In de Lage Landen is men in de ban van jump. Wie nog nooit een demonstratie heeft gezien van deze dansvorm, is het afgelopen jaar niet uitgenodigd voor een babyborrel, trouwfeest of boerenfuif. Jump kan omschreven worden als een stijl waarbij de dansers een duracell-konijn op speed voor ogen houden. Onder begeleiding van opgefokte beats die doen denken aan de tijd dat gabbers nog het straatbeeld kleurden.
Le tout (jeune) Paris kent haar eigen versie van jump, "le tektonic". De Franse stijl is iets eleganter, maar even lachwekkend als de Belgische. Naar goede Franse gewoonte werd eveneens voor een Engelse term geopteerd, die zeer Frans wordt uitgesproken. Eigenlijk dekken jump en tektonic dezelfde lading: hyperkinetisch dansen voor de liefhebber, vermaak voor de toeschouwer.
In de tuinen van Les Halles, rond het Centre Pompidou, in de metro of eender waar de Parijse jeunesse elkaar ontmoet, wordt aan tektonic gedaan. Jongeren voeren collectief ingewikkelde choreografieën op van vloeiende, acrobatische en gekke bewegingen. Net zoals bij jumpen probeert de één de ander te overtreffen met zijn of haar kunnen. Vaak zonder gettoblasters, gsm of handgeklap, alleen bewegingen.
In de Verenigde Staten is het fenomeen van dansen, zingen en performen op straat al langer bekend. Zou dit de aanzet zijn tot een Europese jongerenstraatcultuur?
Het genre kent nochtans hevige tegenstanders. Die uiten zich ook in de blogosfeer, getuige de fijne bijdrage van een zekere 'Angeplay88': "Fuck les TCK (bande de fiotes)".
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten