Vanop mijn balkon aan de Anderlechtsepoort ben ik bijna dagelijks getuige van de hectische Brusselse avondspits. Ze zijn met velen, de mensen die na het werk niet snel genoeg uit de hoofdstad weg kunnen zijn. Files en claxonerende automobilisten. Het went.
Maar vandaag verloopt de spits nog hectischer dan andere dagen. Er is iets aan de hand, zoveel is duidelijk. De sirenes van alle soorten hulpdiensten zijn intussen gepasseerd. En ja, daar hoor ik in de verte nog één afkomen.
Een zieken- of brandweerwagen besturen in de Brusselse spits, ik zou het niet willen doen! Je moet snel zijn, maar er is gewoon geen doorkomen aan. Stress ook bij de gewone automobilisten. Ik zie ze manoeuvrereren, maar met de paaltjes op de stoep is het onmogelijk doorgang te bieden.
Als de brandweerwagen eindelijk aan het kruispunt is, springt het licht op rood. Gas geven en door rijden! De auto's in de andere rijrichting, die wel groen hebben, wachten. De wet en het gezond verstand schrijven dat voor.
De brandweerwagen is weg, dichter toe naar waar het brandt. En de andere auto's rijden weer. Of proberen dat althans. Allemaal tegelijk. Chaos!
Ik sta erbij en kijk ernaar. Het leven van alledag : het raakt me. Kippenvel. Hopelijk komen de hulpdiensten op tijd.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten