychoses gaan gepaard met hallucinaties en/of wanen. Iemand met schizofrenie krijgt tijdens deze psychoses, die voorkomen in periodes van korte of lange duur, problemen met het correct waarnemen van de werkelijkheid. Het is niet zo dat zij verschillende persoonlijkheden hebben en plots iemand anders worden.
Een opschrift “I used to be schizofrenic, but we’re ok now” op een T-shirt is dus volledig onwaar. Net zoals de cliché uitspraak “Een schizofreen is nooit alleen”. De verwarring tussen deze twee stoornissen is helaas zeer wijdverspreid en hardnekkig.
Belgicum, een unicum
Tentoonstelling van Stefan Vanfleteren gezien, in het Fotomuseum van Antwerpen. Het resultaat van jarenlange omzwervingen door België en een enkele keer Frans Vlaanderen, met de camera in de hand. Voor De Morgen maar vooral voor zichzelf keek Vanfleteren door zijn lens naar de mistroostigheid en grijswaarden die het echte bindmiddel van dit land zijn.
Zwart-wit dat meer naar grijs neigt. Details die de schoonheid van de lelijkheid benadrukken. De stijl van Vanfleteren is bekend en wordt in elke weekendeditie van De Morgen breed uitgesmeerd. Maar deze tentoonstelling toont veel meer dan de rimpels van BV's.
Bob, dakloze uit Antwerpen, bij zijn recente overlijden een bijna-BV door de foto van Vanfleteren. Sommige types op zijn portretten krijgen namen en komen bekend voor: Julien, Marie-Jeanne, ik zie ze zo zitten in een café verstopt achter een willekeurige parochiezaal. Een café met glasgordijnen en sanseveria's, die er niet staan omdat het hip is maar omdat het zo is. Een café waar het bier van 's morgen tot 's avonds vloeit, al is dat eerder om de tijd te verdrijven dan om feest te vieren.
Toen ik het museum binnenkwam, was ik boos. Omdat ik mijn bankkaart kwijt was, mijn sleutels vergeten en mijn treinabonnement had laten liggen. Na het zien van de foto's was ik nog bozer. Op mezelf, voor al die heisa om pietluttigheden. Op Vanfleteren omdat hij me met de neus op zijn foto's drukte. Foto's van mensen die zich niet druk maken om bankkaarten, van landschappen die nooit door treinen doorkruist zullen worden, van huizen die wellicht geen sleutel meer op de voordeur behoeven. Foto's van een land dat misschien nu al niet meer bestaat.
Nog tot 6 januari in het Fotomuseum te Antwerpen
www.fotomuseum.be
vrijdag 2 november 2007
Bullshitblogs
Op een andere blog gespot, en hier bericht: bullshitr (beta versie!), een 'webtool' die gepast jargon fabriceert voor de blogosfeer. Wat dacht je van "integrate user-centred life hacks", "capture standards-compliant podcasts" of "reinvent semantic undefined"? Je weet nu waar de mosterd te halen, als je met een writer's blog kampt...make your own bullshit!
En hier nog een voorbeeldje van iemand die een hele hoop 'gezever' in een mooi web 2.o wolkje bijeen heeft gebracht.
Hang de aap niet uit
De multiculturele samenleving beweegt. En dit wordt niet langer enkel verzoorzaakt door politieke ruzies over 'multikul' of 'alibi-ali's', maar door spanningen, conflicten en oplossingen die opduiken in alle onderdelen van het dagelijks leven.
De laatste afzetting tegen racisme komt er van autoproducent KIA, die zich terugtrekt als sponsor van voetbalclub F.C. Brussels. Johan Vermeersch, voorzitter van de club, was tegen de Congolese speler Zola Matumona, uitgevaren met de woorden: 'in een boom te kruipen en een tros bananen te eten'. Matumona was hier zo van onder de indruk dat hij zijn contract met FC Brussels verbrak.
De reactie van KIA is een voorbeeld van de veranderende mentaliteit rond de aanwezigheid van 'vreemdelingen', 'allochtonen' en 'immigranten van de zoveelste generatie' in ons land. Jarenlang door links doodgezwegen of - geknuffeld, door rechts opgeblazen en verketterd, door beide partijen misbruikt. Met het Centrum voor Gelijke Kansen vaak als enige partner, die het ook nog eens met de politiek in de clinch ging. Herinner u de discussie over de praktijktests voor discriminatie die er nooit kwamen. Deze praktijktests zouden de enig stok achter de hand betekenen om actief op te treden tegen discriminatie en vreemdelingenhaat. Tot nu toe kan het Centrum alleen een zaak aanspannen als het onrecht al geschied is.
De erkenning van racisme heeft zich aangediend als een nieuw wapen in de strijd. Dat besef sijpelt steeds verder door, al is dat jammer genoeg soms gebeurd door dramatische voorvallen. Sinds Hans Van Temsche erkent de rechtbank het racistische motief als verzwarende omstandigheid. Een tijdje geleden lag Deutsche Bank zwaar onder vuur door het bericht dat 'exotisch personeel' niet welkom zou zijn. En nu verlaat Matumona de spelersbank en klopt naast het Centrum voor Gelijke Kansen ook aan bij de voetbalbond. Afwachten of zij, in navolging van KIA, niet voor aap willen staan.
De laatste afzetting tegen racisme komt er van autoproducent KIA, die zich terugtrekt als sponsor van voetbalclub F.C. Brussels. Johan Vermeersch, voorzitter van de club, was tegen de Congolese speler Zola Matumona, uitgevaren met de woorden: 'in een boom te kruipen en een tros bananen te eten'. Matumona was hier zo van onder de indruk dat hij zijn contract met FC Brussels verbrak.
De reactie van KIA is een voorbeeld van de veranderende mentaliteit rond de aanwezigheid van 'vreemdelingen', 'allochtonen' en 'immigranten van de zoveelste generatie' in ons land. Jarenlang door links doodgezwegen of - geknuffeld, door rechts opgeblazen en verketterd, door beide partijen misbruikt. Met het Centrum voor Gelijke Kansen vaak als enige partner, die het ook nog eens met de politiek in de clinch ging. Herinner u de discussie over de praktijktests voor discriminatie die er nooit kwamen. Deze praktijktests zouden de enig stok achter de hand betekenen om actief op te treden tegen discriminatie en vreemdelingenhaat. Tot nu toe kan het Centrum alleen een zaak aanspannen als het onrecht al geschied is.
De erkenning van racisme heeft zich aangediend als een nieuw wapen in de strijd. Dat besef sijpelt steeds verder door, al is dat jammer genoeg soms gebeurd door dramatische voorvallen. Sinds Hans Van Temsche erkent de rechtbank het racistische motief als verzwarende omstandigheid. Een tijdje geleden lag Deutsche Bank zwaar onder vuur door het bericht dat 'exotisch personeel' niet welkom zou zijn. En nu verlaat Matumona de spelersbank en klopt naast het Centrum voor Gelijke Kansen ook aan bij de voetbalbond. Afwachten of zij, in navolging van KIA, niet voor aap willen staan.
maandag 29 oktober 2007
Wanneer bloggen nieuws wordt
Bloggen heeft zo zijn bijwerkingen. Nu ik de blogger in mezelf ontdekt heb, speur ik al eens naar andere weblogs en lees ik nieuws over het medium met grotere aandacht.
In de krant van afgelopen weekend las ik dat de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg zonder het goed en wel te beseffen 'nieuws' had geschreven op zijn weblog. Hij had het over een tot dan geheim NAVO-offensief tegen de Taliban in de Afghaanse provincie Uruzgan.
Grunberg was twee weken in Uruzgan geweest voor NRC Handelsblad. Hij verbleef er als embedded journalist bij de Nederlandse NAVO-troepen. Bij zijn thuiskomst in Amsterdam schreef hij op zijn website : "Vanavond is er een grote operatie in Uruzgan begonnen. In zekere zin is het jammer dat ik niet daar ben om over die operatie te schrijven." Een redacteur van de Nederlandse Wereldomroep las het, controleerde de informatie en bracht het nieuws vervolgens naar buiten. Andere media volgden. En zo was Grunberg een nieuwsbron geworden. Geheel toevallig en zonder de bedoeling nieuws te maken. "Het leek mij maar een onschuldig zinnetje", zei hij.
Het ministerie van Defensie vond het echter niet zo onschuldig. Zij wilden het nieuws immers pas een dag later bekend maken. En dus belden ze naar Grunberg die, embedded als hij was, het zinnetje braaf weghaalde. Nu staat op zijn weblog te lezen dat hij "gemengde gevoelens heeft bij zijn terugkeer omdat je altijd iets belangrijks kan missen". Hij is wel zo eerlijk te vermelden dat hij de inhoud aangepast heeft. Het was nooit zijn bedoeling geweest de spreekbuis van de Nederlandse troepen te zijn. Veel zal dat evenwel niet meer uitgehaald hebben. Het nieuws was intussen algemeen verspreid.
Wanneer bloggen nieuws wordt, is de censuur nabij? Het is maar hoe je het bekijkt. Embedded werken heeft nu eenmaal zijn tekortkomingen. Al ben ik wel nieuwsgierig of er in Grunbergs stukjes voor NRC ook geknipt is. Eén ding lijkt me zeker: de volgende embedded journalist in Afghanistan zal uitgebreider gebrieft worden over wat kan en niet. Kwestie dat de informatie voor het thuisfront een beetje mooi verpakt is voor de NAVO.
In de krant van afgelopen weekend las ik dat de Nederlandse schrijver Arnon Grunberg zonder het goed en wel te beseffen 'nieuws' had geschreven op zijn weblog. Hij had het over een tot dan geheim NAVO-offensief tegen de Taliban in de Afghaanse provincie Uruzgan.
Grunberg was twee weken in Uruzgan geweest voor NRC Handelsblad. Hij verbleef er als embedded journalist bij de Nederlandse NAVO-troepen. Bij zijn thuiskomst in Amsterdam schreef hij op zijn website : "Vanavond is er een grote operatie in Uruzgan begonnen. In zekere zin is het jammer dat ik niet daar ben om over die operatie te schrijven." Een redacteur van de Nederlandse Wereldomroep las het, controleerde de informatie en bracht het nieuws vervolgens naar buiten. Andere media volgden. En zo was Grunberg een nieuwsbron geworden. Geheel toevallig en zonder de bedoeling nieuws te maken. "Het leek mij maar een onschuldig zinnetje", zei hij.
Het ministerie van Defensie vond het echter niet zo onschuldig. Zij wilden het nieuws immers pas een dag later bekend maken. En dus belden ze naar Grunberg die, embedded als hij was, het zinnetje braaf weghaalde. Nu staat op zijn weblog te lezen dat hij "gemengde gevoelens heeft bij zijn terugkeer omdat je altijd iets belangrijks kan missen". Hij is wel zo eerlijk te vermelden dat hij de inhoud aangepast heeft. Het was nooit zijn bedoeling geweest de spreekbuis van de Nederlandse troepen te zijn. Veel zal dat evenwel niet meer uitgehaald hebben. Het nieuws was intussen algemeen verspreid.
Wanneer bloggen nieuws wordt, is de censuur nabij? Het is maar hoe je het bekijkt. Embedded werken heeft nu eenmaal zijn tekortkomingen. Al ben ik wel nieuwsgierig of er in Grunbergs stukjes voor NRC ook geknipt is. Eén ding lijkt me zeker: de volgende embedded journalist in Afghanistan zal uitgebreider gebrieft worden over wat kan en niet. Kwestie dat de informatie voor het thuisfront een beetje mooi verpakt is voor de NAVO.
dinsdag 23 oktober 2007
Glamour op de hardcourt
Normaal gezien draagt de tennissport mijn aandacht niet weg, maar afgelopen weekend bleef ik toch even hangen bij de finale van het WTA toernooi in Zürich. Daar speelde Justine Henin maar het was vooral haar tegenstander, Tatiana Goldovin waar mijn geoefend vrouwenoog op viel. De Française vertegenwoordigde namelijk een nieuw hoogtepunt in een trend in het vrouwentennis: de glamoureuze verschijning op de baan. De gezusters Williams waren hierin pioniers die de tegenstander danig in de war brachten met hun fluopakjes met de meest onmogelijke uitsnijdingen, en hun kapsels die niet alleen aangepast werden per toernooi maar ook tijdens het spelen zorgden voor een gekletter van vlechten, kralen en haarstukken. Sindsdien proberen speelsters elkaar af te troeven met de meest spannende outfits en blinkende juwelen. De Russische dames spannen de kroon, en Golovin doet haar afkomst geen oneer aan. Geboren in Moskou en nu verblijvend in het zonnige Miami volgt ze het parcours van Kournikova, Sharapova, Hantuchova en consoorten. De incortounables (blonde lokken, goude kettingen, lange nagels) was Tatiana niet vergeten, maar ze ging nog een stapje verder: ze verscheen gemaquilleerd op het plein. Wat oogpotlood en mascara kunnen teweegbrengen na een uurtje zweten was ze helaas uit het oog verloren. Justine, die duidelijk weigert gevolg te geven aan de glamourtrend, bleef koel onder de situatie en veegde de diva van de baan. Eén troost, Tatiana: als er traantjes aan te pas kwamen, je mascara was toch al uitgelopen.
foto: Mokkels.nl
zaterdag 20 oktober 2007
Chris Vandenbroeke overleden
Voormalig Vlaams parlementslid (N-VA) en emeritus hoogleraar nieuwe geschiedenis (Universiteit Gent) Chris Vandenbroeke is dinsdag 16 oktober overleden. Hij werd 63.
‘Een nieuwsitem’, althans dat is wat ik dacht toen een vriendin me erover berichtte. Intussen weet ik beter. Een kort bericht in de krant op woensdag. En dat was het dan.
Schokkender is dat de website van de Gentse universiteit er geen melding van maakt. De vlag van de Blandijn (de faculteit Letteren en Wijsbegeerte) hing halfstok deze week, maar geen voorbijganger die weet waarom.
Waarom ik er dan wel bij stil sta? Tijdens mijn geschiedenisopleiding doceerde Vandenbroeke sociaal-economische geschiedenis. Hij was mijn favoriete prof. Aan het enthousiasme waarmee Vandenbroeke les gaf, kan niemand tippen. Geen enkele van zijn lessen heb ik gemist. Ook al was zijn vak het enige op vrijdag en woonde ik toen nog niet in Gent.
Het klinkt als dweperij, ik weet het. Maar van een overledene mag men de lof al eens bezingen.
Ik ben trouwens lang niet de enige die er zo over denkt. Vandenbroeke was een briljant historicus en een aangename man.
Zijn lessen begonnen steevast met dezelfde vraag : ‘Wie heeft de krant gelezen?’ Meteen daarna vroeg hij wie de koers of de voetbal gewonnen had. Het zijn de anekdotes die je het langst onthoudt natuurlijk.
Hij leerde ons dat spreekwoorden meestal historisch verklaard kunnen worden. ‘Zuivel op zuivel is werk van den duivel!’ Ik hoor het hem nog declameren. Aan hem heb ik het ook te danken dat ik op feestjes kan uitleggen hoe het nu echt in elkaar zit met wijn en bier, dus wat nu venijn is en wat plezier.
Een jaar nadat ik bij hem op de banken zat, ging hij met pensioen. Hij was toen 59, jonger dan ik vermoedde. Iedere les kwam hij rokend binnen. Hij doofde zijn sigaret en begon de les. Na de les het omgekeerde ritueel. Hij stak een sigaret op en verdween. Dat dit maar vijf jaar geleden is, tart de verbeelding. Intussen is er heel wat veranderd voor rokers, zelfs op de Blandijn.
Bij het naar buiten lopen, riep hij steeds: ‘bij leven en welzijn’. Zijn lijfspreuk heeft hem nu ingehaald.
‘Een nieuwsitem’, althans dat is wat ik dacht toen een vriendin me erover berichtte. Intussen weet ik beter. Een kort bericht in de krant op woensdag. En dat was het dan.
Schokkender is dat de website van de Gentse universiteit er geen melding van maakt. De vlag van de Blandijn (de faculteit Letteren en Wijsbegeerte) hing halfstok deze week, maar geen voorbijganger die weet waarom.
Waarom ik er dan wel bij stil sta? Tijdens mijn geschiedenisopleiding doceerde Vandenbroeke sociaal-economische geschiedenis. Hij was mijn favoriete prof. Aan het enthousiasme waarmee Vandenbroeke les gaf, kan niemand tippen. Geen enkele van zijn lessen heb ik gemist. Ook al was zijn vak het enige op vrijdag en woonde ik toen nog niet in Gent.
Het klinkt als dweperij, ik weet het. Maar van een overledene mag men de lof al eens bezingen.
Ik ben trouwens lang niet de enige die er zo over denkt. Vandenbroeke was een briljant historicus en een aangename man.
Zijn lessen begonnen steevast met dezelfde vraag : ‘Wie heeft de krant gelezen?’ Meteen daarna vroeg hij wie de koers of de voetbal gewonnen had. Het zijn de anekdotes die je het langst onthoudt natuurlijk.
Hij leerde ons dat spreekwoorden meestal historisch verklaard kunnen worden. ‘Zuivel op zuivel is werk van den duivel!’ Ik hoor het hem nog declameren. Aan hem heb ik het ook te danken dat ik op feestjes kan uitleggen hoe het nu echt in elkaar zit met wijn en bier, dus wat nu venijn is en wat plezier.
Een jaar nadat ik bij hem op de banken zat, ging hij met pensioen. Hij was toen 59, jonger dan ik vermoedde. Iedere les kwam hij rokend binnen. Hij doofde zijn sigaret en begon de les. Na de les het omgekeerde ritueel. Hij stak een sigaret op en verdween. Dat dit maar vijf jaar geleden is, tart de verbeelding. Intussen is er heel wat veranderd voor rokers, zelfs op de Blandijn.
Bij het naar buiten lopen, riep hij steeds: ‘bij leven en welzijn’. Zijn lijfspreuk heeft hem nu ingehaald.
vrijdag 19 oktober 2007
Gemene Vlaamse kranten
Even opmerken dat ik mij voor onderstaand bericht niet baseerde op de mediaberichtgeving hierover op 19 oktober 2007! Ik was eerst ;) en zweer plechtig dat ik niet met de datum geknoeid heb.
(oef, dit moest er toch even uit)
Tot snel!
(oef, dit moest er toch even uit)
Tot snel!
donderdag 18 oktober 2007
Roep "brand" in plaats van "help"
Waarom hielp niemand de vijftienjarige Dennis Dereere in Oostende die anderhalf uur mishandeld en vernederd werd door zijn belager? Waarom hielp niemand Joe van Holsbeeck die in het drukke treinstation Brussel Centraal werd neergestoken? Een simpeler voorbeeld: een vrouw laat op straat al haar papieren vallen. Alle mensen die het gezien hebben lopen door, niemand helpt haar de papieren op te rapen. Of: mijn kotgenote neemt met haar been in het gips de bus. Niemand van de passagiers staat hun plaats af aan haar. Is het zo erg gesteld met de mensen tegenwoordig?
Genovese syndroom
Neen. Of ten minste, dit is altijd zo geweest. Omstanders helpen bijna nooit mensen in nood. Toch niet als ze met een voldoende grote groep zijn. Dit noemt men het ‘bystander effect’ of het ‘Genovese syndroom’. Het onderzoek naar het hulpgedrag van mensen startte na de moord in 1964 op de Amerikaanse Kitty Genovese, te zien op bovenstaande foto, in Queens, New York. Zij werd aangevallen door een man die haar anderhalf uur lang achtervolgde en messteken toediende. Dit gruwelijke schouwspel werd bekeken door 38 mensen vanachter hun raam. Sommigen van hen gaven achteraf zelfs toe aan de politie dat zij het licht uitdeden. Niet zodat de moordenaar hun niet zou kunnen zien, maar zodat zij het gebeuren beter konden volgen. Geen van hen belde de politie. Uiteindelijk kreeg Kitty de fatale doodsteek toegediend na een doodstrijd van bijna 30 minuten.
Neen. Of ten minste, dit is altijd zo geweest. Omstanders helpen bijna nooit mensen in nood. Toch niet als ze met een voldoende grote groep zijn. Dit noemt men het ‘bystander effect’ of het ‘Genovese syndroom’. Het onderzoek naar het hulpgedrag van mensen startte na de moord in 1964 op de Amerikaanse Kitty Genovese, te zien op bovenstaande foto, in Queens, New York. Zij werd aangevallen door een man die haar anderhalf uur lang achtervolgde en messteken toediende. Dit gruwelijke schouwspel werd bekeken door 38 mensen vanachter hun raam. Sommigen van hen gaven achteraf zelfs toe aan de politie dat zij het licht uitdeden. Niet zodat de moordenaar hun niet zou kunnen zien, maar zodat zij het gebeuren beter konden volgen. Geen van hen belde de politie. Uiteindelijk kreeg Kitty de fatale doodsteek toegediend na een doodstrijd van bijna 30 minuten.
Kuddegedrag
De publieke opinie was zeer geschokt door deze moord. Een aantal sociale psychologen besloot te onderzoeken hoe zoiets kon gebeuren. Zij gingen een aantal experimenten uitvoeren waarbij verschillende noodsituaties werden nagebootst. Het hulpgedrag van de mensen leek te verschillen wanneer zij elkaar al dan niet konden zien. Indien zij, voor het slachtoffer in nood geraakte, met hem of haar een kort gesprek hadden gevoerd, ging het percentage mensen dat hulp ging aanbieden de hoogte in. De onderzoekers vonden twee verklaringen voor de ‘non-behulpzaamheid’ van de mensen. Volgens bepaalde onderzoekers helpen mensen minder vaak iemand in nood wanneer zij met een voldoende grote groep hiervan getuige zijn, omdat zij dan denken dat iemand anders maar moet helpen, en niet zij. Andere onderzoekers menen dat mensen minder behulpzaam zijn in een groep omdat simpelweg de anderen niet helpen en zij dat om deze reden ook niet doen; kuddegedrag dus.
Toch kan dit onderzoek nog geen voldoende verklaring bieden voor de moord op de jonge Amerikaanse vrouw. De toeschouwers keken vanachter hun raam en konden elkaar niet zien of horen. Ze konden ook niet geïdentificeerd worden door de moordenaar wanneer zij de politie zouden hebben gebeld.
Sociaal psychologe Vera Hoorens (Katholieke Universiteit Leuven) meent dat een vrouw die verkracht wordt beter “brand” dan “hulp” kan roepen. Als het brandt komen de mensen kijken. Een brandend huis is sensatie, en dat willen de mensen zien. Een vrouw in nood helpen is een stuk minder aanlokkelijk.
Ik wil hier helemaal niet goedpraten dat mensen zo weinig behulpzaam zijn in groep. Doe het alsjeblieft wel! Ik kan begrijpen dat mensen dit niet durven wanneer er geweld aan te pas komt, maar dan nog kan je weglopen en ergens anders de politie bellen. Ik wil ook niet claimen dat ik wél zou helpen in zo een noodsituatie. Zoiets kan je niet voorspellen. Maar misschien zou het al helpen dat we hierover nadenken. Want rationeel gezien kan er niet erg veel mislopen als je wél iemand in nood zou helpen.
De publieke opinie was zeer geschokt door deze moord. Een aantal sociale psychologen besloot te onderzoeken hoe zoiets kon gebeuren. Zij gingen een aantal experimenten uitvoeren waarbij verschillende noodsituaties werden nagebootst. Het hulpgedrag van de mensen leek te verschillen wanneer zij elkaar al dan niet konden zien. Indien zij, voor het slachtoffer in nood geraakte, met hem of haar een kort gesprek hadden gevoerd, ging het percentage mensen dat hulp ging aanbieden de hoogte in. De onderzoekers vonden twee verklaringen voor de ‘non-behulpzaamheid’ van de mensen. Volgens bepaalde onderzoekers helpen mensen minder vaak iemand in nood wanneer zij met een voldoende grote groep hiervan getuige zijn, omdat zij dan denken dat iemand anders maar moet helpen, en niet zij. Andere onderzoekers menen dat mensen minder behulpzaam zijn in een groep omdat simpelweg de anderen niet helpen en zij dat om deze reden ook niet doen; kuddegedrag dus.
Toch kan dit onderzoek nog geen voldoende verklaring bieden voor de moord op de jonge Amerikaanse vrouw. De toeschouwers keken vanachter hun raam en konden elkaar niet zien of horen. Ze konden ook niet geïdentificeerd worden door de moordenaar wanneer zij de politie zouden hebben gebeld.
Sociaal psychologe Vera Hoorens (Katholieke Universiteit Leuven) meent dat een vrouw die verkracht wordt beter “brand” dan “hulp” kan roepen. Als het brandt komen de mensen kijken. Een brandend huis is sensatie, en dat willen de mensen zien. Een vrouw in nood helpen is een stuk minder aanlokkelijk.
Ik wil hier helemaal niet goedpraten dat mensen zo weinig behulpzaam zijn in groep. Doe het alsjeblieft wel! Ik kan begrijpen dat mensen dit niet durven wanneer er geweld aan te pas komt, maar dan nog kan je weglopen en ergens anders de politie bellen. Ik wil ook niet claimen dat ik wél zou helpen in zo een noodsituatie. Zoiets kan je niet voorspellen. Maar misschien zou het al helpen dat we hierover nadenken. Want rationeel gezien kan er niet erg veel mislopen als je wél iemand in nood zou helpen.
Blote tieten
De gluurder betrapt
In een heldere galerij hangen notelaren kastjes aan witte muren. Wie het deurtje opent, wordt geconfronteerd met vrouwen in hun intiemste handelingen: een blondine scheert haar benen, een jonge vrouw brengt een tampon in, een oudere mevrouw kijkt streng op terwijl ze haar borsten insmeert met crème. Voor de lens van fotograaf Michel Varewijk nemen twaalf vrouwen poses aan waarin ze niet betrapt zouden willen worden.
Varewijk, in zijn werk als persfotograaf gebonden aan digitale fotografie, maakte voor deze reeks gebruik van de 'natte collodiumtechniek' die dateert uit het midden van de negentiende eeuw. Hierbij wordt op een glasplaat een chemische mengeling van onder andere zilver en zwavel aangebracht. De techniek vereist een lange belichtingstijd. Doordat de modellen hun pose lange tijd moeten aanhouden, blijkt uit hun gezichtsuitdrukking nog sterker wat ze van de situatie vinden: ze kijken bedachtzaam, geïrriteerd, uitdagend maar steeds zelfbewust. De fotograaf noemt zijn modellen 'niet bloot, wel sterk'. Maak zelf uit wat jij er van vindt.
In een heldere galerij hangen notelaren kastjes aan witte muren. Wie het deurtje opent, wordt geconfronteerd met vrouwen in hun intiemste handelingen: een blondine scheert haar benen, een jonge vrouw brengt een tampon in, een oudere mevrouw kijkt streng op terwijl ze haar borsten insmeert met crème. Voor de lens van fotograaf Michel Varewijk nemen twaalf vrouwen poses aan waarin ze niet betrapt zouden willen worden.
Varewijk, in zijn werk als persfotograaf gebonden aan digitale fotografie, maakte voor deze reeks gebruik van de 'natte collodiumtechniek' die dateert uit het midden van de negentiende eeuw. Hierbij wordt op een glasplaat een chemische mengeling van onder andere zilver en zwavel aangebracht. De techniek vereist een lange belichtingstijd. Doordat de modellen hun pose lange tijd moeten aanhouden, blijkt uit hun gezichtsuitdrukking nog sterker wat ze van de situatie vinden: ze kijken bedachtzaam, geïrriteerd, uitdagend maar steeds zelfbewust. De fotograaf noemt zijn modellen 'niet bloot, wel sterk'. Maak zelf uit wat jij er van vindt.
Voyou, tot 08/11 in Galerij Piet Raemdonck, Kronenburgstraat 41 Antwerpen
donderdag en vrijdag geopend tussen 16u en 19u.
voyou
michel vaerewijck
maandag 15 oktober 2007
Bart ziet het zwart
Heeft er iemand de VLD in de aanloop van de verkiezingen horen verkondigen dat ze kinderen in de gevangenis wil? Toch zorgde Bart Somers over die eis voor enige vertraging in de regeringsonderhandelingen over jusitie. Wezen er even te veel camera's naar blauwe broer Didier Reynders? Vond Somers dat het nog eens aan de Vlaamse liberalen was om het laken van de onderhandelingstafel wat naar zich toe te trekken, nu Milquet en Leterme er in blijven slagen punten te scoren bij de achterban? Of surft Somers op een donkerblauw golfje, in het kielzog van Dedecker? Misschien hoopt hij op die manier niet alleen 'de mensen' maar ook de leden bij zijn partij te houden.
Een De Morgen-lezer weet meer !
We hebben de 'niet te missen!' reeks over architectuur nog niet half in onze boekenkast staan of De Morgen kondigt weer een spectaculaire actie aan. Na in te gaan op uw bouwkundige en muzikale voorkeuren (de cd van Sarah Bettens), meent uw favoriete krant ook te weten welke plaatjes u kunnen raken.
De grootste fotografen! In de radiospot worden ronkende namen opgesomd, waarbij de zwoele uitspraak van Carrrtier Brrresson lichte opwinding doet vermoeden bij de vrouw achter de reclamestem. Elke zichzelf respecterende cultuurminnaar zou al in de krantenwinkel moeten staan. En om de pret compleet te maken, wordt ons een luxueuze verzamelbox voor de neus gehouden. Die krijgen we zelfs helemaal gratis! Een kluns die denkt dat deze fantastische collectie zonder verzamelband kan. En die kan natuurlijk geen leegtes verdragen.
De radiostem roept ons nog iets na: in samenwerking met Sony, dat een geweldige nieuwe digitale camera lanceert. Krijgen we die reclame er ook gratis bij?
De grootste fotografen! In de radiospot worden ronkende namen opgesomd, waarbij de zwoele uitspraak van Carrrtier Brrresson lichte opwinding doet vermoeden bij de vrouw achter de reclamestem. Elke zichzelf respecterende cultuurminnaar zou al in de krantenwinkel moeten staan. En om de pret compleet te maken, wordt ons een luxueuze verzamelbox voor de neus gehouden. Die krijgen we zelfs helemaal gratis! Een kluns die denkt dat deze fantastische collectie zonder verzamelband kan. En die kan natuurlijk geen leegtes verdragen.
De radiostem roept ons nog iets na: in samenwerking met Sony, dat een geweldige nieuwe digitale camera lanceert. Krijgen we die reclame er ook gratis bij?
zondag 14 oktober 2007
Welkom in de wereld van Maja
Mijn eerste stappen op een weblog. Het voelt een beetje onwennig, onzeker ook.
Maar spannend is het wel. Voor een computeranalfabeet als mij zonder meer een grote uitdaging.
Misschien is deze schoolopdracht wel mijn kans om bij te benen met de moderne wereld!
Schoolopdracht? Inderdaad. Wij zijn drie studentes journalistiek van de Erasmushogeschool Brussel. Onze blog moet er een worden met journalistieke aspiraties.
Wat dat precies zal inhouden, weten ook wij nog niet. Reflecties op het grote en kleine nieuws van de dag, recensies allerhande, beklijvende reportages, ... Alvast meer dan een blik in de wereld van Sofie, Maja en Tine!
De blog is ingeleid. Dan rest me nog jullie, de lezers, welkom te heten. Ik hoop dat jullie de posts die hier de komende maanden zullen verschijnen met interesse gaan lezen. Heb je zelf iets toe te voegen aan onze artikels, aarzel dan niet om te reageren.
Maja
Maar spannend is het wel. Voor een computeranalfabeet als mij zonder meer een grote uitdaging.
Misschien is deze schoolopdracht wel mijn kans om bij te benen met de moderne wereld!
Schoolopdracht? Inderdaad. Wij zijn drie studentes journalistiek van de Erasmushogeschool Brussel. Onze blog moet er een worden met journalistieke aspiraties.
Wat dat precies zal inhouden, weten ook wij nog niet. Reflecties op het grote en kleine nieuws van de dag, recensies allerhande, beklijvende reportages, ... Alvast meer dan een blik in de wereld van Sofie, Maja en Tine!
De blog is ingeleid. Dan rest me nog jullie, de lezers, welkom te heten. Ik hoop dat jullie de posts die hier de komende maanden zullen verschijnen met interesse gaan lezen. Heb je zelf iets toe te voegen aan onze artikels, aarzel dan niet om te reageren.
Maja
vrijdag 12 oktober 2007
Welkom
Welkom Sofie en Maja!
Hierbij het eerste bericht op onze eigenste weblog.
Mijn achternaam begint met een 'c', en hierdoor ben ik nu jullie administrator ;) ...
Maar geen angst we gaan er iets leuks van maken!
Groetjes,
Tine
Hierbij het eerste bericht op onze eigenste weblog.
Mijn achternaam begint met een 'c', en hierdoor ben ik nu jullie administrator ;) ...
Maar geen angst we gaan er iets leuks van maken!
Groetjes,
Tine
Abonneren op:
Posts (Atom)