Komkommertijd

Het is komkommertijd en dat zal je als krantenlezer geweten hebben. Zeker als je dagelijkse krant de Standaard heet.

Dat de voorbije politieke crisis kranten deed verkopen, weten ze in Groot-Bijgaarden ook. En dus hebben ze er daar niks beters op gevonden dan die nog eens te herkauwen. In tien afleveringen reconstrueert de wetstraatredactie 'de zwaarste crisis uit de Belgische politieke geschiedenis'. Aan dramatisch taalgebruik geen gebrek.

Inzicht, dat willen de journalisten ons bijbrengen. Enige historische afstand is daarvoor doorgaans beter. Zeker alsook de volgende politieke crisis er zit aan te komen. Als die er komt, zal in onze latere geschiedenisboeken de tweede crisis niet te onderscheiden zijn van de eerste. De wortels van het politieke doemdenken en 'doemhandelen' zijn immers niet veranderd in die paar maanden tijd.

Als er een nieuwe crisis komt, zullen ze er in Groot-Bijgaarden vast niet rouwig om zijn. Het geeft hen een reden om nog eens alle registers opentrekken. Een koe heeft vier magen om te herkauwen. Benieuwd hoe dat bij de journalisten zit.

Maar goed. Ik begrijp wel dat journalisten liever artikels schrijven dan dat ze piekeren over wat ze nog tot nieuws kunnen bombarderen. Zelf zou ik in dergelijke omstandigheden het advies 'meer buitenland' willen geven. Er gebeurt vanalles in de wereld dat wel nieuwswaardig is maar de krant niet haalt. (Met uitzondering van de al even ergerlijke hetze rond de Amerikaanse VOORverkiezingen. Maar dit geheel terzijde.) Alleen, het verkoopt niet. Waar er vraag is, moet er aanbod zijn. Niet omgekeerd. De krantenwereld ontsnapt niet aan het marktdenken.

Jammer, maar zo werkt het. Dus tot daaraan toe. Maar moet het echt zo breed uitgesmeerd op de voorpagina? Moet het in de commentaar op pagina twee? En in rode kapitalen :
DE STANDAARD LICHT DOOR? Moet het allemaal zo doorzichtig?