Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn. Euh, hoofdpijn. Toch maar zien of het overgaat. Toch maar geen Dafalgan slikken. Want dat is slecht, niet? En verslaafd worden aan pijnstillers zie ik niet zitten.
Maar. (Jawel ik ga weer een bestaande overtuiging ontkrachten) Wie heeft het meeste kans om verslaafd te worden aan pijnstillers? Degene die bij het minste pijn een pilletje slikt of degene die wacht tot hij of zij scheel ziet van de pijn, bijna flauwvalt en dan toch maar iets neemt tegen de pijn? De eerste, toch?
Nope. Deducties uit experimenten in de Sociale Psychologie tonen aan dat mensen die vaker pijnstillers nemen bij pijn minder kans hebben om verslaafd te geraken aan pijnstillers dan mensen die (bijna) nooit een pijnstiller nemen bij pijn. Bij deze tweede groep is het genot, het effect veel groter dan bij de eerste groep. Hoe groter dit effect, hoe groter de kans op verslaving. (de andere invloedhebbende factoren hier buiten beschouwing gelaten)
Ik denk dat ik toch maar een Dafalgan ga nemen ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten