Voormalig Vlaams parlementslid (N-VA) en emeritus hoogleraar nieuwe geschiedenis (Universiteit Gent) Chris Vandenbroeke is dinsdag 16 oktober overleden. Hij werd 63.
‘Een nieuwsitem’, althans dat is wat ik dacht toen een vriendin me erover berichtte. Intussen weet ik beter. Een kort bericht in de krant op woensdag. En dat was het dan.
Schokkender is dat de website van de Gentse universiteit er geen melding van maakt. De vlag van de Blandijn (de faculteit Letteren en Wijsbegeerte) hing halfstok deze week, maar geen voorbijganger die weet waarom.
Waarom ik er dan wel bij stil sta? Tijdens mijn geschiedenisopleiding doceerde Vandenbroeke sociaal-economische geschiedenis. Hij was mijn favoriete prof. Aan het enthousiasme waarmee Vandenbroeke les gaf, kan niemand tippen. Geen enkele van zijn lessen heb ik gemist. Ook al was zijn vak het enige op vrijdag en woonde ik toen nog niet in Gent.
Het klinkt als dweperij, ik weet het. Maar van een overledene mag men de lof al eens bezingen.
Ik ben trouwens lang niet de enige die er zo over denkt. Vandenbroeke was een briljant historicus en een aangename man.
Zijn lessen begonnen steevast met dezelfde vraag : ‘Wie heeft de krant gelezen?’ Meteen daarna vroeg hij wie de koers of de voetbal gewonnen had. Het zijn de anekdotes die je het langst onthoudt natuurlijk.
Hij leerde ons dat spreekwoorden meestal historisch verklaard kunnen worden. ‘Zuivel op zuivel is werk van den duivel!’ Ik hoor het hem nog declameren. Aan hem heb ik het ook te danken dat ik op feestjes kan uitleggen hoe het nu echt in elkaar zit met wijn en bier, dus wat nu venijn is en wat plezier.
Een jaar nadat ik bij hem op de banken zat, ging hij met pensioen. Hij was toen 59, jonger dan ik vermoedde. Iedere les kwam hij rokend binnen. Hij doofde zijn sigaret en begon de les. Na de les het omgekeerde ritueel. Hij stak een sigaret op en verdween. Dat dit maar vijf jaar geleden is, tart de verbeelding. Intussen is er heel wat veranderd voor rokers, zelfs op de Blandijn.
Bij het naar buiten lopen, riep hij steeds: ‘bij leven en welzijn’. Zijn lijfspreuk heeft hem nu ingehaald.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Beste Maya,
we zijn bijna een jaar na datum, ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij gaat en hoezeer alles lijkt of het pas gisteren was. Pas nu kwam ik terecht bij je blog en zag ik je beschrijving over mijn vader. Het deed me zó veel deugd, alsof ik hem even terug zag. Zelf heb ik ook les van hem gevolgd en ik weet daus maar al te goed dat wat je schrijft zo treffend waar is. De pijn om hem zo vroeg te moeten laten gaan is nog elke dag aanwezig maar het is hartverwarmend om te zien dat hij mensen heeft geraakt en dat hij op die manier een beetje verder leeft.
dankjewel!
Heidi Vandenbroeke
Een reactie posten